เรื่องนี้จากคุณ Tantima Boonjoonk สมาชิกกลุ่ม TheHOUSE ครับ เรื่องมีอยู่ว่า.. เราเป็นคนฝันแม่นค่ะ แม่นที่ว่าฝันแล้วเกิดขึ้นจริง ตอนฝันจะจำเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้ จำได้แค่ลางๆ จนมาเกิดเหตุขึ้นจริงๆ ถึงมานั่งคิดว่าเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน เริ่มตอนเราอายุ 15 ฝันว่ามียายแก่ๆ คนหนึ่งเดินมาถามทาง เสื้อผ้ามอมแมม รองเท้าไม่ใส่ ยายถาม ‘หนูรู้ไหมว่าวัดไปทางไหน?’ ในฝันเป็นตอนกลางวัน เรายืนตากผ้าอยู่หน้าบ้าน เราก็ชี้ ‘ไปทางนั้น..’ แต่สิ่งที่ทำให้ตกตะลึงคือ ยายแกค่อยๆ กลายเป็นหมาดำ อ่านไม่ผิดค่ะ คนทั้งคนค่อยๆ เปลี่ยนสภาพไปเรื่อยๆ กลายเป็นหมาดำตัวโต เราตกใจมาก!!! ฟ้าจากที่สว่างก็กลับกลายเป็นกลางคืน พระอาทิตย์เปลี่ยนเป็นดวงจันทร์ หมาดำตัวนั้นวิ่งกลับไปกลับมาอยู่หน้าบ้าน พร้อมหอนโหยหวน ขนลุกกว่านั้นคือ มันหัวเราะไปด้วย!!! รู้ว่าฝันแต่ทำอะไรไม่ได้ งงตัวเองทำไมไม่เข้าบ้าน กลับยืนอึ้งแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก โชคดีหน่อย มันเข้าใกล้ตัวบ้านไม่ได้ วิ่งกลับไปกลับมาแค่ตรงถนนหน้าบ้าน หอนไปหัวเราะไป แต่คำที่กระชากหัวใจที่สุดคือ ‘ขอเข้าไปหน่อย..ได้ยินไหม.. โบร๋วววววววว~ ให้เข้าไปหน่อย..ฮ่าๆๆๆๆๆๆ’ และวิ่งไปวิ่งมาอยู่แบบนั้น บางครั้งเหมือนพยายามกระโจนเข้าใส่เรา แต่ก็เด้งกลับไป

ในฝันเรากลัวสุดขีด คิดถึงตายายขึ้นมาทันที แหกปากร้องให้ตาให้ยายช่วย ยืนชักดิ้นชักงออยู่ตรงนั้น จะช็อคตายให้ได้ ร้องออกมาไม่มีเสียงเลย เป็นแค่การอ้าปากพะงาบๆ หมาดำตัวนั้นมองมาทางเรา ตาแดงน้ำลายไหล ตัวใหญ่ ดำสนิท แยกเขี้ยว และหัวเราะใส่เรา กระโจนเข้ามาหา แต่ก็เด้งออกตลอด ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เรียกตาๆ จ๋า ทั้งตะโกนทั้งร้องไห้ จากนั้นก็ภาพตัด พรึ่บบบบบบบบบบ!!!

ลืมตาตื่น เหงื่อไหลเต็มไปหมด เปียกทั้งตัว หมาแถวบ้านก็หอนทุกสารทิศ ตาเปิดไฟเดินมานั่งข้างๆ ถามคำเดียว ‘หมาดำใช่ไหม?’ ตอนนั้นช็อค ได้แต่พยักหน้ารับ แล้วตาก็หายไปในห้องพระ เดินกลับมาพร้อมหลวงพ่อโตเนื้อดำ กำชับนักหนา ใส่ห้ามถอด 7 วัน ดึกห้ามออกจากบ้าน ไหว้พระก่อนนอน เรื่องถือศีลแกไม่ห่วง เพราะแกสอนเราเสมอ ทำดีต้องได้ดี คิดดี พูดดี ทำดี ก็จะเจอแต่สิ่งดีๆ ..แต่ก็หลับไม่ลง นึกถึงแต่หน้าของยายแก่ในฝันคนนั้น เช้าได้คุยกับยาย ยายว่า ‘มึงเนื้อหอม มันคงอยากกินมึง หรือไม่ก็อยากลองของกับตามึง..’ ตาก็นิ่ง ไม่พูดอะไร

