เรื่องราวเล่าถึง บุษบา ผีเพื่อนจอมบูลลี่ ที่ตอนเป็นคนก็ร้าย พอตายเป็นผียิ่งร้ายกว่า กลับมาหลอกหลอน และไล่เอาชีวิตทุกคนแบบไม่มีพัก หนังกำกับโดย คุ้ย-ทวีวัฒน์ วันทา ผู้กำกับ ธี่หยด 1-2 และ ทองสุก 13 ที่เปลี่ยนแนวมาลองทำหนังผีวัยรุ่นในรั้วโรงเรียนมัธยมดูบ้าง แค่ชื่อก็เชื่อมือได้เลย

แต่นิดนึง คือช่วงต้นแอบรู้สึกหงุดหงิดกับบทพูดที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ แล้วตัวละครมันเป็นกลุ่มเพื่อนหลายคนด้วย พอมาอยู่รวมกันต่อบทกัน มันยิ่งไปกันใหญ่ ไม่ลื่นไหล ไม่อินเลย แต่พอผ่านช่วงนั้นไปได้ล่ะ เหมือนผู้กำกับจับเราโยนขึ้นรถไฟเหาะ ที่ไปแบบไม่รู้ทิศรู้ทาง หวาดเสียวแบบคาดเดาไม่ได้ว่ามันจะยังไงต่อ และปิดท้ายด้วยบทสรุปที่ต้องร้องเหวอ

รู้สึกได้ถึงการฉีกขนบหนังผีไทยแบบเดิมๆ ที่ต้องเงียบ แช่กล้อง แพนกล้องช้าๆ รอตุ้งแช่ แต่อันนี้คือเหมือนดูหนัง Slasher วัยรุ่นหนีฆาตกร ตื่นเต้นลุ้นๆ ผีคือผี ไม่มีแอบไม่มีซ่อน มารัวๆ มาไม่ให้พัก นอกจากนั้นยังผสมฉากตายสุดหวาดเสียว ที่ไม่รู้ว่าจะมาตอนไหนแบบไฟนอลเดสติเนชั่น แถมยังทำออกมาโหดมากกกกก ครีเอทมาก มันเลยกลายเป็นส่วนผสมใหม่ที่มีแต่ของน่าสนุกมาอยู่รวมกัน

สรุปแล้ว Attack 13 เป็นหนังผีไทยรสชาติใหม่ ที่ได้ใจทั้งสายหนังผีหลอนๆ และหนังโหดเลือดสาดในเรื่องเดียว

The post รีวิว Attack 13 ‘วิญญาณเลขที่ 13’ นี่มันหนังผี x ไฟนอลเดสติเนชั่นชัดๆ ฉากตายโคตรหวาดเสียว 8/10 first appeared on The House.

เมื่อเราเดินทางถึงสนามบินที่ประเทศจีนปุ๊ป ก็ออกเดินทางต่อไปยังมหาวิทยาลัยโดยรถไฟฟ้าทันที แต่พอไปถึงที่นั่นก็ปาเข้าไป 4 โมงเย็นแล้ว บรรยากาศเงียบสงัดเพราะเป็นช่วงก่อนเปิดภาคเรียน ยังมีนักศึกษากลับเข้ามาไม่มากนัก จากนั้นเราจึงรีบนำเอกสารแจ้งมอบตัวเข้าหอพัก แต่! เมื่อเจอกับเจ้าหน้าที่จุดลงทะเบียนเข้าหอพัก เขาแจ้งเราว่า  ‘มามอบตัวเร็วเกินไป ค่าหอที่ทุนจ่ายให้นั้นไม่ครอบคลุม..’ พอได้ยินแบบนั้นเราถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว เมื่อทางเจ้าหน้าที่เห็นว่าเราหน้าเสียเขาเลยบอกว่า ‘สามารถไปเช่าโรงแรมใกล้ๆ มหาวิทยาลัยพักไปก่อน หรือจะพักหอในมหาวิทยาลัยก็ได้ แต่ต้องจ่ายค่าพักเป็นรายวัน’ เราได้ยินแบบนั้นแล้วใจชื้นขึ้นมาหน่อย เราตัดสินใจพักหอในมหาวิทยาลัย เพื่อต้องการทำความรู้จักกับสถานที่ที่เราจะอยู่จริงๆ มากกว่า พอตกลงกันจ่ายตังเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่จึงพาเราเดินไปยังหอพัก โดยหอพักนั้นอยู่ทางทิศใต้จากประตูทางเข้ามหาวิทยาลัย เดินเข้าไปค่อนข้างลึกเลยทีเดียว

บรรยากาศในตอนนั้นเริ่มจะโพล้เพล้ เมื่อไปถึงด้านหน้าหอพัก ดูสภาพแล้วไม่เก่านัก อายุการใช้งานน่าจะไม่เกิน 10 ปี หรือถ้าเกินก็คงได้รับการตกแต่ง และทาสีใหม่อยู่ตลอด เพราะยังดูสภาพดีอยู่ ในตอนนั้นเราไม่ได้สนใจดูว่าหอพักมีกี่ชั้น แต่ห้องที่เราได้พักนั้นคือชั้น 3 ห้อง 303 เจ้าหน้าที่แจ้งเราเพิ่มเติมว่า ‘หอพักนี้ไม่ใช่หอพักของนักศึกษานานาชาติที่เราจะได้พักถาวรนะ แต่เป็นหอพักของนักศึกษาจีนระดับปริญญาตรี พักหอนี้ไปก่อน และเมื่อถึงเวลาใกล้วันมอบตัว ถึงจะย้ายเข้าไปหอพักนักศึกษานานาชาติได้’ (ตอนนั้นเราก็งงเหมือนกันว่าทำไมถึงให้มาพักหอนี้ แต่ก็ไม่กล้าถามมาก) จากนั้นเราก็ขนของขึ้นห้องพักของเรา ภายในหอนั้นเงียบมากกกก เราเห็นนักศึกษาเดินในหอแค่ 2 คนแล้วก็มีอาอี๋ (คุณป้าที่ดูแลหอ) รวมแล้วเราเจอคนในหอนี้แค่ 3 คนเอง ภายในห้องพักของเรานั้นจะมีเตียงทั้งหมด 4 เตียง เป็นเตียงแบบ 2 ชั้น ชั้นบนเป็นเตียงนอนส่วนด้านล่างจะมีตู้ และโต๊ะอ่านหนังสือ ซึ่งเป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับเรามาก เพราะที่ไทยจะไม่ค่อยได้เห็นเตียงแบบนี้

คืนแรก หลังจากจัดเก็บของเสร็จเรียบร้อย เราก็ออกไปหาข้าวกิน แล้วกลับเข้ามาที่หออีกทีช่วง 2 ทุ่ม ในใจก็ภาวนาอยากให้มีนักศึกษาคนอื่นมามอบตัวล่วงหน้า แล้วเข้ามาพักเป็นเพื่อนจัง แต่พอเปิดห้องมาก็ว่างเปล่าเหมือนเดิม จากนั้นเราก็อาบน้ำทำธุระส่วนตัวของเราเสร็จ ก็ขึ้นไปนอนดูหนังในมือถือบนเตียงที่ถูกปูผ้าปูที่นอนไว้เพียงแค่เตียงเดียว จนประมาณเกือบเที่ยงคืน เราผล็อยหลับไป มารู้สึกตัวอีกทีไม่รู้ว่าเป็นเวลากี่โมง ตอนนั้นเราได้ยินเสียงเหมือนคนกระซิบอะไรสักอย่าง ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแผ่วเบาอยู่ไกลๆ จับจุดไม่ได้ว่าส่วนไหนของห้อง แต่พอจะฟังออกว่า ‘หนี่ จือ เต้า มะ หว่อ ชือ เฉ’ ประมาณว่า ‘นี่ แกรู้ไหมฉันเป็นใคร?’ ตอนนั้นที่ได้ยินเรารู้สึกตัวนะ เราไม่ได้ฝัน ไม่ได้เหมือนกำลังถูกอำ กระดิกตัวได้ แต่แค่ลืมตาไม่ขึ้น พอได้ยินเขาถามแบบนั้น ในใจเราก็คิดว่า หรือจะมีคนเข้ามาพักใหม่ร่วมกับเรา? แล้วเขาบ้าป่าววะ มาถามอะไรดึกดื่น เราก็เลยตอบเขาไปด้วยความงัวเงียปนหงุดหงิดว่า ‘หนี่ เวิน หว่อ หว่อ เวิ่น เฉ’ (เธอมาถามฉัน แล้วฉันจะรู้ไหมให้ฉันไปถามใครล่ะ?) แล้วปลายทางก็เงียบไม่ตอบกลับมา เราก็หลับต่อไปจนเช้า พอเราตื่นมาเราก็กวาดตาดูเตียงอื่นว่ามีคนมานอนไหม แต่..เตียงมันว่างเปล่า ไม่มีผ้าปูที่นอนหรือแม้กระทั่งหมอนเลย เราได้แต่คิดวนไปวนมาซ้ำๆ ว่าถ้างั้นเมื่อคืนเราคุยกับใครล่ะ? พอหาคำตอบไม่ได้ เราก็ปลอบใจตัวเองว่าจิตเราปรุงแต่งไปเองแน่ๆ คงเหนื่อยจากการเดินทางเราเลยคิดไปเอง..

คืนที่ 2 เกิดเหตุการณ์เช่นเดิม เรานอนเวลาเดิม พอหลับไปสักพักรู้ตัวตื่น ก็ได้ยินเสียงเดิม ถามคำถามเดิมกับเรา ‘หนี่ จือ เต้า มะ หว่อ ชือ เฉ’ (นี่ แกรู้ไหมฉันเป็นใคร?) เสียงดังใกล้กว่าเมื่อคืน แต่คืนนี้เราไม่ตอบค่ะ ตอนนั้นเราเริ่มกลัวแล้ว รู้สึกตัวว่าตื่นเต็มที่ เราพยายามที่จะลืมตาเพื่อมองหาต้นเสียงว่าอยู่จุดไหนในห้อง แต่มันลืมตาไม่ขึ้นเลย เขาถามซ้ำเป็นรอบที่ 2 ด้วยน้ำเสียงแข็ง เราจึงตอบเขาไป ‘หว่อ ปู้ จือ เต้า’ ( ฉันไม่รู้ ) แล้วเขาก็เงียบหายไปเหมือนเดิม รุ่งเช้ามา เราก็มาคิดทบทวนว่าสิ่งที่เราเจอคืออะไรกันแน่นะ จิตปรุงแต่ง ผี หรือคนจริงๆ เราต้องการแน่ใจกับสิ่งที่เราเจอ จึงคิดว่าคืนนี้เราจะไม่หลับ หากยังเจอแบบเดิมเราจะเปิดไฟฉายส่องดูให้รู้กันไปเลยว่าคืออะไร?

