เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากน้องฟางครับ น้องฟางเล่าว่า.. เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เกิดขึ้นตั้งแต่สมัยที่หนูยังไม่เกิด ยาวมาจนถึงอายุได้ 5 ขวบได้ โดยเรื่องเริ่มจากแม่หนูค่ะ.. สมัยก่อนแม่หนูไม่เชื่อเรื่องผีสาง แถมยังชอบท้าทาย ชอบลบหลู่ มีอยู่คืนหนึ่ง แม่ไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนๆ จนร้านปิด และด้วยความคึกคนอง ก็ชวนกันไปบ้านร้างต่อ ไปท้าทาย ไปลบหลู่สารพัด ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น และไม่ได้เจออะไรเลย.. จนกลับมาที่บ้าน คืนเดียวกันนั้นเอง ระหว่างที่แม่กำลังอาบน้ำอยู่ แม่รู้สึกเหมือนมีคนมากระชากผมอย่างเเรงจนเซเกือบล้มเลยค่ะ แม่ก็กลัวนะ แต่ยังคิดว่าเป็นเพราะเมา เลยรีบอาบน้ำเข้านอน.. แล้วคืนนั้นแม่ก็ฝันค่ะ ฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาสวย แต่มีสีหน้าโกรธแค้นมากๆ เธอมายืนเหยียบท้องของแม่เเล้วชี้หน้าพูดว่า ‘กูจะทำให้มึงทรมาน ทำให้มึงเจ็บปวดกว่ากู!’ เเล้วเธอก็หายไปค่ะ..

จนเวลาผ่านไปหลายวัน แม่ก็เริ่มแพ้ท้องหนูค่ะ แล้วตลอดเวลาที่แม่ท้อง แม่ก็มักจะฝันเห็นผู้หญิงคนเดิม มายืนมองอยู่ที่ปลายเตียง ทำสีหน้าเเสยะยิ้ม แต่แม่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเพราะก็เป็นแค่ฝัน.. จนแม่คลอดหนูออกมาค่ะ พอหนูโตขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่น่าแปลกก็คือ หนูหน้าตาไม่เหมือนพ่อเเม่เลย แต่กลับมีหน้าตาเหมือนผู้หญิงในฝันของแม่ จนแม่ตกใจถึงกับช็อค ส่วนพ่อก็หน้าเสียเลยทีเดียว จากนั้นไม่นานพ่อแม่ก็พาหนูไปหาพระ ซึ่งพระท่านได้บอกว่า ‘คนที่รับกรรมน่ะไม่ใช่แม่ แต่เป็นเด็กคนนี้..’

แม่ยังเล่าอีกว่า หนูน่ะไม่เหมือนเด็กทั่วไป คือจะเงียบ นิ่ง ไม่ยิ้มเลย เเถมยังมีสายตาดุดัน น่ากลัว เเละจะชอบหัวเราะเวลาดูหนังผี หรือหนังสยองขวัญ คือหัวเราะเหมือนดูหนังตลกเลยล่ะค่ะ.. เเต่เรื่องที่ทำให้แม่ต้องจดจำไปตลอดก็คือ ตอนหนูอายุ 5 ขวบ ขณะที่หนูกำลังนั่งวาดรูปเล่น แม่ก็มาเรียกให้ไปกินข้าว แต่แล้วแม่ก็ตกใจแทบเสียสติเมื่อได้เห็นสิ่งที่หนูวาด คือรูปของบ้านร้างหลังที่แม่เคยไปท้าทายนั่นเอง! แม่รีบถามหนูว่า ‘ทำไมถึงวาดรูปนี้ได้? ไปเอามาจากไหน!?’ ตอนนั้นหนูหันไปหาแม่ ตาขวาง แววตาน่ากลัวมากๆ แล้วก็กระโดดจากเก้าอี้มาบีบคอแม่ พร้อมกับพูดว่า ‘กูจะทำให้มึงเจ็บปวด! มึงจะต้องทรมาน’ จากนั้นหนูก็ลุกขึ้นวิ่งไปหยิบมีดปอกผลไม้มากรีดแขนตัวเองซ้ำๆ เเล้วก็หัวเราะ แม่เห็นเลยรีบเข้ามาห้าม จนแม่ร้องไห้ถึงกับก้มลงกราบหนู เเล้วพูดว่า ‘ขอโทษ ถ้าจะทำให้มาทำแม่ อย่าทำอะไรลูก..’ จากนั้นพ่อก็เข้ามา เอาสร้อยพระมาห้อยคอให้หนู เเล้วหนูก็สลบไปเลยค่ะ..

