ขอต้อนรับสู่ภาคเรียนสยองเทอมใหม่ กับภาพยนตร์ไทยสยองขวัญแห่งปี เทอม 3 (Haunted Universities 3) ที่จะปลุกตำนานเรื่องเล่าและพิธีกรรม บนบาน, บายศรี, ขอขมา ในรั้วมหาวิทยาลัยของไทยให้หลอนสะพรึงสุดขีด!

พร้อมเผยโฉมหน้าเหล่านักศึกษาใหม่ ไม่ว่าจะเป็น ตาต้า ชาติชาย, อุ้ม อิษยา, อัด อวัช , จั๊มพ์ พิสิฐพล, มาร์ช จุฑาวุฒิ, แพรวา ณิชาภัทร และ มาร์ค ศิวัช ที่จะมาร่วมเผชิญชะตากรรมสยองเลือดสาดคาดไม่ถึง

ผนึกกำลังโปรดิวซ์โดย มะเดี่ยว ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล และ โขม ก้องเกียรติ โขมศิริ พร้อมนั่งแท่นกำกับหนังสยองครั้งแรกโดยทีมผู้กำกับเจเนอเรชันใหม่มากฝีมืออย่าง เบิ้ล นนทวัฒน์ นำเบญจพล (ดอยบอย), โจ้ อรุณกร พิค (ส้มป่อย), นัทสอ สรวิชญ์ เมืองแก้ว (ผู้ร่วมเขียนบท ดิว ไปด้วยกันนะ) และ ตู้ อัศฎา ลิขิตบุญมา (ผู้ช่วยผู้กำกับ ดิว ไปด้วยกันนะ)

เตรียมตัวเข้าสู่เทอมใหม่ไปกับนักศึกษาใหม่ และตำนานบทใหม่ใน เทอม 3 พร้อมเปิดเทอมรับความสยองทั่วไทย 30 พฤษภาคม นี้ ในโรงภาพยนตร์

The post ขอต้อนรับสู่ภาคเรียนสยองเทอมใหม่ กับภาพยนตร์ไทยสยองขวัญแห่งปี เทอม 3 – 30 พ.ค.นี้! first appeared on The House.

เทอมสอง สยองขวัญ ภาพยนตร์ไทยสยองขวัญแห่งปี ที่นำตำนานเรื่องเล่าสุดหลอนในรั้วมหาวิทยาลัย ที่ถูกเล่าลือไม่เคยได้พัก มาถ่ายทอดสู่จอภาพยนตร์ให้ผู้ชมได้สัมผัสความสยองของจริง!

จากรุ่นสู่รุ่น..
จากคณะสู่คณะ..
จากมหาวิทยาลัยสู่มหาวิทยาลัย..

หลายตำนานความเฮี้ยน หลากเรื่องราวความหลอน ที่เหล่านักศึกษารุ่นใหม่ จะต้องเผชิญความสะพรึงที่คาดไม่ถึงใครจะเป็นเหยื่อรายต่อไป?

“เชียร์ปีสุดท้าย“
นำแสดงโดย มิวสิค-แพรวา สุธรรมพงษ์ และ แคร์-ปาณิสรา ริกุลสุรกาน

เมื่อเฟรชชีของคณะฯ ต้องเข้าร่วมกิจกรรมเชียร์เหมือนเช่นทุกๆ ปี แต่แล้ว “เมษา” นักศึกษาปีหนึ่งกลับได้ยินและเห็น “บางอย่าง” ในห้องเชียร์โดยไม่คาดฝัน นั่นทำให้ความสัมพันธ์ของเธอและ “ต่าย” เพื่อนสนิทต้องเปลี่ยนไป และห้องเชียร์รุ่นนี้อาจจะกลายเป็นรุ่นสุดท้ายของมหา’ลัย!

“เตียง C“
นำแสดงโดย เจมส์-ธีรดนย์ ศุภพันธุ์ภิญโญ และ นาน่า-ศวรรยา ไพศาลพยัคฆ์

เรื่องเล่าในวันสถาปนาฯ ผีนักศึกษาแพทย์ จะกลับมานอนที่ เตียง C ของเขาทุกปี แต่ปีนี้ แทน นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งจำเป็นต้องอยู่หอเพียงคนเดียวในคืนนั้น เขาจะเอาชีวิตรอดจากการเผชิญหน้ากับเจ้าของเตียง C ในตำนานได้หรือไม่ 

“ตึกวิทย์เก่า”
นำแสดงโดย กฤตย์ จีรพัฒนานุวงศ์ (Three Man Down) และ เบลล์-เขมิศรา พลเดช

ใครๆ ก็ไม่กล้าย่างกรายไปที่ ตึกวิทย์เก่า ที่มีตำนานสยองขวัญเป็นที่เลื่องลือ แต่ไม่ใช่เขาคนนี้ กอล์ฟ น้องชายสุดบื้อที่ดันเอาของมาส่งให้ มีน พี่สาว ผิดตึก! เลี้ยวผิดชีวิตเปลี่ยน และอาจนำพาสองพี่น้องและผองเพื่อนสู่ขิตไปตลอดกาล

The post ‘เทอมสอง สยองขวัญ’ ตำนานหลอนที่ไม่เคยหยุดเล่า สู่หนังสุดสยอง – 24 มี.ค. นี้ first appeared on The House.

ช่วงนั้นเป็นช่วงจะสอบเอ็นทรานซ์พอดี โรงเรียนปิดภาคเรียนไปแล้ว เด็กส่วนมากเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบ หรือไม่ก็ไปเรียนกวดวิชากัน ผมเป็นคนนึงที่เลือกสนามสอบที่กรุงเทพฯ และไปเรียนกวดวิชาด้วย แต่การไปของผมครั้งนี้ ผมต้องไปพักกับพี่สาว ซึ่งพี่ผมเค้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งแถบชานเมือง ผมก็ต้องไปอยู่หอกับพี่สาว หอที่พี่สาวผมอยู่เป็นหอหญิงล้วน มีกฏห้ามผู้ชายเข้าพักเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้อง คือมาเยี่ยมได้แต่ห้ามนอนค้างคืน พี่สาวบอกว่า ที่หอนี้เข้มงวดมาก มีป้าเจ้าของหอที่แกจะคอยเฝ้ามองตลอด ห้องนอนแกจะอยู่ที่ชั้น 1 ติดๆ กับประตูเข้าออกเลย แกจะคอยสอดส่องดูแลคนในหอตลอด ทำตัวเหมือนกล้องวงจรปิด พี่สาวบอกผมว่า ถ้าผมมาอยู่ก็ห้ามออกจากห้อง ห้ามไปเดินเพ่นพ่าน หรือเดินลงไปข้างล่างเด็ดขาด เวลากลับเข้ามา ให้มาตอนค่ำๆ เลย 3 ทุ่มไปแล้วได้ยิ่งดี เพราะป้าแกจะนอนแล้ว ตอนเช้าถ้าจะออกไปเรียนกวดวิชา ก็ให้ตื่นตี 5 ลงไปห้ามเกินตี 5 ครึ่ง เพระป้าแกจะตื่นมาใส่บาตรทุกวัน ถ้าแกจับได้ว่าพาน้องชายมาพัก มีหวังพี่โดนไล่ออก เพราะเคยมีคนเคยทำแบบนี้แล้วโดนมาแล้ว ส่วนประตูรั้วไม่ต้องห่วง คนในหอเค้าปั๊มกุญแจผีไว้หมดแล้ว จะเข้าจะออกเวลาไหนก็ไขกุญแจเข้ามา ผมรับฟังข้อปฏิบัติจากพี่สาวเรียบร้อยก็พยักหน้ารับคำ

ชีวิตส่วนใหญ่ช่วงนั้นผมก็อยู่แต่ในห้อง อ่านหนังสือตำราไปเรื่อย หิวอะไรก็เปิดตู้เย็นมีเสบียงให้กินเพียบ พี่สาวเค้าซื้อใส่ไว้ให้ ส่วนตัวเค้าเองไม่ค่อยอยู่หอหรอกครับ เดี๋ยวไปค้างบ้านเพื่อน หรือไม่ก็ทำงานที่คณะ กินนอนอยู่ที่นั่น ผมเลยกลายเป็นเจ้าของห้องไปโดยปริยาย.. ผมเริ่มอยู่ที่หอมาได้หลายอาทิตย์ เริ่มชินกับการตื่นเช้ามืดไปเรียนกวดวิชา และกลับเข้าหอดึกๆ พอรู้จักพี่ๆ ผู้หญิงในหอบ้าง ซึ่งพวกเค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร และเข้าใจดี ไม่มีใครไปฟ้องป้าเจ้าของหอ ชีวิตผมก็ดำเนินไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้นมาก ก็ขอจบเรื่องแต่เพียงเท่านี้ครับ 5555 ไม่ใช่! มีต่อครับ..

.

.

จะบอกว่า ไอ้ห้องที่ผมอยู่เนี้ยะ เมื่อก่อนมันมีประตูเปิดทะลุไปอีกห้องข้างๆ ได้ อาจคงเคยเป็นห้องนอนใหญ่ของป้าเจ้าของหอ สมัยที่แกยังเดินขึ้นบันไดไหว พอแก่ตัว แกเลยจัดการปิดตายประตูนี้ แล้วทำเป็น 2 ห้องแยกให้นักศึกษาเช่าเพื่อความคุ้มค่า แต่มันก็ยังเหลือสภาพบานประตูให้เห็น เพียงแต่มันเปิดไม่ได้เท่านั้น แล้วข้างห้องผมเนี่ย รู้สึกจะเป็นห้องของนักศึกษาทอมกับดี้ ผมเห็นเค้าเดินไปมาด้วยกันบ่อยๆ แสดงออกว่าเป็นแฟนกัน คนที่เป็นดี้หน้าตาสวยมาก เหมือนดาราเลย ส่วนคนเป็นทอมก็ปกติธรรมดาๆ ไม่มีอะไรเด่น แต่สองคนนี้ทะเลาะกันบ่อยมาก คงจะเรื่องหึงหวง มีผู้ชายมาจีบดี้อะไรยังงั้น ผมได้ยินเค้าทะเลาะกันบ่อย พอจับใจความได้ บางทีทะเลาะกันแรง ขว้างข้าวของในห้อง เสียงแก้วแตก จานแตกก็มี หนักเข้าถึงขั้นทำร้ายกันก็มีมาแล้ว เคยครั้งนึง ผมกำลังจะหลับๆ ดึกแล้ว อยู่ดีๆ มีเสียงทุบประตูหน้าห้อง ‘ปังๆๆๆ’ รัวๆ พร้อมเสียงร้องไห้ แล้วพูด ‘ช่วยหนูด้วยๆ มันจะฆ่าหนู!’ ทำเอาตกอกตกใจหมด เธอไล่ทุบประตูไปแทบทุกห้อง ผมมองลอดตาแมวที่ประตูไปดู เห็นเธอวิ่งพล่านไปทั้งชั้น แล้วทอมก็เดินมาจิกผมเธอลากกลับเข้าห้องไป แรกๆ ผมก็ตกใจ พอเจอพี่สาวก็เล่าให้ฟัง พี่บอก มันเป็นยังงี้แหละ เค้าชินกันหมดแล้ว พอเวลามันดีกันก็หวานแหววแบบไม่สนใจใคร พอตีกันก็ร้องโวยวายขอความช่วยเหลือ เค้าชินกันหมดไม่ต้องสนใจ เอาสำลีอุดหูไว้ เวลามันตีกัน ผมก็พยักหน้าเข้าใจ..