คืนที่ 3 เหตุการณ์เกิดขึ้นแบบเดิม เขาถามคำถามเดิม เสียงเหมือนอยู่ใกล้มากกว่าเดิม แต่! คืนนี้เราไม่หลับค่ะ เราแค่หลับตาไว้เฉยๆ แต่สติตื่นตลอด เราพยามลืมตาเช่นเดิมแต่ลืมตาไม่ขึ้น จากนั้นเราก็ควานหาโทรศัพท์เพื่อเปิดไฟฉาย พอเปิดไฟฉายได้เราก็พยามใช้นิ้วเปิดเปลือกตาดู แล้วทุกอย่างเงียบลง ไม่มีเสียง และทุกอย่างในห้องว่างเปล่าไม่มีใครเลย นั่นทำให้เราแน่ใจแล้วว่า สิ่งที่เจอไม่ใช่คนแน่ๆ ตอนนั้นเราไม่รู้จักใคร เราไม่สามารถไปพึ่งพาใครได้เลย เงินค่าห้องก็จ่ายไปแล้ว 7 วัน ครั้นจะให้ไปหาที่พักใหม่ก็เกินงบที่ตั้งไว้ เราทำได้เพียงกัดฟันทนอยู่ให้ครบ 7 วัน ในคืนที่ 4-5-6 เขาก็มาถามคำถามเดิมกับเราทุกคืน แต่สิ่งที่ต่างไปคือ เหมือนเขาค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้เราเรื่อยๆ และน้ำเสียงเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เราลองไม่ตอบเขาดู แต่เขาจะถามซ้ำๆ จนเราต้องตอบ แล้วจากนั้นเขาก็จะเงียบหายไปเอง

คืนสุดท้าย เหตุการณ์เดิมเกิดขึ้นเหมือนฉายหนังเรื่องเดิมซ้ำๆ เขาถามเราด้วยคำถามเดิม แต่คืนนี้เขาเรียกชื่อใครก็ไม่รู้ค่ะ (เจียเหวินคือชื่อจีนของเรา) แต่เขาพูดว่า ‘อาเชวียน หนี่ จือ เต้า มะ หว่อ ชือ เฉ’ คืนนี้เราตอบเขาด้วยน้ำเสียงตะคอกปนโมโหว่า ‘หว่อ เจิ่น เมอะ เริ้น ชือ นี่ เตอะ’ ( โอ้ยกุจะไปรู้จักเมิงได้ไงล่ะ! ) ในใจเราก็คิดต่อว่าเขา นี่กะจะหลอกกันแม่งทุกคืนเลยเหรอ? จากนั้นเขาก็หัวเราะ หึหึหึ.. คราวนี้เราได้ยินชัด และจับจุดได้ว่าเขาอยู่ใกล้มาก คงจะเป็นบริเวณโต๊ะหนังสือใต้เตียงของเรานี่ล่ะ เพราะเราได้ยินเสียงเหมือนเก้าอี้มันดัง เอี้ยดอาด เหมือนเวลามีคนนั่งหรือกดตรงที่พนักพิงหลัง เราควานหามือถือเปิดไฟฉายแล้วเขวี้ยงลงไปเลยค่ะ เสียงมือถือหล่นกระแทกพื้นดัง แก๊ก! แล้วแสงสว่างจากมือถือก็สาดขึ้น ตอนนั้นความกลัวบวกโมโหที่ไม่ได้นอน ทำให้เรากล้ามาก เราอยากเห็นว่าเขาหน้าตาเป็นยังไงกันแน่ ไอ้ที่มาหลอกเราทุกคืนๆ แล้วเราก็ผงกหัวลืมตาดูรอบนี้เราลืมตาได้ค่ะ เราก้มลงมองที่โต๊ะหนังสือ แล้วสิ่งที่เราเห็นคือ ผู้หญิงผมประบ่าปรกหน้า เห็นหน้าไม่ชัด เธอผอมบางตัวเล็กมาก ใส่เสื้อเชิ้ตไม่รู้สีเขียวอ่อนหรือสีเหลือง ดูมอมแมมมอซอ เห็นเขาเป็นตัวเป็นตนเหมือนคนปกติเลยค่ะ ชัดเจนมาก พอเห็นแบบนั้นเราสติหลุดเลย หลับตาปี๋ กรี๊ดออกมาอย่างบ้าคลั่ง (ตอนนั้นไม่คิดที่จะสวดมนต์เพราะคิดว่าผีจีนคงฟังไม่รู้เรื่อง) กรี๊ดดังลั่นหอจนอาอี๋คนดูแลหอได้ยิน ซึ่งแกนอนพักอยู่ชั้น 1 วิ่งมาเคาะประตู พอเราลืมตามาอีกทีเขาก็หายไป เรารีบคลานลงจากเตียงชั้น 2 วิ่งไปเปิดประตูให้อาอี๋คนดูแลหอ ตัวเราในตอนนั้นคือเหงื่อท่วม และสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาก็ถามไถ่ว่าเราเป็นอะไร? ตอนนั้นเราไม่กล้าพูดออกไปกลัวอาอี๋ไม่เชื่อ จะหาว่าเราบ้าเอาได้ เราจึงบอกเขาไปว่าเราฝันร้าย.. หลังจากคืนนั้นเราก็ได้ย้ายเข้าไปพักที่หอนักศึกษานานาชาติ ซึ่งอยู่อีกฝั่งนึงทางทิศเหนือของมหาวิทยาลัย ไกลจากหอเดิมพอสมควร หลังจากนั้นมาเราไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้หอเด็กจีนอีกเลย แต่เรื่องราวมันยังไม่จบเพียงเท่านี้ค่ะ

เวลาผ่านไปเกือบปี เราไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย จนวันหนึ่งรูมเมทชาวเวียดนามของเรา ผู้คลั่งไคล้เรื่องราวหลอนๆ ก็มาถามเราเกี่ยวกับเรื่องราวของผีไทย เราเลยหลุดปากพูดไปว่า เราเคยเจอดีในมหาวิทยาลัยนี้ด้วยนะ จากนั้นรูมเมทก็คาดคั้นเอาความจริงจากเรา รูมเมทคนนี้ก็แสนจะอยากรู้เหลือเกิน ว่าผีสาวตนนั้นเป็นใคร? จนนำไปสู่การสืบหาต้นตอของผีสาวตนนั้น จนเธอไปสืบเจอเหตุการณ์นักศึกษาหญิงฆ่าตัวตายภายในมหาวิทยาลัยเมื่อ 8 ปีก่อน เหตุการณ์นั้นโด่งดังมาก เป็นข่าวดังในมณฑลเลยทีเดียว นักศึกษา และบุคลากรรุ่นเก่าจะรู้กันหมด แต่ปีการศึกษาที่เราเข้าไปเรียนนั้น คนรุ่นเก่าๆ ทยอยออกไปกันหมดแล้ว ถึงยังมีคนเก่าคนแก่อยู่ก็จะเป็นคณะอาจารย์ ซึ่งก็ไม่มีใครอยากเล่าให้ฟังหรอก มันค่อนข้างเป็นเรื่องในแง่ลบของมหาวิทยาลัย จะมีก็แต่ผู้ดูแลสระว่ายของมหาวิทยาลัยที่ยอมเล่าให้ฟัง 

โดย ซูซู ผู้ดูแลสระไหว้น้ำเล่าให้รูมเมทของเราฟังว่า นักศึกษาคนนี้เป็นนักศึกษาปี 1 ที่กำลังจะขึ้น ปี 2 เป็นเด็กจีน เกิดและโตในมณฑลนี้นี่ล่ะ เป็นคนค่อนข้างเก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร เรียนเก่งพอตัวเลย เอ็นติดมหาวิทยาลัยท็อปของมณฑลนะ แต่เลือกที่จะมาเรียนมหาวิทยาลัยอันดับรอง โดยครอบครัวทางบ้านก็ไม่รู้สาเหตุว่าทำไม จนเปิดภาคเรียนเทอมแรก เธอก็เข้ามาเรียนตามปกติ เก็บตัวไม่สนิทกับใครแม้กระทั่งรูมเมทอีก 3 คนที่พักร่วมกัน เธอก็ไม่ค่อยพูดคุยด้วย ต่อมาเธอเลือกจบชีวิตด้วยการกระโดดหอพักนักศึกษาจากดาดฟ้าลงมาเสียชีวิตคาที่ (ซึ่งก็คือหอที่เราไปพักนั่นเอง) ไม่มีใครรู้สาเหตุการฆ่าตัวตายเลย.. จนเจ้าหน้าที่ตำรวจมาสอบปากคำรูมเมทของเธอ เราขอแทนชื่อผู้ตายว่า อาจิง รูมเมทของเธอทั้ง 3 ต่างก็ไม่รู้สาเหตุที่เธอคิดสั้นเช่นกัน รูมเมทให้ปากคำว่า อาจิงจะเขียนไดอารี่ทุกวัน อาจจะบันทึกอะไรไว้ในไดอารี่ก็ได้ พอทางครอบครัว และรูมเมทได้อ่านไดอารี่ ก็พบว่าสาเหตุที่เธอเลือกจบชีวิตนั้นมาจาก ‘การโดนแกล้ง’

เนื้อหาคร่าวๆ ในไดอารี่ เธอเขียนระบายความรู้สึกที่ทั้งหวาดกลัว ทั้งวิตกกังวลจากการโดนบูลลี่ (Bully) โดนทำร้ายมาตลอดช่วงชีวิต ม.ปลาย อาจิงคิดว่าเมื่อจบ ม.ปลาย เข้ามหาวิทยาลัย เธอก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ในสภาพแวดล้อมใหม่ ได้เจอกับเพื่อนใหม่ และจะไม่ถูกแกล้งเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่! เหมือนสวรรค์ไม่เข้าข้างเธอเลย เพราะเธอนั้นดันต้องมาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับคนที่เคยกลั่นแกล้งเธอ ตลอดระยะเวลาเทอมแรกที่เรียนที่นี่ เธอพยามหลบหน้าเพื่อไม่ให้เจอเพื่อนเก่าคนนั้น แต่เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด อาจิง และเพื่อนเก่าคนนั้นดันเรียนคณะเดียวกัน และเอกเดียวกันอีกด้วย อาจิงจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้เลยที่จะเจอกับอดีต โดยในบันทึกอาจิงระบุว่า เพื่อนเก่าคนนั้นจำอาจิงได้ชัดเจน และไม่เลิกนิสัยเดิม คราวนี้รังแกอาจิงหนักกว่าเดิมเพื่อโชว์ให้แก๊งค์เพื่อนใหม่ดูว่าตนเองมีอิทธิพลมากมายแค่ไหน จนมาถึงฟางเส้นสุดท้าย วันนั้นอาจิงถูกเพื่อนเก่าคนนั้นสาดอาหารใส่เธอ แล้วหัวเราะเยาะเธอ จากนั้นก็ด่าทอต่อว่าเธอเรื่องที่ทำเป็นไม่รู้จักเพื่อนเก่า ทั้งๆ ที่จำได้ดี เพื่อนเก่าคนนั้นเอาแต่ถามอาจิงซ้ำๆ ว่า ‘หนี่ หาย จี้ เตอะ หว่อ มะ? หนี่ จือ เต้า มะ หว่อ ชือ เฉ’ ( เธอยังจำฉันได้ไหม แล้วรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?) หลังจากเหตุการณ์นั้น พออาจิงกลับถึงหอ เธอเขียนไดอารี่แผ่นสุดท้ายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง เธอบันทึกว่าเธอคิดว่าชีวิตกำลังจะเริ่มต้นใหม่ที่นี่ แต่เปล่าเลย! มันจบลงไปตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เธอเข้าเรียนที่โรงเรียน ม.ปลายแล้ว (ในไดอารี่เธอเขียนเป็นชื่อโรงเรียนนั้น) และประโยคสุดท้ายที่เขียนไว้ก่อนเธอจะตัดสินจบชีวิตลงคือ ‘หนี่ จือ เต้า มะ หว่อ ชือ เฉ’ พอฟังมาถึงตรงนี้เราก็เข้าใจเลยค่ะ ว่าทำไมเขาถึงถามเราด้วยประโยคนั้นทุกคืน เขาคงยึดติดกับคำพูดสุดท้ายที่ได้ยินจากปากคนที่ทำร้ายเขาค่ะ 

ปัจจุบันภาพเนื้อหาไดอารี่เหล่านี้ก็ยังคงมีในเว็บบอร์ดของคณะที่อาจิงศึกษาอยู่ เนื่องจากหนึ่งในรูมเมทของเธอปล่อยภาพนี้ออกไป เพื่อเตือนคนที่กำลังแกล้งคนอื่น และบุคคลที่มีกรณีแบบนี้อยู่ โดยซูซูผู้ดูแลสระไหว้น้ำเล่าว่า เด็กที่พักหอนั้นเจอบ่อยมาก เธอหลอกไปทั่วทั้งหอค่ะ คนโดนหลอกก็จะโดนถามคำถามแบบนี้ประจำเลย พอฟังๆ ไป เราถึงกับร้องไห้เลยค่ะ คนโดนบูลลี่จนเก็บกดมันเป็นแบบนี้นี่เอง และเหตุการณ์นี้คือครั้งแรก และครั้งเดียวที่เราโดนผีจีนรับน้องจนฝังใจมาจนทุกวันนี้ค่ะ

Story by คุณเจย์

The post 721 ผีจีนรับน้อง first appeared on The House.