จากนั้นพอหนูได้สติขึ้นมา ที่บ้านคือมีคนกำลังสวดอะไรสักอย่าง ส่วนพ่อกับแม่ก็นั่งพนมมืออยู่ใกล้ๆ จากนั้นเขาก็เอาอะไรสักอย่าง น่าจะเป็นตะกุด มาวางทาบที่หน้าผากของหนู จากนั้นหนูก็ร้องออกมาเสียงดังเลยค่ะ ร้องอยู่สักพักจนฟุบลงไป พอหนูลุกขึ้นมาอีกครั้ง ทีนี้เปลี่ยนเลยค่ะ! หน้าตาก็เปลี่ยนไปเหมือนพ่อแม่ นิสัยก็เปลี่ยนค่ะ จากที่ไม่เคยยิ้มก็ยิ้ม คนที่ทำพิธีให้ก็บอกกับพ่อแม่ว่า ‘หมั่นทำบุญ และไปขออโหสิกรรมที่เราได้ล่วงเกินเขาไว้ แล้วก็เอาตะกุดนี้ห้อยคอลูกไว้ตลอด..’ หลังจากวันนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหนูอีกเลยค่ะ หนูก็กลายเป็นเด็กปกติเหมือนเด็กคนอื่นๆ ถือเป็นบทเรียนให้แม่หนูจำไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ.. แต่สิ่งที่แม่เล่ามาทั้งหมดนี้ หนูบอกเลยว่าหนูจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

Story by น้องฟาง

The post 468 ผีตามมาเกิด first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณตุ่นครับ คุณตุ่นเล่าว่า.. ผมเป็นคนจังหวัดศรีสะเกษ เรื่องนี้ผมได้ฟังมาจาก พี่โจ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของผมเองครับ เรียกว่าเจอแบบจังๆ เลย คือบ้านพี่โจแกจะอยู่อำเภอกันทรลักษร์ คนละอำเภอกับบ้านผม พี่โจเล่าให้ฟังว่า เมื่อประมาณ 4 ปีก่อน วัยกำลังคึกคะนองเลย สมัยนั้นพี่โจแกจะเป็นคนไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไร เลยมักจะซน หาเรื่องพิสูจน์ท้าทายไปทั่ว และในตัวอำเภอนั้น ตรงแถวบ้านแกจะมีบ้านเก่าๆ หลังหนึ่ง ถูกปล่อยทิ้งร้างมาหลายปี ไม่มีใครสนใจคิดจะเข้าไปในบ้านหลังนั้นเลย ข้างนอกมีต้นไม้ขึ้นรกเต็มไปหมด ด้วยความอยากรู้อยากเห็น วันหนึ่งพี่โจเลยชวนเพื่อนคนนึงไปดู ว่าจะมีอะไรข้างในบ้าน

ช่วงบ่ายวันนั้นก็เลยพากันไปที่บ้านหลังดังกล่าว แต่ก็ต้องทุลักทุเลเข้าทางหน้าต่างครับ เพราะประตูรอบๆ ถูกปิดตายหมด.. ภายในบ้านจะเหมือนกับบ้านคนเก่าคนแก่สมัยก่อน มีของใช้ถ้วยชามเป็นกระเบื้องเก่าแก่โบราณ พวกตู้ เตียง โซฟา ก็ยังอยู่ครบ คือของทุกอย่างยังวางไว้ราวกับว่ามีคนอยู่ เพียงแต่มีฝุ่นจับเท่านั้น.. เดินดูชั้นล่างเสร็จ ก็ขึ้นไปชั้น 2 ต่อ แต่พี่โจกลับต้องวิ่งตาตั้งลงมาทันที เพราะขึ้นไปเจอตุ๊กตาเด็กทารกอยู่บนชั้น 2 (พี่โจไม่เคยกลัวอะไร แต่จะเป็นคนกลัวตุ๊กตาเด็กทารกมากๆ ครับ) เพื่อนแกก็เลยขึ้นไปเอาตุ๊กตาตัวนั้นหลบไว้ก่อน พี่โจถึงค่อยขึ้นตามไป

เดินสำรวจกันดูจนทั่วชั้น 2 ก็ไปเจอเหมือนกับตู้ใส่ของสมัยโบราณ แต่โดนเตียงขวางไว้อยู่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เลยช่วยกันดันเตียงออก แต่แล้วก็ต้องตาค้างกันทั้งคู่ครับ เพราะอยู่ๆ ที่ด้านหลังเตียงก็มีผู้ชายลุกยืนขึ้นมาต่อหน้าต่อตา แต่งตัวดูมีฐานะ แต่รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่คนแน่ๆ เพราะผู้ชายคนนี้ไม่มีท่อนล่าง! คือมองไม่เห็นขาเลยครับ เป็นว่างๆ เปล่าๆ ส่วนหน้าก็เห็นไม่ค่อยชัด แล้วชั่วอึดใจ ผู้หญิงอีกคนก็โผล่ขึ้นมาอีก คราวนี้มีขาครับ หน้าตาสวยดูดี แต่เบ้าตาลึกโบ๋เข้าไปข้างใน ทั้ง 2 ยืนอยู่คู่กันอยู่ จ้องมาทางพี่โจกับเพื่อน ทั้งพี่โจกับเพื่อนได้แต่ยืนอึ้ง อารมณ์เหมือนมาขโมยของบ้านคนอื่นแล้วถูกจับได้ แต่นี่มันยิ่งกว่านั้น 100 เท่าเลยครับ เพื่อนพี่โจทรุดลงไปนั่งปากสั่นไม่หยุดเลย แต่พี่โจยังพอมีสติรีบตบหัวเพื่อนดัง ‘ป้าบ’ ใหญ่ จนเพื่อนเริ่มรู้สึกตัว พอรู้สึกตัวเท่านั้นล่ะครับ ลุกขึ้นวิ่งทะลุหน้าต่างชั้น 2 ลงมาเลย พี่โจเองก็โดดตามลงมา ต่างคนต่างวิ่งไม่เหลียวหลังละครับ ระหว่างวิ่งนั้นยังรู้สึกเสียววาบท้ายทอยไปตลอดทาง เหมือนกับมีคนตามมาด้วยยังไงยังงั้นเลย