ผมก็ยังคงตั้งใจอ่านหนังสือมาเรื่อยๆ จนถึงวันสอบ ก็ไปสอบจนเสร็จเรียบร้อย รู้สึกโล่งใจ เลยคิดว่าวันนี้กลับหอดึกหน่อยก็ได้ ไปเดินเล่นหาอะไรกินที่ห้างคลายเครียดดีกว่า ว่าแล้วผมก็ไปเดินเที่ยวห้างถึง 3 ห้างในวันเดียว จนลืมดูเวลาห้างปิด ผมรีบขึ้นรถเมล์กลับหอ แต่ด้วยความเหนื่อยล้า ผมเลยเผลอหลับบนรถจนเลยป้ายที่เคยลงประจำ ตื่นมาอีกที รีบกดกริ่งลง งงไปหมด ที่นี่มันส่วนไหนวะเนี่ย? มองไปทางไหนก็มืดไปหมด มีแต่แสงสว่างจากเสาไฟฟ้าข้างทาง ที่มหาวิทยาลัยนี้ย้อนหลังไป 20 กว่าปี มันยังไม่เจริญ นานๆ จะมีรถผ่านมาสักคัน รอบตัวมีแต่ทุ่งแต่ป่า พยายามรวบรวมความคิด มองไปรอบๆ ก็เห็นป้ายบอกชื่อมหาวิทยาลัย อ้อ นี่คงเป็นด้านหลังมหาวิทยาลัยแน่ๆ ก็ยังดีที่ไม่หลงเลยไปไกลกว่านี้ ยังไงก็อยู่ในเขตมหาวิทยาลัย เดินๆ ไปเดี๋ยวก็คงถึงหอเอง ผมก็เดินเข้ามาทางด้านหลังมหาวิทยาลัย เดินไปตามถนนแคบๆ เรื่อยๆ ทางก็เปลี่ยว ไม่มีรถผ่านไปมา จะหาวินมอเตอร์ไซค์ก็ยังยาก เดินมาจนเหนื่อย เริ่มเห็นแสงไฟกระจุกใหญ่สว่างไสวอยู่ไกลๆ ใช่แล้ว นั่นคงเป็นกลุ่มตึกหอพักแน่ๆ เดินมาถูกทางละ ค่อยยังชั่ว เดินไปเรื่อยๆ ละกัน

เดินมาอีกพักใหญ่ ผมก็เห็นพี่วินมอเตอร์ไซค์ใส่เสื้อกั๊กสีแดงนั่งคร่อมรถอยู่ จำได้ว่าเป็นวินของมหาวิทยาลัยนี่ล่ะ โชคดีจัง ไม่ต้องเดินเหนื่อยแล้ว ไวเท่าความคิด ผมรีบซอยเท้าเข้าไปหาพี่วินทันที พร้อมเอ่ยปากถามแก ‘พี่ๆ ไปส่งที่หอพักนักศึกษาหน่อย พี่คิดเท่าไร?’ พี่วินเงยหน้าขึ้นมา แกเป็นชายวัยกลางคน อายุน่าจะราวๆ 40 กลางๆ ได้ หน้าตาเรียบร้อย ไม่ได้น่ากลัวอะไร แกตอบผมว่า ‘รถน้ำมันหมดน่ะ รอเพื่อนไปซื้อนานแล้ว ไม่กลับมาสักที คงไปส่งไม่ได้ครับ’ ผมก็พยักหน้าตอบไป ครับๆ ไม่เป็นไร ว่าแต่.. ทางไปหอพักผมเดินไปทางนี้ถูกแล้วใช่ไหมครับ? พี่วินพยักหน้าตอบ ผมเลยเดินจากออกมา แต่แล้วก็มีเสียงไล่หลังมาว่า ‘เออน้องๆ พี่ไปด้วยดีกว่า ไม่รอเพื่อนแล้ว พี่จะเข็นรถไปเติมน้ำมันแถวๆ หอพัก แล้วจะขี่กลับบ้านแล้ว’ ผมก็พยักหน้า ได้ๆ พี่ เดี๋ยวผมช่วยเข็น ว่าแล้วพี่วินก็จูงรถไป มีผมเข็นท้ายให้จะได้ไม่เหนื่อยแรงมาก แกก็ขอบใจผมแล้วชวนคุยสรรพเหระไปเรื่อย ผมก็จำไม่ได้ว่าคุยอะไรไปบ้าง เพลินจนมารู้ตัวอีกที พี่วินก็บอก ‘นั่นไง หอพักนักศึกษา ถึงแล้ว..’ ผมก็ดีใจที่ถึงสักที เลยบอกลาแกขอตัวเข้าหอ ส่วนพี่วินก็เข็นรถไปคนเดียว คงจะไปหาที่เติมน้ำมันเอาข้างหน้า

คืนนั้นกลับเข้าห้องผมก็หลับเป็นตายด้วยความอ่อนเพลีย กำลังหลับๆ ก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงคู่รักทอมดี้ทะเลาะกันอีกแล้ว มองนาฬิกา ตี 3 คิดด่าในใจ มึงจะมาทะเลาะอะไรกันดึกๆ ดื่นๆ วะ!? แล้วก็เข้าฟอร์มเดิม ดี้วิ่งออกมาจากห้อง ไล่ทุบประตูชาวบ้านขอให้ช่วยอีกแล้ว แต่ก็ไม่มีห้องไหนเปิดประตูหรือด่าออกมาสักห้อง จนเสียงเงียบไปเอง ผมกำลังจะหลับตานอนต่อ เคลิ้มๆ เอาอีกแล้ว! ทีนี้มันดังมาจากประตูเชื่อมในห้อง ที่ผมบอกว่ามันปิดตายไว้ เสียงทุบๆๆ ไม่หยุดเลย รวมทั้งเสียงร้องกรี๊ดๆๆ อย่างกับหมูถูกเชือด ทุบอยู่นาน จนผมทนไม่ไหว เดินไปที่ประตูบานนั้นแล้วเอามือตบกลับไปบ้าง แล้วบอกว่า ‘ช่วยเงียบหน่อย คนจะนอน!’ ได้ผลครับ เสียงเงียบไปทันที ให้มันรู้ซะบ้าง แล้วผมก็เดินกลับมานอนต่อ ทีนี้จากเสียงทุบกลายเป็นเสียงเหมือนเอาเล็บขูดประตูไม้ดัง ‘แกร่กๆๆๆๆ’ อยู่แบบนี้ สร้างความรำคาญมาก จนผมต้องเอาหูฟังเสียบ แล้วเปิดเพลงถึงนอนหลับไปได้

เช้าอีกวัน ตื่นมาด้วยความงัวเงีย เสียงต่างๆ เงียบลงไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ จัดแจงอาบน้ำแต่งตัว กะว่าวันนี้จะไปเดินเล่นในเมืองอีกวัน ฆ่าเวลาก่อนกลับบ้านไปรอลุ้นผลสอบ ผมค่อยๆ ย่องลงมา เพื่อจะหลบป้ามหาภัยออกไป กำลังจะก้าวลงมาข้างล่าง ก็เห็นป้าเจ้าของหอกำลังยืนคุยกับตำรวจ 2 คนที่บันไดชั้นล่าง เรื่องอะไรไม่รู้ ดูจากอาการป้าแกทำไม้ทำมือชี้นั่นนี่แล้ว ท่าทางแกจะตื่นเต้นไม่เบา แล้วตำรวจ 2 คนก็พากันเดินเข้ามากับป้า กำลังจะขึ้นบันไดมา ผมรีบวิ่งขึ้นไปหลบตรงบันไดหนีไฟ รอป้ากับตำรวจขึ้นไปแล้วผมค่อยเดินลงมาออกจากหอไป ไม่ได้คิดไรมาก คิดว่าสงสัยของหายในหอ มีคนแจ้งความ ตำรวจเลยมาดูที่เกิดเหตุ สอบปากคำผู้เสียหายอะไรงั้น..