ผมเริ่มตระเวนหาที่อยู่ แต่ไปที่ไหนส่วนมากก็จะเต็มหมด หรือไม่ก็ต้องจ่ายล่วงหน้า 3 เดือน ถ้าออกก่อนจะไม่ได้เงินคืนอะไรประมาณนี้ จนฟลุ๊กๆ ได้ไปเจออพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งตามคำแนะนำของวินมอเตอร์ไซค์ที่ผมซ้อนมา พี่เค้าแนะนำว่าที่ท้ายซอย (ขอไม่ระบุสถานที่) มีอพาร์ทเม้นท์เล็กๆ แห่งหนึ่ง ราคาไม่แพงมาก ลองเข้าไปถามดู ผมก็ไปตามที่พี่วินบอกแล้วก็ได้จริงๆ เป็นอพาร์ทเม้นท์เล็กๆ 3 ชั้นได้ ราคาไม่แพง ที่สำคัญ ไม่ต้องมีค่ามัดจำ แค่จ่ายเงินค่าเช่าก็เข้าอยู่ได้เลย ผมก็จัดแจงขนเสื้อผ้าข้าวของเข้าอพาร์ทเม้นท์ในวันต่อมาเลย

อพาร์ทเม้นท์นี้ค่อนข้างจะเก่า แต่ก็สะอาดดี ในห้องไม่มีอะไรเลย มีแต่ห้องว่างๆ กับพัดลมเพดานเก่าๆ เวลาเปิดมันก็จะแกว่งไปแกว่งมาเหมือนจะหลุดลงมายังงั้น แต่ผมก็ไม่คิดอะไร เอาวะทนๆ อยู่หน่อย แค่วันทำงาน เสาร์อาทิตย์ก็ไปนอนบ้าน ว่าแล้วผมก็จัดแจงเอาเสื้อผ้าออกมากองๆ ไว้ที่มุมห้อง เอาเสื่อพับได้ที่ติดตัวมาปูที่พื้นเป็นที่นอน พอทุกอย่างเรียบร้อยก็อาบน้ำพักผ่อน..

เวลาผ่านไปไม่มีอะไร ทุกอย่างปกติดี จนมีอยู่คืนหนึ่ง ขณะที่กำลังนอนเพลินๆ หูผมก็ได้ยินเสียง ‘เพี๊ยะๆๆ’ เหมือนคนเอาอะไรฟาดลงพื้น แต่เสียงนั้นไม่ได้เกิดที่พื้น แต่มันดังมาจากเพดาน แถวๆ พัดลม ผมก็ลุกไปเปิดไฟดู ในใจคิดว่าพัดลมมันจะพังลงมาหรือเปล่า เสียงมันแปลกๆ พอเปิดไฟ เสียงนั้นก็เงียบไป ผมสังเกตดูที่พัดลม ก็ปกติดี ยังดูแข็งแรงพอได้ แค่มันแกว่งๆ เท่านั้น ผมก็ล้มตัวนอนต่อ พอหลับตา เสียงนั้นก็มาอีกแล้ว ‘เพี้ยะๆๆๆ’ เป็นงี้ พอลุกไปเปิดไฟ เสียงก็หายไป แต่ด้วยความง่วง และห่วงว่าจะต้องตื่นไปทำงาน ผมเลยทำใจหลับไป ไม่คิดอะไร

คืนต่อมา ผมก็ได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว ‘เพี๊ยะๆๆๆๆ’ แบบนี้ บางทีก็ถี่ๆ บางทีก็หายไปช่วงนึง แล้วได้ยินใหม่ ทีนี้ผมตั้งใจฟังดีๆ มันดังมาจากเพดาน ผมนึกในใจ ไอ้ห้องข้างบนแน่ๆ มันต้องทำอะไร เสียงมันเหมือน คนกระโดดเชือก ที่เชือกฟาดลงมาบนพื้นดังเพี้ยะๆๆๆ ตั้งใจว่ารอวันหยุดก่อน จะเดินขึ้นไปคุยกับห้องข้างบนให้เกรงใจกันหน่อย ผมต้องทนฟังเสียงนั้นอีกหลายวัน จนถึงวันหยุด.. สายๆ ผมตัดสินใจเดินขึ้นไปห้องชั้นบนที่ตรงกับห้องผม แล้วเคาะประตู คนที่มาเปิดเป็นผู้ชาย อายุน่าจะมากกว่าผมนิดหน่อย ผมก็ยกมือไหว้ แล้วพูดกับเค้าดีๆ ว่า ‘เออ..พี่ครับ ห้องพี่ทำอะไรเหรอครับ เสียงมันดังลงไปห้องผมเลย’ พี่ชายคนนั้นทำหน้างงๆ ถามผมต่อ ‘เสียงอะไรเหรอ?’ ผมก็อธิบายให้พี่แกฟัง ‘เสียง เพี๊ยะๆๆ อะครับ เหมือนห้องพี่โดดเชือกเล่น เสียงมันสะท้องลงไปที่เพดานห้องผม กลางคืนผมนอนไม่หลับเลยครับ รบกวนพี่เบาๆหน่อยได้ไหมครับ?’ พี่ชายคนนั้นรีบบอกผมกลับมา ‘เออ..พี่ว่าจะลงไปบอกเหมือนกัน ว่าที่ห้องน้องทำอะไร พี่ก็ได้ยินเสียงแบบนี้สะท้อนขึ้นมาที่พื้นห้องพี่เหมือนกัน..’ อ้าว ผมก็งงสิทีนี้ ผมเลยถามกลับไป ‘พี่ได้ยินตอนไหนครับ?’ พี่แกบอก ‘ทั้งวันแหละ บางวันพี่ไม่ได้ไปทำงาน นอนเล่นอยู่ห้อง เช้ามาพี่ก็ได้ยินละ บางทีกลางวันพี่จะนอนเล่น ก็ได้ยิน ไม่เชื่อถามแฟนพี่สิ..’ ว่าแล้วแกก็หันไปมองหน้าแฟนแก แฟนก็พยักหน้าบอกผม ‘ใช่ๆ พี่ หนูอยู่ห้องทั้งวันก็ได้ยิน..’ ผมถามต่อ ‘ได้ยินทุกวันตอนเช้า กลางวัน ด้วยเหรอครับ?’ ทั้งพี่ชายและแฟนเค้าพยักหน้าพร้อมกัน แล้วตอบว่า ‘ใช่!!!’

ผมกลับมาที่ห้องด้วยความสงสัย แต่ก็ช่างมัน แล้วผมก็เข้าห้องน้ำอาบน้ำ ออกมานอนเล่นในห้อง แล้วเผลอหลับไป.. ไม่นานหลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียง ‘เพี๊ยะ’ ดังขึ้นอีก ผมก็คิดในใจ เสียงดังตอนกลางวันด้วยจริงๆ แฮะ แต่ผมก็นอนต่อ แล้วผมก็ฝันครับ ว่าตัวเองลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนี่แหละ แต่สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้าคือ ร่างของผู้หญิงที่แขวนคออยู่กับพัดลม และเหวี่ยงไปมาตามแรงพัดลม โอ้โหตอนนั้นผมแทบช้อคครับ จนผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาจริงๆ ผมมองที่พัดลม คราวนี้ล่ะ สมองผมเริ่มประมวลความคิด ลำดับเหตุการณ์ต่างๆ รวมถึงความฝันเมื่อครู่ แล้วรีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า แล้วออกจากอพาร์ทเม้นท์นั้นเลย ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว คิดในใจ ได้ยินเสียงนั้นกันทั้งวัน เช้า กลางวัน ทั้งที่ผมก็ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ใครจะมาทำเสียงอะไรนั่นในห้องผมวะ ระหว่างเดินออกมา ผมก็คิดถึงความเป็นไปได้ต่อไปอีก

ห้องที่ผมอยู่นั้น ก่อนหน้านี้อาจจะมีคนฆ่าตัวตายด้วยการผูกคอ เสียงเพี้ยะๆ นั่นอาจเป็นเสียงที่เค้ากำลังโยนเชือก หรือสายไฟขึ้นไป เพื่อพยายามให้มันคล้องกับพัดลมเพดาน เสียงเชือกหรือสายไฟคงไปตีกับเพดาน เลยทำให้เกิดเสียง เพี๊ยะๆๆ กว่าจะคล้องได้สำเร็จ แล้วห้อยตัวลงมา ด้วยน้ำหนักตัวมันเลยถ่วงให้พัดลมเพดานห้อยลงมา และเสียสูญ ก่อนที่เค้าจะฆ่าตัวตายสำเร็จ ดวงวิญญาณเค้าอาจจะอยู่ในห้องนั้น และพยายามทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีกทุกวันๆ เป็นการรับกรรมที่ฆ่าตัวตาย ผมถึงได้ยินเสียง เพี๊ยะๆๆ นั่นตลอด รวมถึงพี่ห้องข้างบนด้วย ผมคิดว่าสิ่งที่ผมคาดคะเนไว้ไม่น่าจะผิดไปจากนี้ ผมรู้สึกได้ อีกอย่าง ถึงว่าทำไมราคาห้องมันถึงถูกนักในย่านแบบนี้ สุดท้ายผมก็ไม่กลับไปที่ห้องนั้นอีกเลย ยอมกลับไปอยู่บ้าน ตื่นตี 5 ไปขึ้นรถตู้เข้าเมืองแล้วต่อรถเมล์ไปทำงานดีกว่าครับ

Story by คุณเลิฟ

The post 719 เสียงประหลาดในห้อง first appeared on The House.

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องจากคุณเลิฟครับ เกิดขึ้นสมัยที่คุณเลิฟทำงานอยู่ในบริษัทก่อสร้างแห่งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว คุณเลิฟเล่าว่า.. ขอเกริ่นนิดนึงก่อนว่า เจ้าของบริษัทแกเป็นคนชอบเล่นของเก่า สะสมของเก่า ชนิดว่าที่ไหนมีของโบราณของเก่า ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหน แกจะต้องดั้นด้นไปซื้อมาครอบครองจนได้ มีวันหนึ่ง แกได้ข่าวมาว่ามีบ้านเรือนไทยโบราณหลังนึง เจ้าของตายไปนานแล้ว ลูกหลานก็ไม่มีเวลาไปอยู่ ปล่อยร้างมานานหลายสิบปี ต้องการจะขาย แกก็ชวนผมกับคนงานไปดู พอดูเสร็จสรรพแกชอบ เลยตกลงซื้อขายกันเรียบร้อย แล้วจ้างคนมารื้อเป็นส่วนๆ แล้วเอาไปประกอบในพื้นที่ว่างหลังบริษัท แกบอกจะต่อไว้อยู่เอง ตกแต่งนิดหน่อยน่าจะสวยอยู่ ผมก็แล้วแต่..เจ้านายอยากได้ก็ตามสบาย แต่ส่วนตัวผมมีความรู้สึกไม่ค่อยดีกับบ้านเรือนไทยหลังนี้เลย มันมีความรู้สึกแปลกๆ เซนส์ลึกๆ ในตัวผมมันเตือนมาอย่างนั้น..

หลังจากที่เรือนไทยถูกแยกชิ้นขนมาที่บริษัท ก็จัดการเริ่มปลูกกันเลยโดยไม่มีการทำพิธีใดๆ เจ้านายบอกประกอบเลย ไม่ต้องทำอะไรให้วุ่นวายหรอก เดี๋ยวต้องปรับปรุงอีกมากจะเสียเวลา ตัวผมเองเป็นคนควบคุมงาน งานผ่านไปค่อนข้างขลุกขลักพอสมควร ไม่รู้เพราะอะไร เครื่องมือเสียบ้าง คนงานบาดเจ็บบ้าง ซึ่งผมก็พยายามไม่คิดอะไร คิดซะว่าเป็นอุบัติเหตุ ใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะประกอบเสร็จเรียบร้อย ซ่อมแซมจุดที่ชำรุด ก็ดูดีขึ้นกว่าเก่ามาก ดูน่าอยู่ทีเดียว หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย เจ้านายก็มาบอกพวกเราว่า เดี๋ยวจะเลี้ยงฉลองให้.. ว่าแล้วคืนวันศุกร์ก็มาถึง เจ้านายสั่งปิดบริษัทเลย วันนั้นไม่ต้องทำงาน แต่ทุกคนต้องมากินเลี้ยงฉลองเรือนไทยกัน เหล้า เบียร์ ขนม นม เนย เครื่องดื่มเพียบ ฉลองกันตั้งแต่เช้า ใครเมาก็นอนไป ตื่นมาก็กินต่อ ทั้งเจ้านายลูกน้อง สนุกกันเต็มที่ จนตกเย็น ลูกน้องคนอื่นๆ ก็ขอตัวกลับ ผมเองก็ไม่ไหวจะขอตัวกลับเหมือนกัน แต่เจ้านายไม่ให้กลับ บอกอยู่ก่อนๆ มีงานกลางคืนอีก ดึกๆ ค่อยกลับ หรือถ้าไม่ไหวก็นอนที่นี่เลย ซึ่งงานกลางคืนจะเหลืออยู่กัน 5 คน มีผม เจ้านาย เพื่อนผม เลขา และเพื่อนเลขาอีกคนเท่านั้น ซึ่งเลขาเจ้านายชื่อ พี่นกเล็ก แกเป็นคนอีสานตัวเล็กๆ เหมือนชื่อ แต่หน้าตาดีน่ารัก ตาคม ผมยาว แถมยังโสด พนักงานหนุ่มๆ ในบริษัทตามจีบ แต่แกไม่สนใจใคร