หลังจากนั้น เวลาผ่านไป 5 ปี จนลืมไปแล้ว พอดีมีงานศพ ก็เลยได้ไปร่วมงานศพของยายคนหนึ่ง ใครๆ เขาว่ายายคนนี้เป็นปอบ ตายเพราะเครื่องในเน่าหมด แปลกมาก ร่างกายตายไป 7 วันแล้ว เขียวบวมช้ำหมดแล้ว แต่ตอนแกตาย มีคนเห็นว่าแกปั่นจักรยานล้ม ทำให้สยองกันไปหมด เพราะเป็นไปไม่ได้ที่แกจะตายได้ 7 วัน แล้วออกมาปั่นจักรยานให้คนเห็น!!!! ทางการแพทย์เขาว่า ระบบภายในล้มเหลวหรืออะไรทำนองนี้ล่ะ แล้วที่ช็อคสุดคือ ยายคนนี้ล่ะ ที่เป็นหมาดำในความฝันเราเมื่อหลายปีก่อน เห็นรูปหน้าศพแกแล้วเราจำได้แม่น ภาพเหตุการณ์ความฝันย้อนมาเป็นหนังเลย เราเข่าทรุดหน้าซีด กระซิบบอกตากับยาย แกก็พากลับเลย ตาทำน้ำมนต์ให้อาบ ให้สวดมนต์ก่อนนอน ห้อยหลวงพ่อโต ดึกๆ มา หมาก็หอนเป็นครึ่งชั่วโมง แล้วก็เงียบไป คือเราฝันอะไรแบบนี้บ่อยมาก ไว้ว่างๆ จะมาเล่าให้อ่านอีกนะคะ..

Story Tantima Boonjoonk

The post 717 ปอบในความฝัน first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณเรญ่า (นามสมมติ) ครับ คุณเรญ่าเล่าว่า.. ย้อนไปเมื่อ 30 กว่าปีก่อน สภาพบ้านในชนบท​ที่ห่างไกลตัวเมืองทางภาคอีสาน ถนนเข้าหมู่บ้านจะเป็นทางลูกรัง​ ส่วนในหมู่บ้านไม่ต้องพูดถึง​ เป็นแค่ทางเท้าที่เดินย่ำบนหญ้าจนเกิดรอยเป็นทางยาว หมู่บ้านเราเป็นหมู่บ้านเล็กๆ น่าจะ​ 30 หลังคาเรือนได้​ ลักษณะ​ตัวบ้านแต่ละหลังจะเป็นบ้านไทยใต้ถุนโล่ง แต่ละหลังก็จะมีพื้นที่เขตบ้านของตัวเองเยอะพอสมควร ปลูกห่างกันอย่างน้อยน่าจะ​ 50​ เมตรขึ้นไป​ ส่วนบ้านที่เราอยู่เป็นบ้านมรดก​ตกทอดมาจากตากับยาย หลังใหญ่พอสมควร ตั้งอยู่ในสุดท้ายหมู่บ้าน มีเนื้อที่​ 3 ไร่ หลังบ้านเรามีสวน ถัดจากสวนของเราไปก็จะเป็นทุ่งนาทั้งหมด​