ผมเดินเที่ยวในเมืองจนถึงค่ำ พอกลับหอไขกุญแจห้องเข้ามา ก็เห็นพี่สาวนั่งหน้าตาตื่นอยู่ในห้องแล้ว แปลกแหะ? วันนี้กลับมาห้องได้ ผมคิดในใจ แล้วถาม ‘ทำไมวันนี้กลับห้องล่ะ?’ พี่สาวรีบบอก ‘ก็ห่วงแกนั่นแหละ เลยมาดู..’ ผมก็ถาม ‘ห่วงอะไร ไม่มีอะไรสบายดี!’ พี่รีบเล่าต่อ ‘แกไม่รู้เหรอ เมื่อวานตอนเที่ยงๆ ข้างห้องเรา ทอมมันแทงเมียมันตาย’ ผมก็แบบ ห๊ะ! อะไรนะ? ผมรีบบอก ‘ไม่จิงมั้ง เมื่อคืนยังได้ยินเสียงทะเลาะกันอยู่เลย ทุบประตู ปังๆ เกาประตูแกร๊กๆๆ เอาซะไม่ได้หลับได้นอน’ พี่สาวผมยิ่งหน้าซีดลงไปอีกทีนี้ บอกว่า ‘แกเจอผีแล้วล่ะ! เมื่อวานคนในหอเค้ารู้กันทั้งนั้น คู่นี้เค้าทะเลาะกันตั้งแต่เช้า พอช่วงเที่ยงทอมมันก็ออกไป สักพักคนที่ดี้ก็คลานออกมาจากห้อง มาร้องเรียกให้คนช่วย เค้าโดนทอมแทงที่หลัง มีดยังปักคาอยู่เลยนะ แต่ไม่มีเลือดออก เลือดคงตกใน จนมีคนเปิดประตูมาเห็น เลยรีบช่วยกันพาส่งโรงพยาบาล แต่ก็ไม่รอด เค้าว่าน่าจะขาดใจตายตั้งแต่ตรงแถวหน้าห้องนั่นล่ะ..’ ทีนี้ผมตกใจหนักเลย ..แล้วไอ้เสียงที่ผมได้ยินเมื่อคืนล่ะ มันคืออะไร?

พี่สาวถามผมต่อ ‘แล้วเมื่อวานกลับเข้ามาไม่มีใครเล่าให้ฟังเหรอ?’ ผมก็บอกผมกลับมาดึกมากแล้ว พอดีหลับจนเลยป้ายรถเมล์ ต้องเดินจากหลังมหาวิทยาลัยเข้ามา เจอวินมอเตอร์ไซค์ด้วยนะ แต่เสือกน้ำมันหมดซะงั้น เลยช่วยเค้าเข็นรถมาด้วย เล่าถึงตรงนี้พี่สาวรีบยกมือ แล้วบอก ‘เดี๋ยวๆๆ เล่าอีกทีซิ วินมอเตอร์ไซค์ไหน?’ ผมบอก หลังมหาวิทยาลัยไง เสื้อวินสีแดง ข้างหลังปักชื่อมหาวิทยาลัยอะ พี่สาวผมหน้าเหวอเลยคราวนี้ แกบอก พรุ่งนี้ไปวัดกันเราอะ ไปรดน้ำมนต์ ผมถาม ทำไมล่ะ? พี่บอก ‘แกโดนสองเด้งในคืนเดียวเลย! หลังมหาวิทยาลัยน่ะ เมื่อก่อนมีวินจริง ชื่อวินแดง เพราะเค้าใส่เสื้อแดงกันทั้งวิน แต่ตั้งแต่มีเรื่องโจรจี้ชิงรถวินตอนกลางคืนแล้วฆ่าปาดคอ เอาศพไปหมกไว้ที่พงหญ้าข้างๆ บ่อบำบัด วินนั้นก็เลิกเลย ผ่านมาเป็นปีแล้ว ตอนนี้เหลือแต่วินหน้ามหาวิทยาลัย เสื้อสีส้ม..’ ผมฟังมาถึงตอนนี้ ช็อคสิครับ!! อะไรจะซวยขนาดนั้น คืนเดียวเจอ 2 ผีเลย!

รุ่งขึ้นพี่สาวก็พาผมไปรดน้ำมนต์ที่วัด เล่าให้พระท่านฟังพระท่านบอก เจอผีจะมีลาภนะโยม แล้วก็มีลาภจริงๆ ผลประกาศสอบเอ็นฯ ออกมา ปรากฏผมสอบติดมหาวิทยาลัยที่เลือกไว้ เวลาผ่านไปพี่สาวผมก็ย้ายออกจากหอนั้นไปเช่าที่อื่นอยู่แทน ส่วนผมกลับมาบ้านรอเตรียมตัวเปิดเทอมเข้ามหาวิทยาลัย.. อ่อ พี่สาวยังเล่าเพิ่มอีกนะว่า หลังจากวันนั้น ก็ยังมีคนเห็น ผีดี้ บ่อยๆ บางทีเห็นคลานมากับพื้นบ้าง ไถลตัวลงจากบันไดเหมือนงูเลื้อยบ้าง วิ่งไปไล่ทุบประตูห้องชาวบ้านบ้าง ส่วนพี่สาวก็เคยได้ยินเสียงเกาประตูเชื่อม ‘แกร่กๆๆ’ แบบที่ผมเคยได้ยินในคืนนั้นเหมือนกัน พี่เดาว่า ดี้คนนั้นหลังจากโดนแทงคงไม่ไหว พยายามพยุงตัวขึ้นมาขอความช่วยเหลือ โดยเอาเล็บขูดประตู ค่อยๆ คลานลุกออกมา แต่ก็มาขาดใจตายหน้าห้องแน่ๆ ..เรื่องราวก็มีเท่านี้ครับ หวังว่าคงหลอนพอได้นะครับ อ่านดูอาจไม่น่ากลัว แต่ถ้าเจอเองผมบอกเลย สยองสุดครับ!

Story by คุณเลิฟ

The post 724 เรื่องสยองหลังสอบ first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณ Kobi ครับ คุณ Kobi เล่าว่า.. ผมเคยเรียนที่มหาวิทยาลัย​ติด​ทะเลแห่งหนึ่ง​ในจังหวัด​ชลบุรี​ เรื่อง​นี้​เกิดขึ้น​ประมาณ​ปี 2550-51 จำ​ปี​ไม่​แม่น ตอน​นั้น​ผม​เป็น​องค์​การ​นิสิต​ ปกติ​เรา​จะ​นั่ง​ประจำ​กันอยู่​ที่​ชั้น​ 2 ​ใน​ห้อง​ของ​เราจะ​มี​หลาย​ฝ่าย​หลาย​โต๊ะ​ วัน​นั้น​มี​ประชุม​ตอนประมาณ​ 2 ​ทุ่ม ​เรียกว่า​มา​กัน​เกือบครบ​ ขาด​เพียงน้อง​คนนึงที่​ไม่ได้​มา​ น้องคนนี้​ชื่อว่า ​หนึ่ง เรียน​วิทย์​กีฬา​.. จนกระทั่ง​ประชุม​เสร็จก็​แยกย้าย​กัน​ไป​ทำ​อย่าง​อื่น​ จน​​ลืม​ถาม​ไถ่​น้องหนึ่ง​ไปเลย ลองเช็ค​ใน Hi5 ก็​ไม่ได้​อัพเดทอะไร​เพิ่ม​ ใน MSN ก็​ไม่​ออนไลน์​ ในห้องตอนนั้น​เหลือ​กัน​อยู่​ 3-4 ​คนทำงานต่อ​

จน​กระทั่ง​เช้า​อีก​วัน​ น้อง​หนึ่ง​เดิน​เข้ามา​ใน​ห้อง​องค์การ​ด้วย​หน้าตา​ง่วงๆ เราทักทาย​กัน​ปกติ​ จนผม​ถามน้อง​ว่า​เมื่อคืนหาย​ไป​ไหน​มา?​ และ​นี่​คือ​สิ่ง​ที่​น้องหนึ่ง​ได้​เล่า​ให้​ฟังครับ..

ปกติ​ที่​วิทย์​กีฬา​จะ​มี​วิชา​ที่​ต้อง​เรียน​กับ​อาจารย์​ใหญ่​ที่​ตึก​วิทย์​แพทย์​ ศึกษา​ระบบ​กล้ามเนื้อ​ต่างๆ เมื่อวาน​ผมมี​เรียน​ที่​นั่น ​แต่​พอเรียนเสร็จเพื่อนผม​ดันลืม​ของ​เอา​ไว้​บน​ตึก เลย​ชวนผมไป​เอาของ​ตอน​มืด​แล้ว พอ​ไป​ถึง​ก็​จอด​รถ​หน้า​ตึก​ แต่​ตึกมัน​ปิด​แล้ว ​เลย​ถาม​กับ​ยามข้างล่าง​ว่า​ ‘ขอโทษครับ ขอเข้า​ไป​เอา​ของบนตึก​ได้​ไหม? พอดีลืมของไว้..’ ยาม​บอก ​‘เปิด​ให้​ไม่ได้​ ต้อง​มี​อาจารย์​มา​บอก​ให้​เปิด ​ถึง​จะเปิดให้ได้..’ เพื่อนผมอ้อน​วอนอยู่​นาน ​ไม่รู้​ว่า​ยาม​รำคาญ​ หรือ​ใจ​อ่อน​ถึงได้​ยอม​เปิด​ให้​ แต่น้ายามแกจะขอพาเดินไปด้วย แล้วยามก็​พาเพื่อนผม​เข้าไป​ใน​ตึก ​ส่วนผมรอข้างนอก

น้ายามพาเพื่อนผมไปกดลิฟท์ เพื่อขึ้นไป​ยัง​ชั้น​ที่​เรียน​ ​พอประตูลิฟท์เปิด ยาม​เดิน​ออกมา​เปิด​ไฟ​ให้แล้ว​ยืน​รอ​หน้า​ลิฟท์ บอกให้​เพื่อน​ผม​รีบ​ไป​หยิบ​ของ​​ ด้วย​ความ​กลัว​เนื่องจาก​ใน​ห้อง​มี​แต่​อาจารย์​ใหญ่​ มันจึง​รีบ​วิ่ง​ด้วย​ความ​รวดเร็ว​ จนตอนวิ่งกลับมา​ ยาม​ปิด​ไฟ​หมด​แล้ว​ เหลือ​ไว้​แต่​ไฟ​ใน​ลิฟท์ที่​สว่าง​ออกมา​ พร้อมกับเอามือ​​​จับกัน​ประตู​ลิฟท์​ไว้​ไม่​ให้​​ปิด​ แล้วเพื่อนผมก็เข้าไปในลิฟท์ ใน​ขณะที่​ลิฟท์กำลัง​​ลง​ น้า​ยามแก​ถามเพื่อนผม​​ว่า ‘เรียน​กับ​อาจารย์​ใหญ่​ด้วย​เหรอ?’ เพื่อนก็ตอบว่า ‘ใช่ครับ’ น้ายามถามต่อว่า ‘แล้ว​รู้​ไหม​ว่า​อาจารย์​ใหญ่​เขา​ผูก​ด้าย​สี​อะไร?’ เพื่อนก็ตอบว่า ‘ผม​เห็น​ที่​ข้อมือ​เป็น​สีแดง​นะ​ครับ’ น้า​ยาม​พยักหน้ารับ ​แล้ว​ยก​มือของ​ตัวเองขึ้น​มา​ถาม​เพื่อน​ผมว่า ‘ใช่​แบบ​นี้​หรือเปล่า?’ เท่านั้นล่ะครับ เพื่อนผมมันวูบไปทันทีเลย