ช่วงงานกลางคืนเหลือแค่พวกเราที่สนิทๆ กัน เจ้านายก็เอาเหล้านอกอย่างดีมาเลี้ยง ต่างคนก็ต่างคุยเรื่องต่างๆ นานาสนุกสนาน เจ้านายก็คุยเรื่องเรือนไทยของแกอย่างภูมิอกภูมิใจ คุยกันเพลินๆ จนเวลาล่วงเลยมาเกือบเที่ยงคืน ตายล่ะ..ดึกมากแล้ว รถที่จะออกจากซอยบริษัทหมดไปนานแล้ว ผมลืมไปเสียสนิท เจ้านายบอก งั้นก็ไม่ต้องกลับ นอนกันที่บริษัทนี่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยกลับ ว่าแล้วเจ้านายก็ขอตัวขึ้นไปนอนก่อน เพราะเมาจนหน้าแดงพูดแทบไม่รู้เรื่องแล้ว แกบอกว่า ‘ขึ้นไปนอนบนเรือนไทยกันสิ เดินไฟแล้วนี่ ในห้องโถงกลางก็มีแอร์แล้ว ไปเอาหมอนที่ห้องนั่งเล่นขึ้นไปนอนกันเลย..’ ซึ่งพวกเราก็พยักหน้าเห็นดีด้วย ว่าแล้วเรา 4 คนมี ผม เพื่อนผม พี่นกเล็ก และเพื่อนแก ก็ขึ้นไปนอนบนเรือนไทยนั้น คือนอนรวมกันแต่คนละมุม พี่นกเล็กกับเพื่อนนอนติดกับทางเดิน ผมกับเพื่อนนอนมุมในสุด ด้วยความเมา ผมเลยหลับไปอย่างง่ายดาย จนมารู้สึกตัวอีกที ก็เพื่อนพี่นกเล็กมาเขย่าตัวเรียกผมกับเพื่อนให้ตื่นขึ้นมาดูพี่นกเล็ก สิ่งที่เห็นคือ พี่นกเล็กแกนั่งพับเพียบ พนมมือ หันหน้าไปที่ประตูทางเดิน แกนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น.. ผมถามเพื่อนพี่นกเล็ก แกชื่อ พี่ติ๋ว ว่าอะไรครับพี่ติ๋ว มีอะไร? พี่ติ๋วเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ว่า ก็ไอ้นกอ่ะดิ มันบอกพี่ขอลงไปฉี่ข้างล่าง แล้วพอขึ้นมามันก็มานั่งแบบเนี้ยะ ตั้งนานแล้ว พี่เรียกมันมานอนมันก็ไม่ตอบ ไปเขย่าตัวมันก็ไม่ตอบ ช่วยไปดูหน่อยสิ พี่กลัว.. ว่าแล้วผมกับเพื่อนก็ค่อยๆ เดินไปที่ร่างพี่นกเล็ก ผมนั่งลงข้างๆ เธอ พยายามเรียกชื่อ พี่นกๆ เป็นอะไรทำไมไม่ไปนอน? ..ไม่มีเสียงตอบ ทีนี้ผมลองเอามือไปเขย่าแขนแก ตัวแกเย็นมาก เย็นเหมือนน้ำแข็ง ผมก็เขย่าแขนเรียกชื่อแก แกก็ไม่ตอบ แกนั่งลืมตานะ แต่เหมือนเหม่อลอย ผมหันไปถามพี่ติ๋ว  พี่ติ๋ว พี่นกละเมอหรือเปล่า? พี่มาช่วยเขย่าตัวพี่นกให้ตื่นหน่อย ทีนี้เรา 3 คนช่วยกันเขย่าตัวพี่นก พี่ติ๋วตบหน้าพี่นกเบาๆ เขย่าเรียกชื่อกันอยู่พักใหญ่ อยู่ๆ พี่นกก็ร้อง ‘กรี๊ดดดดดด~’ ขึ้นมา แล้วร้องไห้ฟูมฟาย ปากก็พูด ไม่ไปๆ หนูกลัวแล้ว หนูไม่ไป!! ดูเหมือนแกกลัวอะไรบางอย่างมากๆ กว่าจะปลอบจะคุยให้พี่นกใจเย็นลงได้ก็สว่างคาตา ความเมาหายเป็นปลิดทิ้ง เพราะความตื่นเต้นที่ได้พบตรงหน้า

หลังจากลงจากเรือนไทยเข้ามานั่งที่บริษัท พวกเราก็ถามพี่นกว่าเกิดอะไรขึ้น? พี่นกเล่าว่า ตอนที่พี่จะนอน กำลังเคลิ้มๆ พี่ได้ยินเสียงเรียกชื่อพี่ แล้วอยู่ดีๆ ก็ปวดฉี่ เลยบอกพี่ติ๋วว่าจะลงไปเข้าห้องน้ำ พอเดินไปเข้าห้องน้ำเสร็จ กำลังจะเดินกลับมาขึ้นเรือน พี่เห็นคนแก่ๆ ผู้ชาย ใส่ชุดโจงกระเบนเหมือนในหนัง ยืนอยู่ตรงบันได คนแก่คนนั้นบอกพี่ว่าเค้าชอบพี่ จะขอพี่ให้ไปเป็นเมียเค้า พี่ก็ตกใจ เลยร้องเรียกพี่ติ๋วกับผม แต่กลับไม่มีเสียงออกจากปาก แล้วจู่ๆ คนแก่คนนั้นก็ตรงเข้ามาเอามือปิดปากพี่ แล้วพี่ก็สลบไปเลย.. พวกเราฟังพี่นกเล่าก็แปลกใจ คิดว่าพี่นกอาจจะฝันไปเอง ละเมอมานั่งพับเพียบพนมมือ แล้วเอาความฝันมาประติดประต่อเป็นเรื่องราวเอง หรือไม่พี่นกก็จะเจอตาแก่คนนั้นจริงๆ แล้วตาแก่คนนั้นเป็นใคร พวกเราก็ไม่สามารถหาคำตอบได้

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น พี่นกไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้เรือนไทยอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว ดูแกจะหวาดกลัวเอามากๆ ขนาดเจ้านายให้ไปเช็คของในโกดังที่อยู่ใกล้ๆ เรือนไทย พี่นกจะต้องชวนผมไปเป็นเพื่อนทุกครั้ง ไปไหนพี่นกก็จะเอาผมไปด้วย แกกลัวเอามากๆ ช่วงนั้นผมกับพี่นกตัวแทบจะติดกันจนคนในบริษัทแซว ว่าผมจีบพี่นก แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย.. พี่นกแกชอบมาเล่าให้ผมฟังว่า พี่ฝันร้ายบ่อยมาก ฝันเห็นแต่คนแก่คนนั้นมาขอพี่ไปเป็นเมีย พี่ไม่สบายใจเลย นอนก็ไม่ค่อยหลับ เหนื่อยมาก ผมเลยพยายามปลอบใจไม่ให้แกคิดมาก ชวนแกไปทำบุญ ปล่อยนกปล่อยปลาให้สบายใจ แต่มันก็ช่วยได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น พี่นกดูซึมเศร้าลง บางครั้งก็นั่งเหม่อลอย งานที่ทำก็แย่ลงๆ เช็คสต็อกผิดๆ ถูกๆ ใครมาเบิกของก็จัดส่งให้ผิดหลายเที่ยว จนเจ้านายต้องเรียกไปเตือนหลายครั้ง ผมกับพี่ติ๋วก็ห่วงๆ แกมาก พยายามเข้าไปคุย ไปปลอบแก.. มีอยู่วันหนึ่ง พี่นกเหมือนมีอะไรจะบอกผมกับพี่ติ๋ว แกคงคิดอยู่นาน พอถึงเวลาเลิกงาน แกก็มาบอกผมกับพี่ติ๋วว่า คืนนี้ไปนอนที่ห้องแกเป็นเพื่อนหน่อยสิ แล้วจะเข้าใจอะไรๆ ดีขึ้น.. ผมกับพี่ติ๋วก็งงในคำพูดแก แต่ก็รับปากไป

ผมกลับบ้านเก็บเสื้อผ้าแล้วตรงไปที่ห้องพี่นกทันที คืนนั้น พี่นกนอนบนเตียงกับพี่ติ๋ว ส่วนผมนอนพื้นตรงประตู เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่ทราบ ผมมารู้สึกตัวอีกที ก็เห็นพี่นกทาหน้าขาววอก ยืนรำอยู่แล้ว!! ผมนี่ช็อคเลย เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย มองไปที่พี่ติ๋ว ไม่ต้องพูดครับ แกนั่งคลุมโปงตัวสั่นอยู่บนเตียง พี่นกแกรำไม่หยุดเลย แล้วรำไม่รำเปล่า แกทำเสียงเป็นทำนองให้จังหวะด้วย ‘นอย น๊อย นอย..’ เสียงแหบๆ เยือกเย็น ยานคาง หนาวเข้ากระดูกเลย ผมทนไม่ไหวอีกแล้ว กัดฟันลุกไปเปิดไฟทุกดวงในห้องให้สว่าง พอไฟถูกเปิด พี่นกก็ฟุบลงไปบนพื้น ผมเข้าไปดูพี่นก แกยังมีสติแต่ดูเหนื่อย ผมถาม เฮ้ย! พี่เล่นอะไรอ่ะ พี่หลอกพวกผมเหรอ? กลัวนะพี่ ไม่ชอบเลย พี่ทำอย่างนี้ทำไม? พี่นกเริ่มน้ำตาคลอ บอกพี่ไม่ได้แกล้ง เห็นหรือยัง? พี่เป็นแบบนี้แทบทุกคืนเลย พี่บังคับตัวเองไม่ได้ พี่เหนื่อย พี่กลัว ช่วยพี่ด้วยนะ.. แล้วแกก็ร้องไห้ออกมา พี่ติ๋วตั้งสติได้ก็ลงมากอดมาปลอบพี่นก 

วันต่อมา พี่นกลางานเพราะไม่ไหว ผมกับพี่ติ๋วมาทำงานปกติ ต่างก็ปรึกษากันว่าจะทำไงกับพี่นกดี สงสารแก ผมเลยแนะนำให้ลองไปปรึกษาพระดีไหม ทำบุญ พี่ติ๋วก็เห็นดีด้วย แต่เชื่อไหม พวกเราตระเวนทำบุญ หาพระ ถวายสังฆทาน กันอย่างต่อเนื่อง แต่มันเหมือนไม่มีอะไรดีขึ้นเลย พี่นกแย่ลงๆ ขาดงานบ่อย ร่างกายซูบซีด ไม่กินข้าวปลา กลายเป็นคนเก็บตัว จนท้ายที่สุดแกต้องลาออกเพราะทำงานไม่ไหวแล้ว แกบอกแกจะกลับบ้านที่ขอนแก่น ไปอยู่กับพ่อแม่สักพัก พ่อแม่แกมีร้านขายของ คงพออยู่ได้ไม่เดือดร้อน รอจนอะไรๆ ดีขึ้นค่อยเข้ากรุงเทพฯ หางานทำใหม่ แกทิ้งที่อยู่ เบอร์โทรให้ บอกพวกผมว่า ว่างๆ ไปเที่ยวบ้านแกบ้างนะ จะพาเที่ยว ผมกับพี่ติ๋วก็รับปากแกว่าจะไปเที่ยวแน่นอน

หลังจากที่พี่นกกลับบ้านไปแล้ว ผมกับพี่ติ๋วก็คอยโทรไปคุยกับแก กลัวแกเหงา รู้สึกว่าแกจะดีขึ้น เมื่อไปอยู่ใกล้พ่อแม่ เหมือนแกจะลืมเรื่องร้ายๆ ที่เจอจนหมดสิ้น ผมเลยถามแก เมื่อไหร่พี่จะมาทำงานอีกครับ? ถ้าพี่ไปที่ไหน ผมจะไปสมัครที่นั่นด้วยเป็นเพื่อนพี่นะ พี่นกก็ขำแล้วบอก พี่ก็อยากกลับไปทำงานนะ แต่ยังไม่รู้ว่าจะไปเมื่อไหร่ หรือจะได้กลับไปอีกหรือเปล่า.. นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ผมได้คุยกับพี่นก หลังจากวันนั้นก็ไม่มีใครติดต่อพี่นกได้อีกเลย แกปิดโทรศัพท์ไปไม่รู้เพราะเหตุผลอะไร ผมกับพี่ติ๋วกระวนกระวายมาก จนเราได้วันหยุดยาวที่ตรงกัน ก็คือหลังจากวันนั้นเกือบเดือนเหมือนกัน เราขึ้นขอนแก่นกันทันที ไปตามที่อยู่ที่พี่นกให้ไว้ ความหวังคือได้เห็นพี่นกออกมาต้อนรับเรา แล้วไปเที่ยวกันตามที่สัญญา ..แต่มันไม่มีอีกแล้ว ไม่มีพี่นกอีกแล้ว.. ใช่แล้วครับ พี่นกตายไปแล้ว แกฆ่าตัวตายด้วยการผูกคอในห้องนอนของแก แม่พี่นกเล่าให้ฟังทั้งน้ำตาว่า วันนั้นก่อนที่แกจะคิดสั้น แกก็ยังมานั่งคุยกับแม่ดี บอกแม่ว่าอยากแต่งงาน แม่ยังแซวอยู่เลย ไหนลูกเขยแม่? พามาให้แม่ดูตัวหน่อย.. พี่นกได้แต่ยิ้มๆ ไม่พูดอะไร แล้วก็ขอตัวขึ้นห้องนอนไป สายมาอีกวัน แม่ไม่เห็นพี่นกลงมากินข้าว ก็เลยไปตามที่ห้อง ก็เห็นพี่นกผูกคอตายไปแล้ว.. 