วันเกิดเรื่อง ตอนนั้นเรายังเด็ก อายุราว 6-7 ขวบ ​เราเป็นลูกคนเล็กในบรรดาพี่ๆ ทั้งหมด 6 คน (เราคนที่ 7) เป็นลูกหลง ไม่สบายบ่อยๆ​ ประมาณช่วงบ่ายแก่ๆ วันหนึ่ง เรานั่งเล่นกับแม่อยู่ที่แคร่ใต้ถุนบ้าน ไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะไม่สบาย อยู่ๆ ยายนวล กับหลานชายก็เดินเข้ามาในบ้าน มาถามแม่เรา ‘อีหนูนี่ไม่ไปเรียนหรือ?’ พร้อมกับมานั่งลงข้างๆ ห่างจากแม่แค่ช่วงแขน ตาก็จ้องมาที่เรา แม่กับเราต่างก็ตกใจ เพราะไม่รู้ว่าแกมาตอนไหน แต่แม่จำได้ว่าแกเป็นคนจากอีกหมู่บ้านหนึ่ง เลยไม่ได้คิดอะไร แม่ตอบแกไปว่าเราไม่สบาย และถามแกกลับไปว่าแกจะไปไหน? แกก็ว่าจะมาหาหยวกกล้วยไปต้มให้หมูกิน แต่แถวนี้ไม่มีใครมีเลย เลยว่าจะเดินลัดทุ่งข้างหลังนี่กลับบ้านแน่ะ.. ในขณะที่​แม่กับยายนวลคุยกัน ก็เหมือนคนคุยกันตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือสายตาของยายแกจ้องเขม็งมาที่เราตลอด เราหันไปสบตาแกแวบหนึ่ง เห็นแววตาแกแดงก่ำ หน้านิ่งๆ น่ากลัวมากๆ เราจึงขยับไปนั่งตักแม่ และเอาหน้าซุกที่อกแม่ แม่เลยถามเราว่าเป็นอะไร? แต่เราไม่ได้ตอบ.. สักพักยายนวลกับหลานแกจึงลากลับ พร้อมกับทิ้งท้ายไว้ว่า ‘ไว้จะมาหาใหม่..’

พอตกกลางคืน ทุกคนเข้านอนตามปกติ คืนนั้นเป็นคืนเดือนหงาย จึงทำให้มองเห็นอะไรๆ ได้ค่อนข้างชัด เรานอนกับพ่อแม่ ขอบอกลักษณะ​บ้านเรานิดนึง พอขึ้นไปบนบ้านก็จะเป็นชานบ้าน ทำไว้นั่งรับลม และรับแขก ส่วนโซนที่เป็นห้องนอน จะทำบันไดขึ้นไปอีก 5 ขั้น ถ้าผู้ใหญ่ยืนเทียบก็น่าจะประมาณหน้าอก ซึ่งก็สูงพอสมควร ห้องนอนที่เรานอนกับพ่อแม่จะเป็นห้องแรกติดกับบันได 5 ขั้นที่ว่านั้น แต่จะไม่มีประตูห้อง และอยู่ติดกับชานบ้านเลย.. คืนนั้นเราตื่นมากลางดึก เพราะได้ยินเสียงเหมือนหมาวิ่งมาแต่ไกล เสียงหอบ แฮ่กๆๆ เหมือนเหนื่อยมาก แล้ววิ่งมาหยุดที่ใต้ถุนบ้านเรา ยืนหอบอยู่อย่างนั้น เราก็นอนนิ่งฟัง แต่แล้วเหตุการณ์ที่เราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เสียงหมาที่ว่ามันค่อยๆ ไล่มาทางบันไดขึ้นบ้าน ตึงๆๆ และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากเสียงที่ดังน่าจะเป็นหมาตัวใหญ่มากๆ แล้วจากเสียงก็กลายเป็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ที่ชานบ้าน มาจนเห็นเป็นหลังของหมาค่ะ ใช่เลย คือช่วงบนหลังของหมาสีดำ! เรามองจากห้องนอนที่ยกสูงยังเห็นหลังของมันแบบนี้ ลองคิดดูว่ามันจะตัวใหญ่ขนาดไหน..