ผมที่รออยู่ข้างล่างก็แปลกใจว่าทำไมเพื่อนมันไปนานจัง จน​กระทั่งมี​ยาม​อีกคนเดิน​มา ​ถามว่า​มา​ทำ​อะไร?​ (ยามคนนี้​เดิน​ไป​ฉี่​เพิ่ง​มา) ผม​จึง​รีบ​ให้​​ยามคนใหม่​​พา​เข้าไป​หา​เพื่อน​ข้าง​ใน ​เพราะ​หาย​ไป​นาน​จน​ผิดสังเกต​ ปรากฏ​ว่าผมไปเจอ​เพื่อนมัน​สลบ​อยู่​ใน​ลิฟท์​คนเดียว​ น้า​ยาม​ที่​พา​เข้าไป​ตอน​แรก​ก็​ไม่อยู่​ เลย​รีบหามพา​มัน​ไป​โรงพยาบาล​ของ​มหาวิทยาลัย​ แล้วก็อยู่​เฝ้า​มันจน​เช้านี่ล่ะครับ ​เพราะ​เพื่อน​ผมมันบอกมันอยู่​คนเดียว​ไม่ได้​ แล้วเมื่อเช้านี้​เอง ที่มันมาเล่าเหตุการณ์ที่เจอในตึก​เมื่อคืนให้​ฟัง.. แล้วมารู้ที่หลังจากยามว่า สงสัยเพื่อนผมมันจะเจออาจารย์ใหญ่ ที่เป็นยามเก่าที่อุทิศตัวเพื่อนนักศึกษาแพทย์ล่ะมั้ง

Story by คุณ Kobi

The post 656 ด้ายแดง first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณวายครับ คุณวายเล่าว่า.. เราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยชื่อดังย่านเขาดินนะคะ เดิมมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นวังเก่าแก่ จะมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่นับถือกันมายาวนาน เรียกกันว่า องค์แม่ ค่ะ ทั้งอาจารย์ และนักศึกษาต่างเคารพมาก.. ช่วงที่เราเป็นนักศึกษาปี 1 เพิ่งย้ายเข้ามา ก็ยังไม่ค่อยรู้ประวัติดีนัก เลยไม่ค่อยจะเชื่อเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ แต่ก็มีเหตุการณ์หนึ่ง ที่ทำให้เราหันมาเชื่อเรื่องนี้สนิทใจเลยค่ะ

ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ทำงานหนักมากทั้งโปรเจค และอะไรหลายๆ อย่าง และสถานที่ที่ดีที่สุดในการทำงานสำหรับพวกเราก็คือห้องสมุดค่ะ ที่ตึกห้องสมุด ชั้นแรกจะเป็นห้องการเงิน ที่สำหรับชำระค่าเทอมอะไรพวกนั้น ส่วนห้องสมุดจะอยู่ชั้น 2 และ 3 วันนั้นเรากับเพื่อนๆ ก็ไปหาหนังสือที่จะใช้ทำโปรเจค หาไปเรื่อย คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย แล้วระหว่างที่ทำงานกันไปสักพัก เพื่อนในกลุ่มเราคนหนึ่งชื่อ พลอย (นามสมมติ) ก็ได้เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดไทยมีสไบคล้ายนางรำ เดินอยู่ตรงระหว่างบันไดชั้น 2 ที่จะขึ้นไปชั้น 3 แต่พลอยก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดว่าอาจจะมีการรำการแสดงอะไรสักอย่างหรือเปล่า พลอยมันก็พูดลอยๆ ขึ้นมาว่า ‘คณะศิลปกรรมมีแสดงเหรอวะ?’ แต่พวกเราก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะกำลังวุ่นๆ อยู่

หลังจากพลอยพูดขึ้นมาได้ไม่ถึง 1 นาที อยู่ๆ พลอยก็เริ่มมีอาการตัวสั่น หน้าซีดมาก พอเราถามก็ไม่ยอมตอบ มันพูดแค่ว่า ‘ไปกันเถอะ ออกไปคุยข้างนอก..’ ทุกคนก็ตกใจ ..จนออกจากห้องสมุดมาที่ข้างล่าง พลอยก็เล่าให้ฟังว่า ‘ตอนนั่งทำงาน กูเห็นผู้หญิงใส่ชุดไทยคล้ายนางรำ เดินอยู่ตรงบันได ทีแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอหันไปอีกที เขาเดินหายวับไปในกำแพงเฉยๆ เลย ตอนนั้นกูตกใจมากพูดไม่ออก..’ พวกเราได้ฟังก็ตกใจ เพราะไม่มีใครเคยเจอเรื่องอะไรแบบนี้มาก่อน ก็ปลอบไปว่า ‘ตาฝาดไปเองหรือเปล่ามึง?’ อะไรทำนองนี้ แต่พลอยก็ยืนยันแน่ชัดว่าเห็นจริงๆ เห็นชัดๆ เลย.. จนเราเอาเรื่องนี้ไปถามรุ่นพี่ ปี 3 ปี 4 หลายๆ คน ต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่า เจอมาหมดแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร แต่ไปห้องสมุดทีไรเป็นต้องได้เจอ ทุกคนที่ได้เจอต่างคิดกันว่าผู้หญิงคนนั้นคือ ‘องค์แม่’ ที่คอยดูแลมหาวิทยาลัยแห่งนี้..

แล้วที่นี่ยังมีอีกเรื่องนะคะ เล่าลือต่อๆ กันมาว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่ทางมหาวิทยาลัยเราจัดกิจกรรม ไม่ว่าจะเป็นโชว์หลีด บูมแต่ละคณะ หรือการแสดงต่างๆ ที่จะแสดงที่สนามหญ้าเทียมตรงหน้าอนุสรณ์สถานขององค์แม่ ส่วนตรงข้ามอนุสรณ์นั้นจะเป็นตึกครุศาสตร์ ซึ่งเป็นตึกที่เราเรียนอยู่.. เมื่อถึงวันแสดง มักจะมีคนเห็นคนใส่ชุดไทยโบราณ ใส่สไบ นุ่งโจงกระเบน หลายคนนั่งดูการแสดงอยู่บนตึก ตามราวหน้าตึก ยืนบ้าง นั่งห้อยขาบ้าง และก็หัวเราะยิ้มแย้มชอบใจ.. เมื่อใดที่มีการแสดง ก็จะมีคนเห็นอะไรแบบนี้เสมอค่ะ แต่เรากับเพื่อนในกลุ่มยังไม่เคยเห็นนะคะ แต่เราก็ค่อนข้างเชื่อค่ะ เรื่องนี้เป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะคะ..

Story by คุณวาย

The post 493 องค์แม่ของมหาวิทยาลัย first appeared on The House.

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องจากคุณพริกเกลือครับ คุณพริกเกลือเล่าว่า.. เป็นเรื่องสมัยเราเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ไม่ได้เกิดขึ้นกับเราโดยตรงนะคะ แต่เกิดกับเพื่อนสนิทเราเอง เรากับเพื่อนสนิทคนหนึ่งได้ย้ายเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยลัยเดียวกัน คณะเดียวกันแต่คนละสาขา ด้วยความที่สนิทกันมานาน ก็เลยเช่าหอพักอยู่ที่เดียวกัน เป็นหอหญิง แต่อยู่คนละห้องนะคะ เพื่อความเป็นส่วนตัว.. หลังจากนั้น ก็มีเพื่อนร่วมสาขาของเพื่อนสนิทเรา มาเช่าหอพักเดียวกัน อยู่ห้องใกล้ๆ กัน.. เพื่อความไม่งง เราขอตั้งชื่อให้เพื่อนเราแล้วกัน เพื่อนเราที่สนิทกับเรามานาน ชื่อเอ (นามสมมติ) ส่วนเพื่อนร่วมสาขาของเอที่มาเจอทีหลัง พักอยู่อีกห้องใกล้ๆ กัน ชื่อบี (นามสมมติ)

เรื่องมันเกิดขึ้นหลังจากที่เราเริ่มเรียนไปได้ 4-5 เดือน ด้วยความที่เรา 3 คน สนิทกันมากขึ้น เพราะอยู่หอเดียวกัน เดินเข้าออกห้องของกันและกันทั้ง 3 ห้องได้ ไม่มีใครระวังใคร โดยที่ห้องของเอ จะเป็นห้องประจำที่พวกเรามักจะไปรวมตัวกันเสมอ ก่อนแยกย้ายไปนอน.. แต่แล้ว ความผิดปกติก็เริ่มเกิดขึ้นค่ะ เมื่อของของเอเริ่มหายไป ครั้งแรกๆ ก็เป็นเงินไม่กี่สิบบาท พวกเราก็คิดกันว่า เอคงจะซุ่มซ่าม เผลอทำเงินหล่นระหว่างทางบ้าง หรือเก็บไว้ที่ไหนแล้วลืมบ้าง คือไม่เคยระแวงกันเองเลยในพวกเรา 3 คน.. จนกระทั่งวันหนึ่ง ของชิ้นสำคัญของเอก็หายไป เป็นสร้อยที่พ่อเอให้มาก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งถ้าขายก็อาจจะได้ราคาพอสมควร แต่มันเป็นของที่มีคุณค่าทางจิตใจเอมากกว่า.. เรากับเอเริ่มไม่สบายใจ และสงสัยว่าหอเราคงจะมีขโมยแน่ๆ เราจึงเช็คของในห้องเราบ้าง ก็ไม่มีอะไรหาย ที่ห้องของบีก็ไม่มีหาย มีแต่เพียงห้องของเอที่ของหายไป.. เราคุยกันเรื่องของที่หายจนดึก ก่อนจะแยกย้ายกันไปนอน..