แต่สิ่งที่แม่พี่นกเล่าแล้วทำเอาพวกผมขนลุกคือ ตอนตายพี่นกแกทาหน้าขาว ใส่ชุดไทยเหมือนนางรำ แม่ก็ไม่รู้ว่าแกไปเอาชุดมาจากไหน? พูดจบแม่ก็ร้องไห้อีกครั้ง พวกเราก็พลอยร้องไห้ตามไปด้วย ไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดเรื่องเวรอะไรขึ้น ผีตาแก่ที่บ้านทรงไทยมาเอาตัวแกไปเป็นเมีย? หรือแกคิดไปเองหลอนตัวเองจนกลายเป็นโรคซึมเศร้า? ผมเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้เลยจนถึงวันนี้.. แต่หลังจากกลับมากรุงเทพฯ วันต่อมา ผมกับพี่ติ๋วก็ไปยื่นใบลาออกพร้อมๆ กัน เพราะผมทนไม่ไหวที่จะต้องมาเจอกับบรรยากาศเก่าๆ มองไปทางไหนก็จะคิดถึงแต่พี่นก พี่ติ๋วเองก็คงไม่ต่างจากผม และที่สำคัญ ผมเกลียดบ้านทรงไทยหลังนั้น ไม่อยากแม้แต่จะปรายตามองมันอีกเลย ไปดีเถอะครับพี่นก ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน ผมยังคิดถึงพี่ตลอดจนถึงทุกวันนี้..

Story by คุณเลิฟ
Cr. รูปประกอบจาก ภาพยนตร์ บุษบา

The post 693 เมียผี first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณ J (นามสมมติ) ครับ คุณ J เล่าว่า.. เราแต่งงานกับสามีมา 4 ปี มีลูกด้วยกัน 1 คน สามีทำงาน ส่วนเราเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูก ช่วง 3-4 เดือนให้หลังนี้เหมือนสามีจะกลับบ้านค่ำทุกวัน และชอบแอบลงมานั่งข้างล่างคนเดียวตอนดึกๆ พอเราถามก็บอกไม่มีอะไร จนวันนึง สามีขับรถออกไปทำงาน เราที่ยืนตากผ้าอยู่บนระเบียงชั้น 2 ของบ้าน (บ้านเราเป็นทาวน์เฮ้าส์ 2 ชั้น) เรามองลงไปเห็นผู้หญิงนั่งอยู่ในรถกับสามีตรงเบาะข้างคนขับ แล้วเธอมองขึ้นมาที่เราหน้าตาเหมือนโกรธมาก เราตกใจเลยรีบโทรหาสามีถามว่า ทำไมมีผู้หญิงนั่งอยู่หน้ารถคู่กับเค้า? สามีบอกไม่มีใครนะ เธอจะบ้าหรือเปล่า คิดว่าฉันพาใครเข้าบ้านแล้วนั่งรถออกไปด้วยกันหรือไง? หลังจากที่วางสาย เราก็คิดว่าคงจะตาฝาดไปเอง

แต่ช่วงนั้นก็จะมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นที่บ้านบ่อยๆ อย่างเราเลี้ยงหมาไว้ 2 ตัว เวลาสามีเลิกงานกลับมาถึงบ้าน หมาจะชอบไปคลอเคลีย หรือเกาะรั้วบ้านด้วยความดีใจ แต่ช่วงนั้น หมามันกลับเห่ากรรโชกเหมือนเห็นคนแปลกหน้า มีบางคืนทั้งเห่าทั้งหอน จนหมาในหมู่บ้านก็มายืนหอนตรงหน้าบ้านเราบ้านเดียว เราปลุกสามีบอกว่าหมามันเห่าอะไร สามีก็บอกคงเห่าคนผ่านไปผ่านมา นอนเถอะ ประมาณนี้ เราเริ่มกลัวมาก มีคืนนึงเหมือนหมาจะหอนไม่หยุด จนเราทนไม่ไหว ชะโงกหน้าจากระเบียงลงไปดู เห็นผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เห็นนั่งในรถกับสามีเราตอนนั้น เธอมองขึ้นมาที่เราอีกแล้ว คราวนี้ชี้หน้าเราด้วย เราตกใจรีบมาปลุกสามีให้ไปดู ปรากฏว่าเธอหายไปแล้ว แต่สังเกตจากอาการของสามีก็เหมือนจะตกใจเหมือนกัน แต่บอกว่าไม่เห็นมีอะไร..

คืนต่อมาเราฝันค่ะ ฝันว่าผู้หญิงคนเดิมมาหา แล้วด่าเรา บอกจะขอจองเวรเรา กับสามี และลูก ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด และบอกอีกว่าจะเอาลูกเราไปอยู่ด้วย เราถามว่าเราไปทำอะไรให้ เธอตอบว่า ก็ไปถามผัวมึงดูสิ! แล้วเราก็สะดุ้งตื่น ในฝันมันน่ากลัวมาก เราเล่าให้สามีฟัง และถามว่าเคยรู้จักผู้หญิงลักษณะแบบที่เราเห็นไหม? เค้าเหมือนตกใจ แต่บอกไม่เคยรู้จัก หาว่าเราฟุ้งซ่านอีก.. จนวันนึง ลูกเราเล่นอยู่หน้าบ้าน เราซักผ้าอยู่ ได้ยินลูกเราคุยกับใครไม่รู้ประมาณว่า ‘หนูไม่ไป หนูจะอยู่กับแม่!’ แล้วก็ร้องไห้แบบหวาดกลัว มาบอกเราว่าผู้หญิงคนนั้นลิ้นยาวมาก บอกจะพาหนูไปไหนไม่รู้ คือเรารู้สึกได้ละว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ถามสามี สามีก็บอกแต่ไม่รู้ๆๆ

เราเลยไปปรึกษากับแม่ แม่เลยพาเราไปหาพระอาจารย์ที่นับถือกันมานาน พระอาจารย์ท่านบอกว่า มันเป็นกรรมที่เราไม่ได้ก่อ แต่เค้าอาฆาตเราเพราะคนอื่น ให้เราแผ่เมตตา และทำบุญให้เค้า เรายิ่งงงหนักมาก.. เย็นวันนั้นเอง เราก็เห็นอีกแล้วค่ะ รถสามีกำลังจะเลี้ยวเข้าบ้าน เราเห็นผู้หญิงคนเดิมนั่งมาข้างๆ อีกแล้ว เรารีบวิ่งไปดูเพื่อความแน่ใจ แต่ก็ไม่มีใคร เราเล่าเรื่องที่ไปหาพระให้สามีฟัง คราวนี้สามีโมโหใหญ่ บอกเรางมงาย ถึงกับทะเลาะกันหนักมาก ทั้งที่ปกติเค้าไม่เคยเป็นแบบนี้ ทำให้เรายิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่..

ผ่านไปเกือบเดือน มีผู้หญิงคนนึงมาที่บ้าน บอกว่าต้องการคุยกับเรา เราก็งงว่าเราไปรู้จักเค้าตอนไหน? ด้วยความไม่ไว้ใจเลยไม่ได้ชวนเข้าบ้าน แต่ยืนคุยอยู่กันผ่านประตูรั้ว เค้าบอกว่าเค้าเป็นญาติของผู้หญิงชื่อบี ซึ่งบีคบหากับสามีเราได้ปีกว่าแล้ว สามีเราสัญญากับบี และพ่อแม่ของบีว่าจะไปขอบีแต่งงาน แล้วบีดันเกิดท้องขึ้นมาก่อน แต่สามีเรากลับบอกว่ายังไม่พร้อม บีเลยตามตื๊อ ไปสืบหาที่ทำงานของสามีเราจนเจอ และตามไป แต่สามีเราไล่ หรือบางทีไปหาก็ไม่ยอมออกมาเจอ แต่บีก็ไม่ละความพยายาม ตามมาจนรู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน แต่มาเห็นเรากับลูก ตอนนั้นบีคงรู้แล้วว่าโดนหลอก สามีเรามีครอบครัวแล้ว บีพยายามจะมาเคลียร์กับสามีเราให้ได้ และขู่ว่าจะมาหาเราที่บ้าน สามีเราคงกลัวเรารู้ เลยบอกเลิกบี และขู่ว่า ถ้ามายุ่งกับเรา และถ้าเรารู้เรื่องนี้ สามีเราจะเลิกกับบี และจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีก สามีเรายังบอกอีกว่า ถ้าเรารู้ว่าบีเป็นเมียน้อย เราก็คงจะต้องจัดการกับบีแน่ๆ ด้วยความที่บีคงกลัว หรือเสียใจ หรืออะไรก็ไม่รู้ ทำให้บีตัดสินใจกินยาล้างห้องน้ำฆ่าตัวตาย แล้วกว่าคนที่บ้านจะมาเจอ และส่งไปล้างท้องก็ไม่ทันแล้ว เพราะน้ำยาล้างห้องน้ำได้กัดอวัยวะข้างในเสียหายไปหมด เหลือเพียงลมหายใจที่อยู่ได้เพราะมีเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น ญาติบีได้ไปหาสามีเราที่ทำงาน แต่สามีเราปฏิเสธที่จะไปเยี่ยมบี และไม่ขอยุ่งเกี่ยวใดๆ จนบีเสียในอาทิตย์ต่อมา แม้แต่งานศพบี สามีเราก็ไม่ไป แต่ก่อนตายบีได้เขียนจดหมายทิ้งไว้ว่า..

“พี่ที พี่หลอกบี พี่ทำลายชีวิตบีจนไม่เหลืออะไรแล้ว พี่มาหลอกบีทำไม ทั้งๆ ที่มีลูกมีเมียอยู่แล้ว ลูกของเราพี่ก็จะไม่รับผิดชอบ แล้วยังจะให้เมียพี่มาจัดการกับบีอีกเหรอ พี่มันเลวยิ่งกว่าสัตว์นรก บีผิดเองที่ไปรักคนแบบพี่.. กูขอสาปแช่งพวกมึงให้ไม่ตายดี ถึงกูตายไป กูจะขอจองเวรพวกมึงทั้งพ่อแม่ลูก ไม่ให้ชาตินี้พวกมึงได้มีความสุข พวกมึงทำให้กูกับลูกต้องจบแบบนี้!”