มันค่อยๆ เดินมาจนถึงบันได 5 ขั้นที่จะขึ้นห้องนอน แล้วมันก็เดินขึ้นมาจริงๆ พร้อมกับกวาดสายตาแดงก่ำของมันไปรอบๆ บ้าน น้ำลายหยดเป็นทางราวกับหิวโซ เราได้แต่นอนนิ่งมองตาค้างอยู่อย่างนั้น แล้วจู่ๆ มันก็มองมาที่เราเหมือนรู้ว่าเราก็มองมันอยู่! มันไม่รอช้า เดินตรงมางับเข้าที่ข้อเท้าเราแล้วออกแรงดึง ครั้งแรกเรามีความรู้สึกได้ว่าตัวเองไหลปรื้ดไปตามแรง มันกระชากอีกทีเราก็ไหลลงไปอยู่ระหว่างช่วงต้นขาของพ่อแม่แล้ว เราตกใจมากพยายามร้องยังไงก็ร้องไม่ออก มันปล่อยแล้วก็ยืนมองสักพัก แล้วมันก็งับอีก เดชะบุญ​ยังไม่ถึงคราวตาย เราเปล่งเสียงร้อง ‘กรี๊ดดดดด’ ออกมาลั่นบ้าน จนพ่อแม่ และพวกพี่ๆ ที่นอนอยู่อีก 2-3 ห้องตื่นกันหมดทั้งบ้าน พ่อแม่รีบลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ถามว่าเราเป็นอะไร ร้องทำไม? เราก็ได้แต่ร้องไห้กอดพ่อแน่น แล้วชี้ไปทางหมาดำตัวใหญ่ตัวนั้น ปากก็พูดว่า ‘หมาๆๆ หมาดำตัวใหญ่!’​ พ่อกับแม่มองไม่เห็นมัน แต่ก็ทำเป็นไล่ส่งๆ เพื่อปลอบขวัญเราว่า ‘หมาที่ไหนออกไปๆ ถ้ามึงไม่ไป กูจะเอาดาบฟันให้ขาดสองท่อนเลย​ไป!’ ซึ่งไอ้หมาดำตัวนั้นมันก็ไม่ได้วิ่งหนีแต่อย่างใด ยังคงยืนจ้องมองเราด้วยสายตาแดงก่ำ และน้ำลายหยดย้อย สักพักมันถึงวิ่งลงจากบ้านหายไป..

วันรุ่งขึ้นช่วงสายๆ ก็มีป้าบ้านตรงข้ามเดินเข้ามาหา ถามว่าเมื่อคืนไอ้ตัวเล็ก (เรา) ไข้ขึ้นเหรอ? ทำไมร้องเสียงดังมาถึงบ้านนี้เลย​ แม่ก็เลยเล่าให้ป้าแกฟังว่าเราไม่สบาย แล้วละเมอว่าเห็นหมาดำมาขึ้นบ้าน ป้าแกก็ตอบอย่างทันควัน​ว่า ‘ว่าแล้วเชียว! ​เมื่อวานเห็นยายนวลมาที่บ้านแกนี่ แกไม่รู้เหรอ เขาลือกันทั้งบางว่ายายนวลมันเป็นปอบ! มันชอบเด็ก ยิ่งป่วยยิ่งเข้าหาเลยล่ะ!’ พวกเราได้ยินแบบนั้นก็อึ้งเลยค่ะ.. เหตุการณ์นี้ถึงจะผ่านมานานมากแล้ว แต่จนทุกวันนี้เรายังจำได้ไม่มีวันลืมเลยค่ะ

Story by คุณเรญ่า (นามสมมติ) 

The post 694 ปอบยายนวล first appeared on The House.

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่ส่งเข้ามาจากคุณปอ (นามสมมติ) จากเรื่อง ‘หุ่นปั้นแม่ตะเคียน’ ครับ คุณปอเล่าว่า.. เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปีที่ผ่านมา เหตุเกิดที่คอนโดแห่งหนึ่งย่านลาดพร้าว ที่เราย้ายเข้ามาอยู่กับเพื่อนชื่อมิเชล ที่ตัดสินใจอยู่ที่นี่ เพราะภาพลักษณ์เป็นคอนโดที่น่ารักมาก เดินทางสะดวก หาอะไรทานง่ายด้วย ที่สำคัญเรามีน้องหมา 2 ตัว แล้วที่นี่ก็อนุญาตให้เลี้ยงด้วย เลยจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องอยู่.. คือต้องบอกก่อนว่าห้องที่เราเช่าอยู่กับเพื่อนนี้ เป็นห้องที่ลักษณะประตูห้องเราชนกับประตูด้านนอก เป็นห้องเก็บอุปกรณ์ของคอนโดอะไรประมาณนั้น โดยจะมีบันไดประกบ 2 ข้าง ระหว่างประตูตรงข้ามกับห้องเรา