แล้วเหตุการณ์ที่เราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อผ่านไปเพียงไม่ถึง 2 ชั่วโมงหลังจากแยกกัน บีก็วิ่งกรีดร้องออกมาจากห้อง พร้อมกับทุบเรียกที่ห้องของเอเสียงดังลั่นหอ พอเอเปิดประตูออกมา บีก็ยัดสร้อยที่หายไปคืนใส่มือมาให้ พร้อมกับบอกว่า ‘กูไม่เอาแล้ว มึงเอาคืนไปเลย กูไม่เอาแล้ว!’ บีพูดซ้ำไปซ้ำมาพร้อมน้ำตา แถมยังมีอาการตัวสั่นราวกับกลัวบางสิ่งบางอย่าง พวกเราจะช่วยพาบีกลับห้อง เพราะถึงจะด่าไปตอนนี้ ก็คงฟังอะไรไม่รู้เรื่อง แต่พอมาถึงหน้าห้องบี บีกลับมีท่าทีหวาดกลัว ไม่ยอมเข้าห้องตัวเอง จะขอไปนั่งที่ห้องเอก่อน แต่เอก็ไม่ไว้ใจ สุดท้ายก็เลยมาจบที่ห้องของเราแทน..

บีนั่งตัวสั่นกอดเข่าอยู่ปลายเตียงสักพัก พอเริ่มมีสติ บีก็เริ่มเล่าออกมาว่า บีเป็นคนหยิบของไปจากห้องเอเอง ตั้งแต่เศษเงินเล็กน้อย จนถึงสร้อยคอ ที่หยิบไปเพราะบีใช้เงินเยอะจนหมุนเงินไม่ทัน.. แล้วตั้งแต่หยิบสร้อยของเอไป บีก็เริ่มเจอกับเรื่องแปลกๆ ไม่ว่าจะของในห้องขยับย้ายที่เองบ้าง รู้สึกเหมือนมีคนเดินตาม แต่พอหันไปกลับไม่มีใครบ้าง ซึ่งบีก็ยังไม่ได้ใส่ใจอะไร.. จนกระทั่งคืนนี้ ที่เอรู้ตัวว่าสร้อยหายแล้ว พอแยกกันไปนอน บีกำลังจะหลับ แต่กลับรู้สึกเหมือนกับมีสายตากำลังจ้องมองอยู่ พอบีลืมตามองไปที่ปลายเตียงก็ไม่เห็นใคร จนสายตาเหลือบไปทางตู้เสื้อผ้า ก็แทบเสียสติ เพราะบีเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง แต่งชุดไทยสีชมพูบานเย็นนั่งห้อยขาอยู่เหนือตู้เสื้อผ้า สายตาเบิกโพลงจ้องมองบีด้วยความแค้น และเสียงอันเยือกเย็นก็ลอยขึ้นมาในอากาศเบาๆ แต่หนักแน่นว่า ‘เมื่อไหร่มึงจะเอาของไปคืนน้องกู!?’ บีก็ถามกลับไปว่า ‘ของอะไร?’ ผู้หญิงคนนั้นหายไปจากหลังตู้เสื้อผ้า ก่อนจะมาปรากฏตัวตรงหน้าบีอีกครั้ง พร้อมยื่นมือออกมาบีบคอของบีไว้.. บีบอกว่ายังจำความรู้สึกเย็นยะเยือกของมือที่มาผิวคอได้เป็นอย่างดี ‘ที่ผ่านมามึงหยิบเศษเงินเล็กน้อย กูไม่เคยคิดทวงคืน แต่มึงมาเอาของสำคัญของน้องกูไป กูไม่ยอม!’ แล้วจังหวะนั้นบีก็เห็นสร้อยที่คอผู้หญิงคนนั้น เป็นสร้อยแบบเดียวกันกับสร้อยของเอ.. พอผู้หญิงคนนั้นก็หายไป บีจึงรีบหยิบสร้อยที่ขโมยเอมา แล้วรีบวิ่งออกมาเคาะประตู เพื่อเอาสร้อยมาคืนเอในทันที

และหลังจากวันนั้น บีก็ย้ายออกจากหอไป พร้อมกับมีข่าวลือกระจายออกมาว่าเอเลี้ยงผี จนเพื่อนบางคนเริ่มหวาดกลัวเอ บางคนก็เริ่มไม่ชอบหน้า ทุกคนในสาขาเริ่มตีตัวออกห่างจากเอ แล้วจับกลุ่มนินทา จนข่าวลือเริ่มเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเอก็ทนไม่ไหว ต้องออกไปเรียนที่อื่น ด้วยสาเหตุที่มีปัญหากับเพื่อน และการเรียนที่ตกต่ำลงเนื่องจากความเครียด ถึงเราจะช่วยแก้ข่าว หรือทำหลายๆ อย่างก็แล้ว ก็ช่วยเปลี่ยนความคิดคนที่ปักใจเชื่อไปแล้วไม่ได้.. เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เราได้รู้ว่า บางครั้งโลกเราก็ไม่ยุติธรรม คนบางคนทำผิดแต่กลับมีที่ยืน ส่วนเจ้าทุกข์กับกลายเป็นคนผิด

Story by คุณพริกเกลือ

The post 471 วิญญาณทวงของ first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณมูน (นามสมมติ) ครับ คุณมูนเล่าว่า.. เราได้ฟังเรื่องนี้มาจากแม่อีกทีค่ะ พอดีแม่เป็นอาจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดนครปฐม แต่เป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว อาจจะมากกว่า 10 ปีแล้ว คือที่มหาวิทยาลัยดังกล่าวจะมีสระน้ำขนาดใหญ่ เป็นสระขุดของมหาวิทยาลัย มีสะพานข้าม และมีกังหันสำหรับบำบัดน้ำเสีย

คืนหนึ่ง มีกลุ่มเด็กนักศึกษาปริญญาตรีจบใหม่ประมาณ 4-5 คน มานั่งกินเหล้ากันตรงข้างๆ สระน้ำ คือตรงข้างสระน้ำมันจะมีซุ้มคล้ายๆ ศาลา แบบว่าให้ไปนั่งเล่นพักผ่อนรับลมได้ ด้วยความที่นั่งกินไปสักพักหนึ่ง คงเพราะความเมาด้วยล่ะค่ะ ก็มีนักศึกษาคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นมาว่า ‘นี่กูก็เรียนจบละ เรียนที่นี่มา 4 ปี ยังไม่เคยได้ว่ายน้ำที่สระนี้เลย เดี๋ยวกูจะว่ายไปกลับสักรอบ..’ ว่าแล้วก็ถอดชุด และกระโดดลงน้ำไปเลย.. เท่าที่ได้ฟัง นักศึกษาคนที่กระโดดลงไปนั้นเป็นนักกีฬาว่ายน้ำด้วยนะคะ..

ว่ายขาไปก็ไม่มีอะไร แต่พอขากลับ อยู่ๆ นักศึกษาคนนั้นก็โบกไม้โบกมือขอความช่วยเหลือจากกลางสระ ก่อนจะจมหายไป เพื่อนๆ ก็นึกว่าแกล้ง เพราะเป็นถึงระดับนักกีฬา แต่พอผ่านไปสักพัก ก็ไม่เห็นนักศึกษาคนนั้นขึ้นมา เพื่อนๆ เลยตกใจรีบลงไปช่วยกันหา แต่หายังไงก็หาไม่เจอ เวลาผ่านไปนานเข้า เหตุการณ์ชักจะไม่ดีแล้ว เลยต้องโทรแจ้งหน่วยกู้ภัย.. หน่วยกู้ภัยมาพร้อมนักประดาน้ำ ช่วยกันงมหาตรงจุดที่จม หากันนานมาก เป็นชั่วโมงๆ หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอเลย ทั้งๆ ที่น้ำก็นิ่ง จนมีพี่ที่เป็นนักประดาน้ำคนหนึ่ง ลองตั้งจิตอธิษฐานถึงน้องนักศึกษาคนนั้นว่า ‘น้องอยู่ตรงไหน พี่จะได้ไปช่วยได้..’

หลังจากนั้นไม่นาน พี่คนนั้นก็เห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่ง นั่งก้มหน้าก้มตาห้อยขา อยู่ตรงกังหันบำบัดน้ำเสียซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่จมหายไปมากๆ พี่คนนั้นเลยแยกตัวไปดำดูแถวๆ นั้น ปรากฏว่าเจอศพนักศึกษาคนดังกล่าวจริงๆ โดยที่ร่างนั้นไปติดกับกังหันน้ำนั่นเอง.. ทุกคนต่างก็งง ว่าศพทำไมถึงมาอยู่ไกลขนาดนี้ได้ ซึ่งต้องบอกว่าไกลมากจริงๆ จากจุดที่จม และผู้ชายที่พี่นักประดาน้ำเห็นที่กังหันนั้น ก็มีลักษณะคล้ายกันกับนักศึกษาคนที่เสียชีวิตอีกด้วย.. และนี่คือเรื่องที่เราเคยได้ยินมาค่ะ อาจจะมีผิดเพี้ยนไปบ้างไม่ 100% เพราะเล่าต่อๆ กันมา แต่ขอยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงค่ะ

Story by คุณมูน (นามสมมติ)

The post 385 ว่ายน้ำส่งท้าย first appeared on The House.