พอเราได้อ่านจดหมายนั้นจบ เราถึงกับทรุดลงไปร้องไห้เลย เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยรับรู้เรื่องราวนี้เลย เสียใจที่สามีนอกใจ แล้วเรากับลูกกลับต้องมาโดนเค้าสาปแช่ง ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด.. ญาติของบีบอกเราว่า ที่มาหาที่บ้านเนี่ย เพราะจะเอาจดหมายก่อนตายของบีมาให้สามีเรา มันมีเขียนที่อยู่พร้อม ที่มาเองเพราะอยากมาดูให้เห็นกับตา เผื่อสามีเราอยู่บ้านจะได้ด่าด้วย แต่มาเจอเราแทน ก็เลยมาลงที่เรา เค้าทิ้งจดหมายไว้แล้วก็ขึ้นรถจากไป.. ในหัวเราตอนนั้นคือสับสน เสียใจ ผิดหวัง และกลัวมาก มันจุกอกจนอยากจะอ้วกออกมา

คืนนั้น เรากับสามีเคลียร์กัน สุดท้ายเค้ายอมสารภาพ และขอโทษทุกอย่าง ทีแรกเราก็ให้อภัยเพราะเห็นแก่ลูก ก็พากันไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้บี แต่เหมือนจะไม่เป็นผล เพราะเราก็ยังเห็น หรือยังฝันถึงเค้าอยู่ตลอด แต่สามีเราเค้าไม่มาให้เห็นเลย สุดท้ายสามีเราโดนให้ออกจากงาน บ้านก็ถูกยึด เงินไม่มี ลูกก็มาไม่สบายหนัก เราทะเลาะกันหนักมากจนถึงขั้นหย่าร้างกัน เรากับลูกแยกออกมา กลับไปอยู่บ้านแม่ แต่บีก็ไม่เคยเลิกรังควาน ทั้งที่เราทำบุญไปให้ และบอกทุกครั้งว่าเราไม่เคยรู้เรื่องของบีกับสามีเรามาก่อน.. ส่วน(อดีต)สามี ก็โดนรถชนจนเกือบพิการ เราพาลูกไปเยี่ยมเค้า เค้าบอกว่าเหมือนขับรถไปแล้วมันวูบไปเลย แต่เค้าก็ไม่เคยเห็นบีเลยสักครั้ง นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอสามีเรา

หลังจากนั้นไม่นาน เราก็มีสามีใหม่เป็นชาวต่างชาติ แต่งงาน และพาลูกย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ส่วน(อดีต)สามี ได้ยินว่าก็ยังเปลี่ยนเมียคนแล้วคนเล่า ชีวิตตกต่ำเป็นหนี้สิน ติดการพนัน จนตอนนี้ก็ไม่ได้ข่าวของเค้าอีกเลย ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง แต่ตั้งแต่เราย้ายมาอยู่ต่างประเทศ เราก็ไม่ได้เห็น หรือฝันถึงบีอีกเลย ขอให้เธอไปสู่สุขคติ.. RIP

Story by คุณ J (นามสมมติ)

The post 687 จองเวร first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณครีมครับ คุณครีมเล่าว่า.. สวัสดีค่ะ อยากจะมาเล่าประสบการณ์ตัวเองค่ะ ตอนสมัยเราเรียนมัธยมต้นที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี ช่วงเพิ่งเปิดเทอมภาคเรียนที่ 2 เราได้ข่าวมาว่า ตอนปิดเทอมมีเหตุการณ์น่าสลดใจเกิดขึ้น ตามที่เราได้ยินมา คือมีรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเรียนจบไป เหมือนจะอกหักจากแฟนแล้วเสียใจมาก เขามาผูกคอตายที่โรงเรียนค่ะ..

ช่วงพักกลางวัน เรากับเพื่อนๆ ในกลุ่มก็ไปจับกลุ่มนั่งเม้าท์มอยกันตามปกติ เพราะไม่ได้เจอกันนาน ศาลายาวเป็นที่ประจำของพวกเราค่ะ คือตึกที่เราอยู่เป็นตึกของนักเรียนชั้น ม.3 และข้างๆ ตึกจะมีศาลายาว เรากับเพื่อนๆ นั่งอยู่ติดเสาศาลาเลย แล้วเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งก็เปิดประเด็นเรื่องพี่ที่ผูกคอตายขึ้นมา เราก็ถามมันว่า ‘แล้วรู้ป่าววะ ว่าพี่เขาผูกคอที่ไหน?’ มันก็บอก ‘มึงลองเงยหน้าดูดิ..’ เราก็เงยหน้ามอง แวบแรกแอบตกใจเลย เพราะมันมีขื่อเสาของศาลาอยู่ตรงกับที่ที่เรานั่งอยู่พอดีเลย.. จากนั้นเราก็ไปถามครูที่รู้ข่าว ปรากฏว่าเป็นเรื่องจริงค่ะ ตรงนั้นจริงๆ ก็เริ่มเห็นขวดน้ำแดงมาวางบ้างอะไรบ้าง แต่ครูก็บอกว่า ที่ตรงนั้นยังนั่งได้เหมือนเดิมนะ ไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องกลัวอะไรประมาณนี้ค่ะ

แล้วทีนี้วันหนึ่ง เรากับเพื่อนๆ ก็ยังไปนั่งตรงตำแหน่งเดิมเพราะเป็นที่ประจำ นั่งเม้าท์นั่งทำการบ้านไปเรื่อย แล้วจู่ๆ ตอนนั้นเราเกิดคิดอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ปากมันโพล่งออกมาว่า ‘พวกมึงว่า..ความรู้สึกตอนผูกคอตายมันจะเป็นยังไงวะ? จะทรมานมากไหม?’ เราพูดเป็นเชิงถามกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เพื่อนมันก็ตอบมาแบบกวนๆ ทำนองว่า ไม่รู้ดิ ก็ไม่เคย อะไรแบบนั้นน่ะค่ะ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้านตามปกติ

พอตกดึกคืนนั้นเจอเลยค่ะ คือเราอาบน้ำเสร็จปิดไฟเข้านอน ชาร์จมือถือไว้ข้างๆ หมอน แล้วเคลิ้มหลับไปได้สักพัก ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่คอขึ้นมา เหมือนมีอะไรมารัดแน่นๆ จนเราหายใจไม่ออก คือเจ็บที่คอแบบทรมานมากๆ เราร้องไห้เรียกแม่อยู่สักพัก จนแม่เปิดประตูเข้ามาเปิดไฟ แม่บอกภาพที่แม่เห็นคือ เราดิ้นทุรนทุรายพยายามจะแกะอะไรออกจากคอ จนแม่มาแกะมือเราออก ถึงเห็นว่าเป็นสายชาร์จมือถือพันคอเราอยู่ แบบว่าสายหลุดจากตัวมือถือและอะแดปเตอร์มาพันอยู่ที่คอเรา พันแบบแน่นจนคอเป็นรอยแดงจ้ำเลือด ซึ่งเราก็ชาร์จมือถือแบบนี้เป็นปกติ ไม่เคยจะเป็นอะไร แล้วอยู่ๆ คืนนี้สายมันจะมารัดคอเราแน่นขนาดนี้ได้ยังไง!? ผิดปกติมากๆ เราตกใจสุดขีด พยายามคิดทบทวนว่ามันเกิดจากอะไร? จะเป็นเหตุบังเอิญ หรือเป็นเพราะสิ่งที่เราพูดไว้ที่ศาลากันแน่? คืนนั้นเราเลยให้แม่นอนข้างๆ จนเช้าเลยค่ะ

เช้ามาที่โรงเรียน เราเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนๆ ฟัง เพื่อนบอกอาจจะเป็นเพราะเราพูดเหมือนไปลบหลู่รุ่นพี่คนนั้น เขาเลยมาทำให้รู้ว่าทรมานแค่ไหน.. เราเลยไปไหว้ และขอขมารุ่นพี่คนนั้นที่เราปากพล่อยไป จากนั้นก็ไม่ได้เจออะไรอีก แล้วเราก็ไม่เคยปากไวอีกเลยค่ะ

Story by คุณครีม

The post 661 ปากพาสยอง first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณโกะครับ คุณโกะเล่าว่า.. สมัยก่อนเราเคยทำงานโรงพยาบาลค่ะ คืนหนึ่งเราปวดท้องถ่ายหนัก เลยไปเข้าห้องน้ำที่ชั้น 3 ซึ่งเป็นห้องน้ำของแผนกที่ปิดทำการไปแล้วตอน 2 ทุ่ม ที่ต้องมาเข้าที่นี่ก็เพราะเราต้องการความสงบ ถึงแม้ว่าจะต้องแลกกับบรรยากาศที่มืดวังเวง เพราะไฟปิดหมดแล้วเหลือแค่ไฟทางเดิน

เราเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป พร้อมกับเอื้อมมือเปิดไฟ ห้องน้ำมีอยู่ทั้งหมด 4 ห้อง แต่ที่แปลกคือห้องแรกมันปิดไว้อยู่เหมือนมีคนเข้า พยายามเอามือดันๆ ก็ไม่เปิด เราเลยเข้าห้องถัดไปทำธุระของเราไป.. สักพักหนึ่ง อยู่ๆ เราก็ขนลุกวาบขึ้นมา เพราะนึกขึ้นได้ว่า เอ้า! ถ้ามีคนอยู่ในห้องน้ำ แล้วทำไมเขาไม่เปิดไฟห้องน้ำไว้ล่ะ จะอยู่มืดๆ ทำไม? ด้วยความสงสัย เราเลยก้มลงมองตรงช่องว่างด้านล่าง ว่ามีใครอยู่ไหม ถ้ามีอย่างน้อยก็ต้องเห็นรองเท้าหรือขาบ้างล่ะ ซึ่งปรากฏว่ามีค่ะ เป็นขาผู้หญิงใส่รองเท้าคัดชูสีดำ เราก็งงๆ ว่าทำไมเค้าถึงไม่เปิดไฟ หรืออาจจะรีบจนแบบว่า ถ้าเปิดไฟก็อาจะไม่ทันแล้วก็เป็นได้ 55555

จนเราทำธุระของเราเสร็จ กดน้ำอะไรเรียบร้อย ก็ออกมายืนล้างมือ สายตาเราก็ยังมองสะท้อนกลับไปเห็นขาของเธอคนนั้นในห้องน้ำอยู่ แล้วเราก็ออกจากห้องน้ำไป โดยที่คิดในใจว่า ทำไมเค้านั่งนานจัง แถมตลอดเวลาที่เราทำธุระ ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรจากห้องนั้นเลย ในขณะที่เราเองก็ดัง $#^%#*! ใช้ได้ (พอดีว่าท้องเสีย) จนผ่านคืนนั้นไป เราออกกะช่วงเช้าก็กลับห้องไปนอน

แล้วความสยองมันอยู่ตรงนี้ค่ะ ..ช่วงสายๆ ของวันนั้นเอง เพื่อนที่แผนกเราโทรมาบอกว่า ‘อีโกะ มึงรู้ไหมว่าที่โรงพยาบาลเรามีคนฆ่าตัวตาย ตอนนี้กำลังเอาศพออกมาอยู่..’ เราได้ฟังแบบนั้นก็ตาสว่างเลยค่ะ รีบถามเพื่อนว่า ‘ใครฆ่าตัวตาย ที่ไหน?’ เพื่อนก็บอกว่า ‘น้องฝึกงานผู้หญิง กรีดข้อมือตายในห้องน้ำชั้น 3 เมื่อคืนนี้’ ถึงตรงนี้เราแบบว่าหน้าชาเลยค่ะ!! สรุปแล้ว เมื่อคืนนี้เรานั่งอยู่ห้องข้างๆ กับน้องคนนั้นนี่เอง แล้วตอนที่เราไปเข้าห้องน้ำคือน้องเขาเสียชีวิตไปแล้ว และที่เราไม่เห็นเลือดเลย ก็เพราะน้องเค้าเอาข้อมือทิ้งลงกลางหว่างขา ปล่อยให้เลือดไหลลงชักโครกไป สภาพศพได้ยินว่านั่งชักโครก แล้วเอาศีรษะพิงกำแพงฝั่งหนึ่งไว้ ตัวซีดจนเหมือนกระดาษทิชชูยังงั้นเลย

เหตุการณ์นี้ถึงจะไม่ใช่เรื่องผี หรือวิญญาณเหมือนเรื่องอื่นๆ แต่สำหรับเรา พอนึกถึงแล้วมันก็หลอนยิ่งกว่าเจอผีเสียอีกค่ะ พิมพ์ไปก็ยังขนลุกไป