อยู่ไปแรกๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอผ่านไปแค่ไม่กี่วัน มีอยู่คืนหนึ่ง ขณะที่เราปิดไฟนอนกันแล้ว ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนร้องเพลงเบาๆ ฟังดูจะคล้ายเพลงโบราณ ประกอบกับได้ยินเสียงเท้าเดินรอบห้องเลย เราก็ตกใจเปิดไฟ แต่ก็ไม่เจออะไร เห็นเพื่อนเราที่นอนข้างๆ ก็ยังหลับสบาย เลยปิดไฟนอนต่อ.. สักพักนึงเพื่อนเราก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ พอเพื่อนเราเดินออกมา เรากลับเห็นผู้หญิงร่างผอมติดกระดูก หน้าดำเหี่ยวย่น เดินเกาะหลังเพื่อนเราอยู่! ก่อนที่เพื่อนเราจะปิดไฟห้องมืดสนิท แล้วเดินกลับมานอนข้างๆ เราต่อ เราได้แต่นิ่งไม่พูดอะไร ไม่กล้าบอกเพื่อน ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปทางเพื่อน รีบนอนคลุมโปงเลย

พอตื่นเช้ามา เราลุกลงจากเตียงก็เห็นเศษเล็บอยู่บนพื้น ทั้งๆ ที่ไม่มีใครตัดเล็บ และก็เจอเส้นผมดำตกอยู่บนพื้น ทั้งๆ ที่เรากับเพื่อนไม่มีใครทำผมสีดำเลย เราเลยตัดสินใจเล่าให้เพื่อนฟัง แต่เพื่อนเราก็ไม่ใช่คนเชื่ออะไรพวกนี้ ก็บอกว่าเราคิดมากไป.. เราก็พยายามบอกว่าที่นี่มันแปลกๆ นะ ถึงรอบๆ จะดูคึกคักก็เถอะ แต่เราว่ามันแปลกทุกอย่าง สร้างแปลนห้องแปลกๆ ไม่เห็นถูกหลักเลยนะ บลาๆ เราบ่นจบ เพื่อนก็ยังคงไม่ฟังเรา หาว่าเราเพ้อเจ้ออีกต่างหาก..

จนมีอยู่คืนนึง เราไปนอนค้างบ้านพี่สาว เพื่อนเราก็อยู่คนเดียว กับน้องหมาของเรา 2 ตัว ชื่อคอนเน่ กับปาปริก้า ปกติแล้วน้องหมาเราจะเรียบร้อยมาก แต่คืนนั้นทั้ง 2 ตัวเห่า และมองไปที่กระจกครัวที บนเพดานที ที่เตียงนอนที สลับไปมา เพื่อนเราเล่าให้ฟังว่า ตอนนั้นไม่ได้สนใจ รู้แต่ว่ารำคาญมาก เพราะก็ดึกแล้ว ประมาน 5 ทุ่ม เริ่มง่วง กำลังจะปิดไฟนอน อยู่ๆ ปาปริก้าก็กระโดดขึ้นมาบนเตียง เพื่อนเราก็ไม่เอะใจอะไร เลยให้นอนด้วย พอปิดไฟ คอนเน่ก็ร้องเสียงดังเหมือนถูกหยิก ถูกเหยียบ เพื่อนเราเลยเปิดไฟดู ก็เห็นคอนเน่วิ่งไปนอนใต้โซฟา เพื่อนก็ปิดไฟนอนต่อ.. กำลังเคลิ้มเลย ก็ได้ยิน ‘กริ้งๆ’ เหมือนกระดิ่ง กับเสียงคลอเพลงเบาๆ พอสายตาปรับพอมองเห็นความมืดได้ เพื่อนเราก็เห็นผู้หญิงใส่ชุดนางรำแบบสุโขทัยเลย ยืนรำอยู่กลางห้อง! แบบสวยงามมากเลยจ้าา~ เท่านั้นแหละ เพื่อนเราเปิดไฟทันที แล้วรีบโทรหาเรา เล่าให้เราฟัง.. เราเลยบอกว่าให้เปิดไฟนอนไปแล้วกัน เราจะรีบกลับ