..ต่อจากตอนที่แล้ว

พอเข้าห้อง เราก็เกิดความรู้สึกขนลุก ร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอีก คิดในใจ ‘เป็นบ้าอะไรวะกู?’ ตอนนั้นเกิดคิดท้าทายขึ้นมา คือปกติจะใส่สร้อยพระติดคอตลอด แต่ด้วยความอยากพิสูจน์หรืออะไรก็ไม่รู้ เลยถอดสร้อยพระออกวางไว้ที่โต๊ะทำงาน รูมเมททั้ง 2 คนก็หลับสนิทไปแล้วค่ะ หลังจากเราอาบน้ำทำอะไรๆ เสร็จ ก่อนจะสวดมนต์ก่อนนอน รู้สึกว่าใจมันลุกลี้ลุกลน ชาๆ ปลายเท้า เลยไม่ได้สวด ทิ้งตัวนอนไปเลย พยายามจะหลับตานอน แต่ก็มีอะไรบางอย่างไม่รู้มาทำให้สะดุ้งตกใจ เหมือนว่าตัวเราเองกำลังตกใจกลัวถึงขีดสุด จะนอนๆ ก็เป็นขึ้นมาอีก นอนไม่ได้เลย เป็นอยู่อย่างนั้นจนอิดโรย หมดเรี่ยวแรง จะหลับปนเป็นลม แต่ก็พยายามข่มตานอน ถึงจะไม่หลับเพราะรู้สึกตัวอยู่ตลอด.. ทีนี้รู้สึกว่ามีน้ำหยดใส่หน้าผากเรา รู้สึกได้เลยว่าน้ำแน่นอน เลยรีบเอามือไปจับหน้าผาก แต่ก็ไม่มีน้ำอะไรเลยสักนิด? เป็นแบบนั้นอยู่หลายรอบ เหมือนถูกรบกวนตลอด จนประมาณ 6 โมงเช้าถึงได้หลับจริงๆ ค่ะ ตื่นมาอีกที 8 โมง รูมเมทไปเรียนกันหมดเเล้ว เราก็เข้าห้องน้ำกะจะแต่งตัวไปเรียน อาบน้ำเสร็จแต่งตัวเสร็จจะไปทาครีมที่หน้ากระจก ปรากฏว่าเลือดกำเดาไหลค่ะ ไหลไม่หยุดเลย เราก็ตกใจ สุดท้ายชุดเปื้อนเลือดเลยต้องเปลี่ยนใหม่อีก

ช่วงนั้นเรารู้สึกไม่เป็นตัวเองเลย บางทีรู้สึกอยากทำไม้ทำมือแปลกๆ อยู่ๆ ก็อยากยกมือขึ้นมารำ อยากทำหน้าตาแปลกๆ ได้แต่ตั้งสติถามตัวเองว่า ‘เราเป็นอะไรไป?’ ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังก็สะดุ้งตกใจ หัวใจนี่เต้นเร็วมาก พี่เดย์โทรเข้ามาถามว่าไปเรียนหรือยัง? เราก็บอกว่ายัง เราเลยบอกพี่เขาไปว่า ‘พี่เดย์ หลิงเป็นอะไรไม่รู้ ไม่เป็นตัวเองเลย หลิงเหมือนมี 2 คน..’ พี่เขาก็บอกให้เราลงไปหาข้างล่างตึก พอลงไป พี่เขาก็ถามเราว่าไปเจออะไรมา? เราก็ได้แต่ร้องไห้ พี่เขาถามอีกว่า ‘หลิงได้ไหว้เจ้าที่หรือยัง?’ เราก็ตอบไปว่ายัง แล้วพี่เขาก็ถามต่อว่า ‘หลิงไปลบหลู่ ไปท้าทายอะไรหรือเปล่า?’ เราก็เล่าที่เราเคยปากเสียท้าทายไว้ ว่าให้สิ่งที่เราไม่รู้ว่ามีจริงหรือเปล่ามาอยู่กับเราได้.. ทีนี้พี่เดย์เลยเล่าให้เราฟังว่า ‘คนเก่าคนแก่ที่ทำงานอยู่หอพักของมหาวิทยาลัยนี้เคยเล่าให้พี่ฟังว่า ที่ชั้น 4 ของตึก C เคยมีนักศึกษาเสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุ แล้วคืนที่นักศึกษาคนนั้นเสียชีวิต เขาบอกเพื่อนของเขาว่า เห็นผู้หญิงผมยาวใส่ชุดสีขาวอุ้มแมวดำยืนอยู่ที่หน้าห้อง..’ เรานั่งฟังก็คิดตามไปว่า งั้นสิ่งที่เราเห็นในห้องอาจจะไม่ใช่ตาฝาดไปก้ได้ แล้วพี่เขาก็ยังบอกอีกว่า ‘เขาเล่ากันว่า ถ้าเจอแมวดำที่ไหน แปลว่าผีผู้หญิงชุดขาวก็อาจจะอยู่แถวนั้น..’ พอพี่เขาเล่าจบ เขาก็ถามเราว่า ‘แล้วถอดพระออกทำไม? งั้นหลิงเอาพระของพี่ไปใส่ก่อนนะ เผื่ออะไรจะดีขึ้น..’ แล้วตอนนั้นเอง เราก็ตะโกนใส่หน้าพี่เขาไปว่า ‘ไม่ใส่! อย่ามายุ่ง!’ แล้วพี่เขาก็ทำหน้าตกใจ และถามเราว่า ‘หลิงเป็นอะไร ทำไมเป็นแบบนี้?’ คือตอนนั้นเรารู้สึกได้เลยว่าตัวเราไม่ใช่ตัวเราอีกแล้ว เหมือนมันมีอะไรบางอย่างอยู่ในตัวเราด้วย แล้วเราก็เดินลุกกลับขึ้นห้องไป โดยที่พี่เดย์ก็เรียกเราอยู่อย่างนั้น..

วันนั้นเราไม่ได้ไปเรียนทั้งวัน พอตกดึกเราก็นอนไม่หลับอีก เดี๋ยวอยากเปิดไฟเดี๋ยวอยากปิดไฟ ปลายเท้าเริ่มชา และเจ็บหลังเหมือนมีอะไรมาแทง จนรูมเมทถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ไหวไหม ทำไมไม่นอน เราก็ไม่ได้ตอบอะไร.. ปลายเท้าก็ยังคงชาอยู่เเบบนั้น และรู้สึกว่ามือเท้าเย็นมาก.. เราเริ่มไม่ไหวละ เราโทรหาแม่ที่อยู่ต่างจังหวัด เล่าทุกอย่างตั้งแต่แรกให้แม่ฟัง และบอกแม่ว่าหนูไม่ไหวเเล้ว แม่ก็ทั้งร้องไห้ทั้งปลอบใจ บอกว่าใจเย็นๆ นะ แม่กำลังไปหา.. คืนนั้นเรานอนลืมตาทั้งคืน และอาการชาปลายเท้าก็เริ่มลามขึ้นมาที่ขาเรื่อยๆ น้ำตาก็ไหล ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เราอยู่ในสภาพแบบนั้นยันเช้า ลืมตาอยู่อย่างนั้น เห็นรูมเมททั้ง 2 คนแต่งตัวกำลังจะออกไปเรียน พอทุกคนออกไปหมด เราก็เริ่มชาขึ้นมาอีกจนถึงเอว นาทีนั้นคือเราเดินไม่ได้แล้ว เลยโทรหาแม่ แม่ก็เห็นว่าท่าไม่ดี เลยโทรไปหาญาติห่างๆ ซึ่งเป็นรุ่นพี่ปี 4 มหาวิทยาลัยเดียวกันแต่อยู่หอนอก ให้ช่วยเข้ามาดูเราให้ก่อน.. เรานอนตัวตรงน้ำตาไหล วูบๆ เหมือนสติจะหลุดให้ได้ ที่มือก็เริ่มจะชาเพิ่มขึ้นมาละ กลิ้งได้แค่ลูกตามองเพดานไปมา ในใจก็คิดว่าเราจะต้องตายแน่ๆ จะไม่ได้เห็นหน้าแม่ครั้งสุดท้าย เรารอแม่ไม่ไหวเเล้ว..

ประมาณครึ่งชั่วโมงได้ เสียงเคาะห้องก็ดังขึ้น บวกกับเสียงใครๆ หลายคนตะโกนเรียกเรา ทั้งเคาะ ทั้งเรียก เราพูดได้แค่เบาๆ ว่า ‘ไปไม่ได้..ไม่ไหวเเล้ว’ แล้วเสียงถีบประตูดังอยู่ประมาณ 5-6 ที ประตูก็เปิดออก เราเห็นหน้าพี่ที่เป็นญาติ เขาวิ่งมากอดเราที่เตียง คนที่มาด้วยทั้งหญิงทั้งชาย ทั้งเจ้าหน้าที่หอพัก ต่างตะลึงในสภาพของเรา เขาถามว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทุกคนจับขาเราที่เลือดไม่วิ่งเลย เย็นหมดแล้ว พี่ๆ พากันนวดที่ขา ส่วนพี่อีกคนโทรเรียกรถพยาบาล พี่ที่เป็นญาติเราบอกว่า ‘แม่กำลังมานะ อย่าเพิ่งเป็นอะไร..’ สักพักรถพยาบาลก็มาถึง แล้วเราก็ถูกหามลงมาจากบนห้องทันที

พอไปถึงโรงพยาบาล เรารอแม่มาหา น้ำตาก็ไหล พี่จับแขนเราไว้บอกให้ทำใจดีๆ ไม่มีอะไรแล้ว หมอฉีดยานอนหลับให้เพราะหาสาเหตุไม่เจอ (เราแทบไม่ได้นอนมา 2 คืน) แต่เราก็ไม่หลับเหมือนเดิมไม่รู้เพราะอะไร พอแม่มาถึงแม่ก็ร้องไห้แล้วมากอดเรา พร้อมกับถอดพระของแม่มาสวมให้เรา ปรากฏว่าอาการชานั้นก็หาย หายไปหมดเหมือนคนแกล้งเลยล่ะค่ะ.. แล้วหลังจากที่เราออกจากโรงพยาบาล พี่ก็มาเล่าให้เราฟังว่าตอนที่เข้าไปเจอเราในห้อง สภาพเราเหมือนศพเลย ขานี่ซีดจนม่วงไปหมดทั้ง 2 ข้าง และที่เราต้องตกใจอีกก็คือ พี่บอกว่าตอนที่พี่มาถึงพี่เห็นแมวดำตัวหนึ่งอยู่ที่หน้าห้องเราด้วย กำลังข่วนประตูห้องเราอยู่ ตอนนั้นทุกคนต่างพากันเชื่อว่าเราอาจจะเป็นเหมือนนักศึกษาที่ตายคนนั้นก็เป็นได้..

หลังจากที่เราผ่านเรื่องนั้นมาได้ แม่เราก็พาไปทำบุญกรวดน้ำอุทิศบุญกุศลไปให้เขา ทั้งอาจารย์ เจ้าหน้าที่หอ และรุ่นพี่ก็แนะนำว่าเราไม่ควรกลับไปอยู่ที่หอนั้นอีก เขาอนุญาตให้เราออกไปอยู่หอนอกได้ พวกเขารู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเราแต่พวกเขาไม่พูด แต่เราก็ตัดสินใจออกจากมหาวิทยาลัยนั้นไปเลยค่ะ.. เรามาคิดดูอีกทีว่าเหตุการณ์นั้นมันอาจจะเกิดขึ้นเพราะเราท้าเขาให้ ‘มาอยู่ด้วยกัน’ และเขาก็มาอยู่จริงๆ เพียงแต่ไม่ได้มาอยู่ในห้องกับเรา แต่กลับมาอยู่ในร่างของเราแทนค่ะ..