Story by คุณโกะ

The post 600 ห้องน้ำหลัง 2 ทุ่ม first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณ Piya Boontueng ครับ คุณ Piya เล่าว่า.. เรื่องราวที่จะเล่านี้เกิดขึ้นในปี 2540 ผมได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งย่านบางนา แล้วก็ได้เข้าไปพักในอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นของป้าผม ที่เป็นญาติห่างๆ กันนี่เอง ก็คือผมได้อยู่ฟรีโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นครับ อพาร์ทเม้นท์ที่ว่านี้มีอยู่ด้วยกัน 5 ชั้น ชั้น 1 และ 2 มีคนอยู่เต็ม ส่วนชั้น 3 ก็มีคนอยู่บ้างแต่ไม่เต็ม ชั้น 4 น่าจะมีอยู่เพียง 1 หรือ 2 ห้องเท่านั้น ส่วนชั้น 5 ไม่มีใครอยู่เลย นอกจากห้องของผม สภาพโดยรอบนั้นตั้งอยู่ใจกลางชุมชนเล็กๆ ก็จะมีแต่บ้านทั่วไปชั้นเดียวถึง 2 ชั้นเท่านั้น อพาร์ทเม้นท์แห่งนี้จึงโดดเด่น มองออกไปไกลๆ จากระเบียงก็จะเห็นแต่ป่าต้นกกไกลแสนไกล

ผมก็ขนของเข้ามาอยู่ โดยที่มีเพื่อนรูมเมทอีก 1 คนอยู่ด้วย เพื่อนผมคนนี้มันทำงานเสริมที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งที่อยู่ในย่านนั้น ช่วงเวลาที่กลับจากทำงานจะประมาณ 5 ทุ่ม – เที่ยงคืนในทุกๆ วัน ส่วนตัวผมเองสัปดาห์นึงก็จะมานอนแค่ 2-3 วันเท่านั้น

พอเริ่มอยู่ ผมก็เกิดความสงสัย ว่าในทุกๆ ครั้งที่ผมกลับมาห้อง ผมจะเห็นเส้นผมที่ยาวประมาณกลางหลังตกอยู่ตามพื้น เพื่อนผมมันก็ไว้ผมสั้น ตัวผมเองไว้ผมยาวแต่แค่ประบ่า แต่เส้นผมที่เห็นนี่คือยาวกว่ามาก เป็นแบบนี้อยู่นาน ที่ผมเห็นเส้นผมยาวร่วงหล่นที่พื้น ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะคิดว่า อาจจะเป็นเพื่อนรูมเมทผมพาผู้หญิงมานอนที่ห้องก็เป็นได้.. จนระยะเวลาผ่านไปประมาณ 3-4 เดือน เหตุการณ์แปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้นอีกหลายๆ อย่าง

เหตุการณ์ต่อจากนั้นนอกจากเรื่องของเส้นผมที่ยังตกอยู่ภายในห้อง ก็จะมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เพื่อนผู้ชายต่างคณะของผมมานอนค้าง และก็พาแฟนมันมาด้วย พวกเราก็นั่งกินข้าวในห้อง แล้วก็มีดื่มบ้างเล็กน้อย ทุกอย่างปกติหมด จนมาถึงตอนที่จะนอน อยู่ดีๆ แฟนเพื่อนผมก็ร้อง ‘กรี๊ดดดด~’ ออกมาเสียงดัง เหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่างแบบสุดๆ ผม เพื่อนรูมเมท และเพื่อนผู้ชายต่างคณะก็ตกใจมาก แฟนเพื่อนผมพูดจาไม่ได้ศัพท์ เหมือนคนเสียสติอย่างรุนแรง จนสุดท้ายต้องพาไปส่งที่บ้าน โดยที่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น?

หลังจากนั้นมา ผมกับเพื่อนรูมเมทก็อยู่กันต่อไปเข้าสู่เดือนที่ 8 จนผมเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆ ว่าเวลาที่ทำอะไรก็แล้วแต่ เหมือนจะมีใครคอยมองอยู่ตลอด แต่เพื่อนผมมันคงไม่ได้สนใจอะไรพวกนี้ เพราะด้วยงานที่ห้างสรรพสินค้าก็เหนื่อย และเพลียจนถึงห้องเป็นหลับ ผมเลยไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า.. จนวันหนึ่ง จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันพระจันทร์เต็มดวง แสงของดวงจันทร์ส่องสะท้อนเข้ามา มันดูสวยงามมาก บรรยากาศมันได้ คืนนั้นผมฝากเพื่อนรูมเมทซื้อแอลกอฮอล์มาดื่มกันในห้อง พวกเราคุยกันเรื่องสัพเพเหระ จนหมดไปประมาณครึ่งกลม ก็แยกย้ายกันนอน เพื่อนรูมเมทของผม นอนอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง ส่วนตัวผมนอนที่หน้าประตูระเบียง ผมนอนดูพระจันทร์อยู่ตรงนั้น แสงมันสว่างสาดกระทบไปทั่วป่าต้นกก

ระหว่างที่ผมนอนคุยเรื่องต่างๆ กับเพื่อนรูมเมท สิ่งที่ไม่คาดฝันก็ปรากฏตรงหน้าผมครับ ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดคลุมท้องลูกไม้สีฟ้าอ่อน เดินออกมาจากห้องน้ำไปที่ระเบียง ซึ่งห่างจากผมแค่ไม่ถึงเมตร คือห้องผมก็ไม่ได้ใหญ่ จากที่ที่ผมนอนกับระเบียง พอเลี้ยวซ้ายไปหลังห้องก็จะเป็นห้องน้ำ ระเบียงเป็นแค่ระเบียงเล็กๆ พอที่จะตากผ้าได้แค่นั้นเอง ผู้หญิงคนนั้นหยุดยืนอยู่ตรงระเบียง เอียงหน้ามาทางผมเพียงเล็กน้อย แสงของดวงจันทร์ส่องเป็นเงากระทบ พอเห็นรายละเอียดของใบหน้าชัดเจน ผมตกใจมากๆ ครับตอนนั้น จากนั้นเธอก็พูดกับผมว่า

‘พี่ไม่ต้องกลัวหนูหรอก พี่ก็อยู่ของพี่ หนูก็จะอยู่ของหนู หนูรอแฟนหนูมารับ แล้วหนูก็จะไป..’

สิ่งที่ผมเห็นอยู่เบื้องหน้าทำเอาผมตกใจมาก ทำอะไรไม่ถูก ตัวแข็งทื่อขยับตัวไม่ได้ จากห้องเล็กๆ ที่มีเพียงแค่ผมกับเพื่อนรูมเมท กลับกลายเป็นมีใครอีกคนหนึ่ง.. สิ้นคำพูดนั้น เธอก็เดินเข้าไปทางห้องน้ำ หลังจากที่เธอลับสายตาผมไป ผมถึงเริ่มมีสติสามารถขยับตัวได้ ผมรีบหันไปหาเพื่อนรูมเมทที่นอนอยู่ตรงมุมห้อง เห็นมันตาค้างสีหน้าตกใจมาก แสดงว่าสิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่เห็น.. ตัวผมเองก็แทบจะสติแตก เพราะว่าผมนอนอยู่ตรงประตูริมระเบียงห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อม

ผมกับเพื่อนรูมเมทมองหน้ากันแบบรู้กัน ต่างคนต่างรีบเก็บของ แล้ววิ่งลงข้างล่างทันที แต่สิ่งที่จะลืมไม่ได้ก็คือเหล้าที่ยังเหลืออยู่ เวลานั้นประมาณตี 3 ผมกับเพื่อนลงไปนั่งรอที่ชั้นล่างจนเช้า พอถึงเวลาประมาณ 7 โมงเช้า ร้านค้าที่อยู่ใกล้ๆ กับอพาร์ทเม้นท์ก็เริ่มเปิดร้าน ผมเข้าไปถามเจ้าของร้านว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องที่ผมอยู่? เพราะก่อนหน้านั้นตอนที่ผมมาอยู่ใหม่ๆ เวลาที่ผมลงไปซื้อของ ก็จะมีคนมาถามว่า เพิ่งมาอยู่ใหม่หรอ? อยู่ตรงไหน? ผมก็ได้แต่ชี้บอกว่าผมอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์นี้ เขาก็ถามว่าตรงไหน ผมก็บอกว่าตรงระเบียงชั้นบนที่มีตากผ้าเช็ดตัวอะครับ เขาก็เงียบๆ ไปไม่พูดอะไรต่อ ตอนนั้นก็ทำให้ผมแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร.. จนครั้งหนึ่งมีคนมาถามผมว่า ‘เจอหรือยัง?’ ผมก็ถามเขากลับไปว่า ‘เจออะไรครับ?’ เขาไม่ตอบ ได้แต่ยิ้มแล้วก็หัวเราะกันภายในร้าน.. แต่เช้านี้ผมได้คำตอบแล้วครับ เจ้าของร้านเขาก็เล่าให้ผมฟังตรงๆ ว่า ‘เมื่อไม่กี่ปีก่อน มีสาวโรงงานที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มาเช่าห้องอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง แล้วทีนี้ผู้หญิงเกิดท้อง ผู้ชายคนนั้นเลยขอตัวกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เป็นช่วงสงกรานต์ โดยบอกกับฝ่ายหญิงว่า หลังสงกรานต์กลับมาจะพาผู้ใหญ่มาสู่ขอ แต่ว่าเรื่องราวกลับไม่เป็นไปอย่างนั้น ฝ่ายหญิงถูกทิ้งไว้ที่อพาร์ทเม้นท์ทั้งอย่างนั้นจนท้องแก่ สุดท้ายเธอตัดสินใจผูกคอตายที่ห้องน้ำ กว่าใครๆ จะรู้เรื่องก็ล่วงเลยไปประมาณ 1 สัปดาห์แล้ว..’

หลังจากที่ผมได้ฟังเรื่องราวนั้น ผมตกใจมาก เพราะไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับผม ถึงแม้ว่าโดยปกติแล้วผมจะเห็นผี หรือวิญญาณมาบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่คราวนี้เธออยู่ใกล้ผมมากที่สุด ชัดที่สุด แต่ผมก็รู้สึกเสียใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอนะ มันเศร้าๆ ยังไงบอกไม่ถูก แต่ผมต้องจำใจอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์นั้นต่อ ก็ด้วยความที่เป็นเด็กนักศึกษาปี 1 ไม่มีเงินทองอะไรมากมาย ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด ตอนแรกๆ ที่รู้เรื่อง เพื่อนรูมเมทผมจะย้ายห้องหนีไปอยู่ที่อื่น แต่สุดท้ายพอลองคำนวณดู การอยู่กับผมต่อมันก็คุ้มค่า.. จากนั้นไม่ว่าจะเวลาใดที่ผมกินข้าว ผมก็จะบอกก่อนที่จะกินว่า ‘กินด้วยกันเลยนะ เท่าที่เห็นอยู่ ผมคงไม่มีเวลาไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้..’ ซึ่งเธอก็อยู่ด้วยกันได้อย่างสงบดี แปลกตรงที่ว่า บางทีเวลาที่ผมไปไหนก็แล้วแต่ เพื่อนมักจะทักว่า ‘ทำไมไม่พาเค้าขึ้นมาด้วย?’ ผมก็งงๆ บอกยืนยันไปว่าผมมาคนเดียว.. อาจเพราะว่าเวลาที่ผมจะออกไปเรียน ผมจะบอกว่า ‘ไปด้วยกันไหม? ถ้าอยู่ห้องมันเบื่อ..’ เพื่อนในคณะ และมหาวิทยาลัยผมหลายๆ คนจะบอกว่าเห็นเธอเดินตามผมอยู่ในทุกที่

จนผมกับเพื่อนรูมเมทได้ขึ้นปี 2 เราจึงย้ายไปอยู่อีกที่หนึ่งซึ่งไกลจากตรงนั้นมาก เรื่องราวทุกอย่างจึงหายไปครับ.. แต่ผมเชื่อว่าทุกวันนี้เธอก็ยังคงอยู่ที่ตรงนั้น เพราะเวลาที่ผมขับรถผ่าน ความรู้สึกผมยังคงหวิวๆ เหมือนเดิม เธอคงยังรอคอยแฟนของเธออยู่ในที่เดิมๆ ไม่ไปไหน..

Story by Piya Boontueng

The post 591 ผู้หญิงในหอพัก first appeared on The House.