พอเรากลับถึงห้องตอนเช้า ก็คุยกับเพื่อนว่าจะอยู่ต่อหรือจะยังไง เพื่อนเลยบอก เสียค่าเช่าไปแล้วต้องอยู่ต่อให้ได้! คืนนั้น เราก็นอนด้วยกันปกติปิดไฟนอน บอกตามตรงว่า เรานอนไม่หลับเลย.. และจู่ๆ ก็ได้ยินเสียง ‘ตึงๆ’ ดังมาก ดังมาจากนอกห้อง บวกกับเสียงหมาเราเห่า สักพักก็ได้ยินเสียงเหมือนลูกบิดดัง ‘แกร่กๆ’ เหมือนกับมีคนเข้ามา ทั้งๆ ที่เราก็ล็อคห้องแล้ว.. พอเสียงเงียบไป ในสมองเราตอนนั้น คิดแต่เรื่องโจรกับผีสลับกันไปมา พยายามสะกิดเพื่อน แต่เพื่อนไม่ตอบอะไรเลย เลยตัดสินใจหันไปหวังจะปลุกเพื่อนให้ตื่น พอหันไปเท่านั้นล่ะ เห็นเงาดำยืนเหยียบหน้าอกเพื่อนอยู่ เราตกใจมาก รีบหลับตาสวดมนต์ แบบผิดๆ ถูกๆ เราสวดไปแง้มตามองไป เขาก็ไม่ยอมไป.. สักพักเหมือนเขารู้ เขามองมาที่เราแล้วชี้หน้า พร้อมพูดว่า ‘ที่กู มึงสวดไปเถอะ กูไม่ไป!’ เท่านั้นแหละเราเปิดไฟ แล้วกรี๊ดเลย.. เพื่อนเราเหมือนจะหลุดเพราะตกใจ ตื่นมาเหงื่อเต็มตัว ร้องไห้แล้วบอกว่าฝันเห็นผู้ชายผิวดำ ตัวใหญ่มาก มาบอกว่าให้ไปให้พ้น คืนนั้นเรา 2 คนนอนต่อไม่ได้เลย รอจนถึงเช้า..

เช้ามาก็ลงไปใส่บาตรอุทิศบุญกุศลให้เขา จากนั้นเราก็โทรไปหาร่างทรงที่รู้จัก ให้เข้ามาดูห้องให้.. พอร่างทรงมาถึงเขาก็บอกเลยว่าตำแหน่งห้องมันเป็นทางผีผ่าน เป็นทาง 3 แพร่ง ไม่แปลกเลยถ้าจะพบเจออยู่บ่อยๆ แล้วก็ให้ยันต์แดงเรามาแผ่นใหญ่ บอกให้ติดที่ประตูห้องไว้.. แล้วหลังจากนั้นเราก็ให้พระมาเจิมหน้าห้องค่ะ เพราะไม่กล้าติดยัน กลัวคนอื่นเขาตกใจ แต่จากวันนั้นถึงวันนี้เราก็ยังเจออยู่นะคะ เจอทุกวันต่อให้ทำบุญขนาดไหน ป้องกันขนาดไหนก็เจอ แต่เราอาศัยไปๆ มาๆ ไม่นอนที่นั่นถ้าเป็นไปได้ค่ะ ส่วนน้องหมาก็ต้องให้แม่เพื่อนเอาไปเลี้ยงก่อน รอจนครบสัญญา ค่อยหาที่อยู่ใหม่..

Story by คุณปอ (นามสมมติ)

The post 136 ห้องนี้..ผีผ่าน first appeared on The House.