Story by คุณหลิง

The post 371 ผู้หญิงกับแมวดำ ตอนที่ 2 first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณหลิงครับ เกิดขึ้นเมื่อหลายปีมาเเล้ว คุณหลิงเล่าว่า.. เราเป็นนักศึกษาน้องใหม่ปีหนึ่ง ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือค่ะ ช่วงนั้นทุกๆ วันหลังจากที่เรียนเสร็จ 4 โมงเย็นถึง 3 ทุ่ม นักศึกษาใหม่ทุกคนจะต้องซ้อมเชียร์ ห้ามหนี ห้ามขาด ห้ามเเอบไปอู้อยู่บนห้อง เพราะจะมีพี่ว๊ากขึ้นไปตรวจดูบนห้องตลอด ปกติเราก็เข้ากิจกรรมทุกวันนะคะ แต่มันมีอยู่วันหนึ่งคือขี้เกียจมากๆ เลยชวนเพื่อนคนหนึ่งโดดซ้อม เพื่อนคนนี้มันก็เห็นดีเห็นงามด้วยค่ะ แต่เรา 2 คนพักอยู่คนละตึกกัน เราอยู่ตึก C ส่วนเพื่อนเราอยู่ตึก B แต่ละตึกจะมีปีกซ้ายปีกขวามี 4 ชั้น ห้องจะหันเข้าหน้าหากัน และมีทางเดินตรงกลาง คือเราไม่ได้ชวนมันหนีไปไหน แค่จะแอบอยู่ในห้องเฉยๆ ห้องใครห้องมัน เราก็แยกย้ายกันขึ้นห้องไปในช่วงชุลมุน โดยแอบเข้าห้องน้ำนานๆ ห้องเราจะมีรูมเมทอยู่ด้วยอีก 2 คนรวมเราเป็น 3 แต่ก็ไม่สนิทกันเท่าไร เพราะอยู่คนละคณะกัน พวกนางก็คงไม่ทันสังเกตว่าเราแอบอยู่ พอถึงเวลาเรียกรวม พวกนางก็รีบวิ่งไปตามเสียงนกหวีดเรียกของพี่ว๊าก

ทุกคนก็ร่วมกิจกรรมกันอยู่ข้างล่างตึกนั่นล่ะ เราได้ยินเสียงพี่ว๊ากพูดทุกอย่าง แต่ก็ไม่ได้สนใจ นั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยจนเผลอหลับไป.. ตื่นมาอีกทีก็เย็นแล้ว ห้องมืดมากๆ เพราไม่ได้เปิดไฟ และก็ดันลืมตัวว่าหนีกิจกรรมอยู่ เลยเผลอไปเปิดไฟเข้า ‘พรึ่บ’ ไฟสว่างทั้งห้อง เท่านั้นล่ะ! เสียงพี่ว๊ากตะโกนขึ้นมาเลย ‘เฮ้ยๆๆ ใครอยู่บนตึกไม่ร่วมกิจกรรมวะ!’ เรานี่รีบปิดไฟเลย พัดลมก็ปิดหมด ตกใจมากๆ สักพักเสียงรองเท้าส้นสูงเดินมาเรื่อยๆ ละ ไล่เคาะทีละห้องค่ะ เคาะทุกห้อง คือมองจากนอกตึกพี่เขาคงจะพิกัดไม่ได้ว่าห้องไหนเป็นห้องไหน พี่แกเลยถามทุกห้องว่า ‘ใครอยู่ในห้อง? ออกมาเดี๋ยวนี้’ โอ้โห ทีนี้ได้ไปหลายคนเลยค่ะ ไม่ได้มีแค่เรากับเพื่อนที่หนี แต่มีเยอะเลยค่ะ ที่พากันกลัวเลยเปิดประตูยอมลงไป เราได้ยินเสียงด่าโวยวายกันอยู่ข้างนอก สักพักพอทุกอย่างสงบแล้ว เราก็แน่ใจละว่าตึก C น่าจะเหลือแค่เราคนเดียว เพราะที่เหลือโดนพี่ว๊ากเอาไปลงโทษหมดแล้ว.. เราอยู่ในห้องมืดๆ ยังงั้นไปสักพัก พอประมาณ 2 ทุ่มเกือบจะ 3 ทุ่ม เราก็ได้ยินเสียงคนใส่รองเท้าส้นสูงเดินลากรองเท้ามา เดี๋ยวเดินเดี๋ยวหยุด คิดในใจว่าสงสัยจะเป็นพี่ว๊ากอีกนั่นล่ะ เข้มงวดจริงๆ แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเราก็จะไม่ออกไป ระหว่างนั้นก็ได้ยินทั้งเสียงเขาทำกิจกรรมกันอยู่ข้างล่าง บวกกับเสียงเดินๆ หยุดๆ บริเวณหน้าห้อง.. ทีนี้เราได้ยินพี่ว๊ากตะโกนพูดว่า ‘น้องๆ คะ วันนี้พวกพี่ทุกคนจะพาไปไหว้เจ้าที่ในหอนี้อย่างเป็นทางการ บางคนอาจจะได้ไปไหว้เเล้ว แต่บางคนอาจจะยัง เพราะไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน ขอบอกว่าต้องไหว้ทุกคนนะคะ เพราะที่นี่ต้องอยู่แบบนับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์..’ อะไรประมาณนี้ค่ะ แล้วพี่ว๊ากก็พูดต่อว่า ‘น้องๆ มี 11 สี บวกกับพี่ว๊าก 11 คน ครบแล้วนะคะ..’ ไอ้เราก็ อ้าว!? พี่ว๊ากกับสีครบแล้ว ..แล้วใครล่ะเดินอยู่หน้าห้อง?

ทีนี้เสียงไม่ใช่แค่เดินๆ หยุดๆ อย่างเดียวแล้วค่ะ เหมือนเขาทำอะไรบางอย่างตรงประตูห้องเรา ไม่ได้เคาะ แต่เหมือนเล่นประตู ข่วนๆ เบาๆ ที่บานประตูอยู่ ที่รู้สึกได้ชัดเจนเพราะประตูเป็นเหมือนประตูเหล็กค่ะ เราคิดในใจว่า ถ้าเป็นพี่ว๊ากจริง ทำไมไม่เคาะล่ะ? จะมาเล่นอะไรแบบนี้ เราเลยรีบไลน์หาเพื่อนที่อยู่อีกตึกนึง เล่าให้มันฟัง มันก็บอกว่าไม่ใช่พี่ว๊ากแน่ๆ เพราะห้องมันแอบมองจากระเบียงหลังห้องได้ ซึ่งก็เห็นพี่ว๊ากทุกคนกำลังพาน้องๆ ไปไหว้เจ้าที่อยู่.. เท่านั้นล่ะ เรานี่กลัวเลยค่ะ ในใจก็สงสัยว่า หรือจะเป็นเจ้าที่มาตามให้ไปไหว้? เรารีบนอนคลุมผ้าห่ม หูก็ยังได้ยินเสียงที่ประตูอยู่ตลอดเวลา เหงื่อเรานี่ไหลเหมือนไปเล่นน้ำมาเลยค่ะ เรารอจนเพื่อนๆ เลิกกิจกรรมกลับขึ้นตึก เสียงนั้นถึงได้หายไป.. พอเมทกลับห้องมา เราถามว่า ‘ตอนแกเดินมา มีใครอยู่หน้าห้องหรือเปล่า?’ ทั้งคู่ก็บอกว่า ‘ไม่มีนี่’ เราก็แบบ อืมมม.. สรุปคืนนั้นนี่นอนระแวงทั้งคืน ทีนี้เราไม่กล้าโดดกิจกรรมอีกเลยค่ะ

วันต่อมาเราไม่มีเรียนบ่าย เป็นบ่ายวันศุกร์ ก็อยู่ในห้องคนเดียว แล้วอยู่ๆ เราก็ขนลุกซู่ขึ้นมาเฉยๆ ตั้งเเต่หัวจรดเท้าเลย แต่ก็คือยังไม่ทันได้คิดอะไร ก็ถ่ายรูปตัวเองเล่นในห้อง แต่มันมีความรู้สึกแปลกๆ แบบว่าเหมือนเราไม่ได้อยู่คนเดียวในห้อง เวลาทำอะไรก็จะเห็นอะไรแวบๆ ที่หางตา ก้มเก็บของก็เห็นเหมือนมีอะไรอยู่ข้างๆ แต่ทุกครั้งหันไปมองก็ไม่มีอะไร ทีนี้ก้มล้างหน้า ความรู้สึกนั้นก็ยังเกิดขึ้นอยู่ มันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนรู้สึกได้ว่าคล้ายคนใส่ชุดสีขาวเป็นผู้หญิง และด้วยความเป็นคนปากเสียโดยอัตโนมัติ คือตอนนั้นโมโหค่ะ เลยพูดไปว่า ‘มันอะไรกันวะ? จะใครก็ช่าง จะมารบกวนทำไม จะมาทำให้กลัวทำไม อยากมาอยู่ด้วยนักเหรอ? มาอยู่สิ ตามสบาย!’ ปากนี่พูดไปก่อนความคิดเลย พอจบคำพูดปุ๊บ หนังสือพระที่อยู่บนหัวเตียงหล่นตุบเลย! นับจากวินาทีนั้นเราก็มีความรู้สึกแปลกๆ ร้อนๆ หนาวๆ มาโดยตลอด..