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องจากคุณหาญ ใจสิงห์ครับ คุณหาญเล่าว่า.. เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ตรงของผมเองครับ เมื่อตอนเรียนอยู่ ปวช.ปี 3 ช่วงนั้นผมทำงานพิเศษเยอะมาก ทั้งเวลาหลังเลิกเรียน ไปจนถึงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เรื่องมีอยู่ว่า วันนั้นเป็นวันเสาร์ซึ่งผมไปทำงานพิเศษที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง ผมมีหน้าที่เป็นนักศึกษาคอยช่วยอาจารย์สอนนักศึกษา กศน. คอยยกเครื่องเสียงลำโพง โปรเจ็คเตอร์ไปตามห้องต่างๆ ตามที่อาจารย์จะสั่ง วันนั้นมีนักศึกษามาทำงานพิเศษแค่ 3 คน (ปกติจะมีครั้งละ 6-7 คน) ผมก็ไม่ได้อะไร อาจารย์มาสั่งตอน 10 โมง ว่าให้ยกโปรเจ็คเตอร์ขึ้นไปชั้น 5 ผมกับเพื่อนอีกคนเลยยกขึ้นไป ตอนนั้นยังไม่มีนักเรียนมาเลยสักคน เปิดประตูห้องเข้าไปวางโปรเจ็คเตอร์ไว้ แล้วเดินไปเปิดหน้าต่างทีละบาน สายตามองไปเป็นปล่องเมรุของวัดที่อยู่ใกล้ๆ เห็นเหมือนมีใบหน้าของผู้หญิงครึ่งเสี้ยวโผล่มาจากปล่องนั้น ผมคิดว่าคงตาฝาด เลยขยี้ตาแล้วมองดูใหม่ หายไปแล้วครับ.. ผมหันมาเห็นเพื่อนกำลังเอาซาวด์เบ๊าท์เสียบหูนั่งฟังเพลงอยู่ แต่ท้องเจ้ากรรมผมดันมาปวดถ่ายหนัก เลยบอกมันว่า ‘เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ จะรอหรือลงไปก่อนก็ได้..’

ความรู้สึกตอนนั้น ถึงจะเป็นตอนกลางวัน แต่ทั้งชั้นไม่มีคนนี่มันก็วังเวงใช้ได้เหมือนกัน ผมเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ มีอยู่ 3 ห้อง ประตูแต่ละห้องยกสูงจากพื้นประมาณคืบหนึ่ง ห้องแรกเขาเอากุญแจสายยูคล้องไว้ คือมันน่าจะเสียหรือส้วมเต็มเลยล็อคไม่ให้ใช้ ก็เดินไปเข้าห้องที่ 2 ถอดกางเกงนั่งลง บอกตรงๆ ว่าหวั่นๆ เหมือนกัน ก็เลยร้องเพลง ~แค่แอบมีเธออยู่ในใจก็พอ ไม่ขอให้เธอมารักและเห็นใจฉัน~ ♪ ให้มันดังไม่เงียบเกินไป แต่ผมก็ต้องหยุดร้องเมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ ‘ต๊อกๆๆ’ เป็นเสียงรองเท้าส้นสูงผู้หญิง ผมคิดในใจ ‘อ้าว! กูเข้าห้องน้ำผิดเหรอวะ? เมื่อกี้ดูก็ไม่เห็นมีป้ายบอกห้องน้ำหญิงหรือชายนี่หว่า’ คิดบวกว่าคงจะเป็นห้องน้ำรวมก็ได้ แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีเสียงปิดประตูห้องน้ำ.. ใช่ครับ ห้องที่ 1 ที่เขาคล้องสายยูไว้ เสียงส้นสูงเหมือนจะเดินไปมาในห้องน้ำนั้น แล้วอ่างน้ำก็ดันเจาะทะลุติดกันหมด 3 ห้อง ขันตักน้ำเจ้ากรรมดันลอยไปทางห้องแรก ซวยแล้วกู หายปวดท้องทันที ผมกำลังใส่กางเกงได้ยินเสียงเคาะอะไรดัง ‘แป๊กๆๆ’ หันไปดูเป็นมือของผู้หญิงทาเล็บสีแดง ยื่นเอาขันมาในอ่างห้องผม แล้วเคาะเหมือนจะบอกว่า ‘นี่ไงขัน..’ นาทีนั้นคือรีบเปิดประตูออกไป แต่ก็ต้องตกใจยิ่งกว่า เพราะมีเลือดแดงฉานไหลออกมาจากห้องน้ำห้องแรกที่ปิดไว้! แล้วไฟก็ดับพรึ่บ ผมค่อยๆ เดินถอยหลังไปจนถึงประตู บิดลูกบิดแล้วผลัก แต่ไม่ออก! คล้ายกับมันถูกล็อคข้างนอกไว้ แต่ไอ้ที่เปิดออกคือประตูห้องน้ำห้องแรกนั้น เปิดมามีขาผู้หญิงใส่ส้นสูงสีดำ กระโปรงสีกากี น่าจะเป็นชุดครูล่ะครับ มองไม่เห็นหน้า เธอเดินออกมาก้าวหนึ่ง พร้อมกับมีเสียงแหบๆ พูดว่า ‘ช่วยยยยย..ด้วยยย.. ช่วยยยย..ด้วยยยย..’ นาทีนั้นคือบีบหัวใจผมเหลือเกิน เป็นคุณครูจริงๆ เธอเดินออกมาแล้วฟุบลงตรงอ่างล้างหน้า แต่มองในกระจกไม่มีตัวเธอสะท้อนในนั้น แล้วเธอก็เงยหน้ามาตาแดงก่ำ ข้อมือมีรอยกรีดทั้ง 2 ข้าง เลือดก็ไหลออกเหมือนก็อกน้ำ..

ผมคือไม่ไหวแล้ว เอาเท้าถีบประตูด้วยความกลัวสุดขีด ปังแรกไม่เปิด ได้ยินเสียง ‘ช่วยยยยย..ด้วยยย’ มาอีก ทีนี้ปังที่ 2 ประตูเปิดคือวิ่งเลย เชื่อไหมครับ วิ่งจากชั้น 5 ลงมาชั้น 2 ไม่ถึงนาที เหงื่อแตกเต็มเสื้อเต็มมือไปหมด แล้วต้องมาสะดุ้งอีกเมื่อเพื่อนมาตบไหล่ถามว่า ‘มึงไปไหนมาวะ?’ ผมตอบว่า ‘ก็ไปเข้าห้องน้ำอยู่ชั้น 5 ไง บอกมึงไปแล้วนี่?’ มันหันไปมองหน้าลุงคนหนึ่งที่ยืนอยู่กับมันแล้วบอก ‘กูน่ะลงมาตั้งแต่มึงไปเปิดหน้าต่างแล้ว แฟนกูส่งข้อความมาในเพจเจอร์ บอกว่ามาหาอยู่ข้างล่าง ไม่เชื่อถามลุงภารโรงแกก็ได้’ ลุงพยักหน้าแล้วถามผมว่า ‘ไปเข้าห้องน้ำมาแล้วผีหลอกใช่ไหมหนุ่ม?’ ผมกำลังจะอ้าปากพูด แกเลยบอกว่า ‘ครูผู้หญิงใช่หรือเปล่า? รู้ไหมทำไมถึงยังไม่มีนักเรียน กศน. ขึ้นไปสักคน เพราะเขารอขึ้นไปพร้อมกันหมดไง แล้วห้องน้ำที่เอ็งไปเข้าน่ะ มีครูผู้หญิงคนหนึ่งทะเลาะกับทางบ้าน แล้วแฟนหนุ่มก็มาบอกเลิกอีก เธอจึงตัดสินใจเอามีดคัตเตอร์กรีดข้อมือทั้ง 2 ข้าง กว่าจะมีคนไปพบศพก็วันรุ่งขึ้นแล้ว เพราะเธอไปทำตอนเลิกเรียนแล้ว ใหม่ๆ นี่เฮี้ยนมากเลย ครูคนอื่นไปล้างหน้ามีเสียงร้องไห้ในห้อง และก็มีเสียงราดน้ำ หันไปดูประตูก็ไม่ได้ปิด พอหันกลับมาเห็นยืนอยู่ในกระจกเลือดนี่เต็มตัวไปหมด จนต้องปิดห้องน้ำห้องนั้น แต่ครูก็ยังไม่ไปไหนเลย ครูใหญ่เลยให้ปิดห้องน้ำห้องนี้ไปเลย นี่ยังสงสัยอยู่เลยว่าเอ็งเดินเข้าไปได้ยังไง และที่สำคัญ แกชี้ไปที่วัดที่อยู่ใกล้โรงเรียน ศพครูก็เผาที่วัดนี้เมรุนี้ล่ะ..’ ผมขนลุกไปหมดทั้งตัว วันนี้กูโดนไปกี่ช็อตวะ? ผมคุยกับใครที่เป็นเหมือนผมก่อนไปเข้าห้องน้ำ? ผีครูสาวในห้องน้ำอีก แล้วอย่าบอกนะ ว่าผู้หญิงที่เห็นโผล่มาครึ่งหน้าในปล่องเมรุนั้นก็คือครูคนนี้นี่เอง? ผมไม่ทำแล้วงาน กลับบ้านเลยครับ.. จากนั้นมา ถ้าไปที่ไหนที่เจอห้องน้ำที่ปิดไว้ หรือคล้องกุญแจไว้ ผมจะไม่เข้าอีกเลย เรื่องราวก็มีเท่านี้ครับ

Story by คุณหาญ ใจสิงห์

The post 565 ห้องน้ำที่ปิดไว้ first appeared on The House.

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องจากคุณหาญ ใจสิงห์ครับ คุณหาญเล่าว่า.. เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมานี่เองครับ วันนั้นผมไปทำงานตามปกติ เลิกงานกลับมาถึงห้อง 2 ทุ่มกว่า หลังจากอาบน้ำเสร็จ กำลังจะนั่งดูทีวี ปรากฏว่าได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องมาจากห้องข้างๆ ถัดจากห้องผมไป 2 ห้อง คนในชั้นต่างออกมาดู พบว่ามีคนผูกคอตายอยู่ในห้องเป็นผู้ชาย ผู้หญิงที่เป็นแฟนเป็นคนเปิดประตูไปเจอ คาดว่าน่าจะตายมาตั้งแต่กลางวันแล้ว เพราะแฟนคู่นี้เข้าคนละกะกัน แต่ที่สำคัญ ผมดันรู้จักกับทั้ง 2 คนนี้เสียด้วย โดยเฉพาะคนที่ตายเคยมาเล่นกีต้าร์ให้ผมร้องเพลง ดื่มเบียร์กันที่หน้าห้องผมบ่อยๆ

หลังจากตำรวจ และหน่วยกู้ภัยมาเก็บศพไปแล้ว แฟนผู้ตายก็ออกไปนอนห้องเพื่อน ไม่กล้านอนที่ห้อง ราวๆ เที่ยงคืน ทุกคนบนชั้นได้ยินเสียงคนผิวปากเดินมาหน้าห้องผมที่ติดกับระเบียง แล้วมีเสียงเปิดปล่องทิ้งขยะแล้วปิดเบาๆ เสียงผิวปากนั้นเป็นเสียงของคนที่ตายแน่นอน แกชอบเอาขยะออกมาทิ้งตอนเที่ยงคืน ผมเปิดประตูออกมาดูแต่ก็ไม่พบอะไร.. คืนนั้นก็ผ่านไปไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จนถึงวันศุกร์ ผมเลิกงานกลับมาถึงตึกก็ 2 ทุ่มตามปกติ เดินขึ้นบันไดฝั่งที่ติดกับห้องผม เดินไปถึงชั้น 2 ก็ได้ยินเสียงคนเดินลงมา ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเจอน้องผู้ชายที่รู้จักใส่ชุดทำงานทักมาว่า ‘อ้าว! เพิ่งเลิกเหรอครับพี่?’ ผมตอบ ‘อืมใช่ เหนื่อยมากวันนี้’ น้องบอกผม ‘ทนเอาหน่อยครับพี่ เดี๋ยวตายก็ไม่เหนื่อยแล้ว..’ ผมพยักหน้าแล้วยิ้มให้.. พอไปถึงห้องกำลังจะไขกุญแจผมนี่สะดุ้งเลย อ้าวเฮ้ย! น้องคนนี้มันผูกคอตายไปแล้วเมื่อคืนนี่หว่า! เปิดประตูแล้วกำลังจะเข้าห้อง ได้ยินเสียงผิวปากดังขึ้นมาจากชั้น 2 อีก ผมรีบเข้าห้องเลยครับ

แล้วหลังจากคืนนั้นก็ยังมีคนเห็นน้องผู้ชายคนนี้เดินไปมาอยู่ จากนั้นก็เริ่มมีคนในชั้นเดียวกันกับผมย้ายออกพร้อมกัน 5 ห้อง รวมถึงแฟนของน้องมันด้วย เห็นบอกว่าจะกลับไปอยู่บ้านนอกเลยครับ *ปล.ถ้าเจออีกจะขอหวยงวดนี้สักหน่อย

Story by คุณหาญ ใจสิงห์

The post 556 มีคนฆ่าตัวตาย first appeared on The House.