เย็นนั้น พอถึงเวลาร่วมกิจกรรมเราก็ไปเข้าตามปกติ พอกลับขึ้นห้องมา อาการร้อนๆ หนาวๆ ก็เป็นขึ้นมาอีก ช่วง 3 ทุ่มกว่าๆ พี่เดย์ (นามสมมุติ) รุ่นพี่ปี 3 คนหนึ่งที่ตามจีบเราอยู่ ก็โทรชวนเราไปหาอะไรกิน คือเราหิวด้วยแหละเลยตกลงไป.. พี่เขาขี่รถมารับเราไปตลาดห่างจากหอพักนักศึกษาประมาณ 7-8 กิโล ระหว่างทางเป็นทางเปลี่ยวไม่มีบ้านคน มีแต่ป่ารกทึบ มีคลองน้ำยาวๆ ไปจนสุดป่า ด้วยความตาดี เราก็เห็นแมวดำตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้ารถกระโดดเข้าไปในป่า แต่เราก็ไม่ได้อะไร.. พอถึงร้านอาหาร ระหว่างนั่งรออาหาร เราก็ถามพี่เดย์ว่า ‘เมื่อกี้เห็นแมวดำวิ่งตัดหน้าหรือเปล่า?’ พี่เขาก็บอกว่า ‘เห็นสิ..’ แล้วพี่เดย์เขาก็ถามกลับมาด้วยคำถามแปลกๆ ว่า ‘หลิงเห็นแมว แล้วไม่เห็นผู้หญิงใส่ชุดสีขาวเหรอ?’ พอได้ยินแค่นั้นล่ะ เราก็รีบถามเลยว่า ‘ผู้หญิงชุดขาวอะไร เขาเป็นใครกันเหรอ?’ พี่แกรีบเปลี่ยนเรื่องเลย เราก็เซ้าซี้ถาม พี่เขาเลยบอกว่า ‘เอาไว้พรุ่งนี้เช้าพี่จะเล่าให้ฟัง..’ พอเรากินข้าวกันเสร็จ พี่เดย์ก็เปลี่ยนทางกลับไปถนนเส้นในมหาวิทยาลัยแทน พี่เขาพูดดักไว้ว่า ‘อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้..’ เราก็เชื่อฟัง พอกลับถึงหน้าหอพักก็บอกฝันดงฝันดีแยกย้ายกันไป

โปรดติดตามตอนต่อไป..

Story by คุณหลิง

The post 370 ผู้หญิงกับแมวดำ ตอนที่ 1 first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณแคทครับ เป็นเรื่องเก่าที่คุณแคทได้ฟังต่อมาจากเพื่อนของเพื่อนอีกที โดยเรื่องมีอยู่ว่า.. ณ มหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งของภาคตะวันออก เมื่อปีการศึกษา 2526 ผมอยู่ที่นี่มา 2 เดือนแล้ว กำลังปรับตัวให้เข้ากับชีวิตเด็กหอของมหาวิทยาลัยนี้ แต่มันไม่ง่ายเลยกับการที่เคยอยู่บ้านสบายๆ แล้วต้องออกมาอยู่เองตัวคนเดียว รับผิดชอบตัวเองตั้งแต่ตื่นยันหลับ หอพักที่มหาวิทยาลัยจัดไว้ให้ แบ่งเป็นหอชาย 7 หอ ผมได้อยู่หอที่ 7 ซึ่งถือว่าเป็นหอใหญ่ที่สุด แบ่งเป็นปีกซ้ายปีกขวา มีทางเดินเชื่อมตรงกลาง ข้างหน้าหอเป็นลานจอดรถ ส่วนด้านหลังเป็นสนามกีฬาที่เหล่านักศึกษาของแต่ละหอจะมาใช้ร่วมกัน ตกเย็นก็ครึกครื้นมาก แต่พอดึกแล้วนี่สิครับ เงียบเหงาวังเวงสิ้นดี เพราะในรั้วมหาวิทยาลัยมีกฏระเบียบควบคุมบังคับ จะเฮฮาอึกทึกครึกโครมดึกๆ ดื่นๆ เหมือนพวกหอพักเอกชนนอกมหาวิทยาลัยไม่ได้ ใครทนเงียบทนเหงาไม่ได้ก็ต้องออกไปอยู่หอนอก ส่วนตัวผมจำเป็นต้องทนเหงาอยู่หอใน เพราะว่าค่าหอนั้นถูกกว่ากันครึ่งต่อครึ่ง แต่ก็ดีที่ยังมี ไอ้แกว เพื่อนผม เป็นนักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งเหมือนกัน ถึงจะอยู่คนละคณะ แต่ก็อยู่หอพัก 7 นี้ด้วยกัน แต่ว่าตอนนี้มันย้ายไปอยู่หอนอกแล้ว และก็เพราะมันนี่ล่ะ ที่ทำให้ผมต้องลาจากหอนี้ไปตลอดกาล..

คืนวันหนึ่งที่ห้องผม ผมนั่งมองไอ้แกวซดมาม่าเข้าไปถึง 4 ซอง ผมก็ได้แต่พูดกับมันว่า ‘ไม่เข้าใจเลยว่ามึงไปอดมากี่มื้อ ก็เพราะย้ายออกไปอยู่หอนอกนั่นแหละ อย่างเราๆ น่ะ หักค่าหอแล้วก็แทบจะใช้เดือนไม่ชนเดือน แล้วนี่มึงย้ายออกไปทำไม?’ มันก็บอกผมว่า ‘ไม่อยากออกหรอก แต่มีเหตุจำเป็น..’ ผมก็เลยถามมันว่า ‘เหตุจำเป็นบ้าบออะไรของมึง ค่าเช่าหอเค้าก็ให้ค้างได้จนสอบมิดเทอม มีเวลาถมเถ?’ มันก็บอกว่า ‘ถ้าอยากรู้นักก็จะบอกให้ก็ได้..’ แล้วไอ้แกวมันก็ถามผมว่า ‘มึงรู้ใช่ไหมว่ากูอยู่ห้อง 206’ ผมตอบว่า ‘ห้อง 206 ตรงข้ามทางเดิน ใช่..ทำไมล่ะ?’ มันก็ร่ายยาวเลยครับ มันถามผมต่อว่า ‘เคยได้ยินคอลเรียกนายไพโรจน์ห้อง 206 ลงไปรับโทรศัพท์ไหม?’ ผมก็ตอบว่า ‘เคยสิ รูมเมทมึงเหรอ? ไม่เห็นพามาแนะนำเลย..’ มันก็บอกว่า ‘จะพามาได้ไง กูอยู่ห้องคนเดียว มีคนชื่อไพโรจน์ที่ไหนล่ะ พอมีเสียงคอลขึ้นมา กูก็จะต้องลงไปบอกว่าไม่มีชื่อนี้ แต่พอผ่านไปหลายวันเข้าเขาก็ยังคอลมาให้ไปรับโทรศัพท์เรื่อยๆ จนมีอยู่ครั้งหนึ่งกูทนไม่ไหว เลยลงไปรับสายเองดู ปรากฏว่าเป็นเสียงป้าแก่ๆ โทรมาหาลูกชายแก กูก็บอกไปว่าห้องที่โทรขึ้นไปไม่มีคนชื่อนี้ แต่แกก็ไม่เชื่อ หาว่ากีดกันไม่ให้พบกับลูกชายแก ก็มีปากเสียงกันไป.. แต่ไม่ใช่แค่นี้ คือป้าแกจะโทรมาแค่วันศุกร์ตอน 3 ทุ่มเท่านั้น วันอื่นเวลาอื่นแกไม่โทรเลย.. หลังจากวันนั้น กูก็ไปถามเกี่ยวกับคนชื่อไพโรจน์นี้ แต่นักศึกษาปีนี้ไม่มีใครชื่อไพโรจน์เลย จนหนักเข้า มันต้องไปค้นที่สำนักทะเบียนประมวลผล สรุปว่าไพโรจน์เป็นนักศึกษาปี 1 เมื่อปีก่อน แล้วก็พ้นสภาพนักศึกษาไปแล้ว เพราะไพโรจน์น่ะตายไปแล้ว..’

ฟังถึงตรงนี้ผมก็เริ่มหนาวๆ เย็นๆ ขึ้นมาเฉยๆ ครับ เพราะท่าทีการเล่าของไอ้แกวมันดูซีเรียสมาก มันเล่าต่อว่า.. ‘เพราะไพโรจน์เป็นน้องปี 1 เลยโดนรุ่นพี่แกล้ง ให้ไปเอาน้ำแข็งที่สั่งไว้โดยต้องร้องเจี๊ยกๆ เหมือนลิงไปตลอดทาง คนก็ฮากันทั้งโรงอาหาร พอตกเย็นไพโรจน์ก็ผูกคอตายในห้อง 206 ซึ่งเป็นห้องที่มันเคยอยู่นั่นแหละ! แต่ว่าไพโรจน์น่ะยังไม่เท่าไหร่ ไอ้แม่ไพโรจน์นี่สิ ตอนนั้นป้าแกนอนอยู่โรงพยาบาล และเสียชีวิตหลังจากลูกชายตายไปได้ไม่กี่ชั่วโมง ยังไม่ทันรู้เรื่องที่ลูกชายตัวเองผูกคอตายเลยด้วยซ้ำ..’ ผมฟังไปมาก็นึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้วันศุกร์ และตอนนี้ก็ใกล้จะ 3 ทุ่มแล้ว เลยกะจะลงไปรอดูโทรศัพท์ว่าจะดังจริงไหมโดยที่ไม่สนใจเสียงคัดค้านของไอ้แกวเลย

พอพวกผมลงไปถึงข้างล่าง ตอนนั้นไม่มีใครอยู่เลย พอเวลา 3 ทุ่ม โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาจริงๆ ครับ ผมเลยใจดีสู้เสือลองรับสายดู และแกล้งบอกว่า ‘ผมไพโรจน์ครับ..’ เสียงที่พูดกับผมเป็นเสียงผู้หญิงแก่ๆ เท่าที่สังเกตมันแก่มากจนผิดปกติ ระหว่างกำลังต่อปากต่อคำกัน ผมก็เห็นไอ้แกวมันลุกลี้ลุกลนแปลกๆ แล้วมันก็สะกิดผมยิกๆ พร้อมกับชูสายโทรศัพท์ที่ขาดให้ดูด้วยมือสั่นระริก ผมนี่ตาแถบถลน โยนโทรศัพท์ทิ้งดังโครม แล้วแหกปากร้องก้องหอพักเลยครับ และนั่นคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจย้ายออกไปอยู่หอนอกทันที

Story by คุณแคท

The post 347 ความลับของห้อง 206 first appeared on The House.