แต่เรื่องมันยังไม่จบแค่นี้น่ะสิครับ พี่โจแกดันไปหยิบแบงค์เก่าติดมือมาด้วย แกก็เอาให้พ่อไป พ่อแกก็เอาไปขายต่อ.. จากนั้นมาไม่ถึงเดือน พ่อพี่โจก็ขับรถชนรั้วบ้านร้างหลังนั้นอย่างจัง จนต้องเข้าไปรักษาในตัวเมืองศรีสะเกษ หมอบอกว่ามีการกระทบกระเทือนทางสมองอย่างหนัก มีเลือดคั่งในสมองอยู่ตรงจุดที่จะผ่าตัดก็ผ่าไม่ได้ และปีต่อมาพ่อพี่โจก็เสียชีวิตลง.. ไม่ว่าจะด้วยเหตุบังเอิญหรืออะไรก็แล้วแต่ จากนั้นมาพี่โจก็ไม่คิดผ่านเข้าไปในซอยบ้านร้างหลังนั้นอีกเลย..

Story by คุณตุ่น

The post 389 สำรวจบ้านร้างที่ศรีสะเกษ first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณหนึ่งครับ คุณหนึ่งเล่าว่า.. เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นประสบการณ์ตรงที่เกิดขึ้นกับผมในสมัยวัยเด็ก ที่จังหวัดอยุธยา ในยุคที่ยังใช้เพจเจอร์กันอยู่เลย คือวันนั้นบ้านข้างๆ ผมเขามีญาติมาเยี่ยมครับ ทีนี้ตอนญาติเขากลับ แกดันเผลอวางเพจเจอร์ไว้บนหลังคารถ ขับไปมันก็หล่นหายสิครับ แกก็เลี้ยวรถกลับมา มาวานให้ผมกับเพื่อนๆ แถวบ้านช่วยกันเดินหาตามข้างทางให้ที ตอนนั้นเวลาพลบค่ำแล้วด้วย พวกผมก็เดินส่องไฟฉายหากันไปเป็นกลุ่มใหญ่เลย เดินหาจนมาถึงบริเวณใกล้กับบ้านร้างหลังหนึ่ง ที่ถ้ามองจากถนนปูนเข้าไปก็จะเห็นประตูบ้านอยู่ไกลๆ ณ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้สนใจอะไรกับบ้านนี้เท่าไร เพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับการหาเพจเจอร์

จนมีอยู่ช่วงหนึ่ง ผมหันไปทางหลังคาบ้านร้างนั่นพอดี สิ่งที่เห็นคือลูกไฟสีส้มๆ ขนาดเท่าลูกมะพร้าวได้ มันกำลังลอยเอื่อยๆ วนอยู่เหนือบ้านร้างหลังนั้นครับ ผมตกใจแล้วหันไปบอกกับทุกคน พร้อมชี้ให้ดูลูกไฟประหลาดนั่น ปรากฏว่าทุกคนเห็นเหมือนกันหมดครับ ไม่ใช่ตาฝาดแน่นอน จนพวกผู้ใหญ่เขาเริ่มเห็นท่าไม่ดี เลยชวนทุกคนกลับบ้านเลยครับ สรุปเพจเจอร์ก็หาไม่เจอ เรื่องลูกไฟนั่นก็พาให้ทุกคนฉงนใจไปหลายวัน ว่ามันคืออะไร? ..แล้วเรื่องนี้มันก็ผ่านไปจนผมเกือบจะลืมไปแล้ว แต่กลับต้องมาโดนกับตัว และเพื่อนฝูงอีกจนได้ครับ

เหตุมันเกิดตอนผมบรรพชาเป็นสามเณร ตอนเช้ามืดจะต้องพายเรือข้ามฟากไปบิณฑบาตทุกๆ วัน และไอ้เส้นทางที่ไปนี่ก็จะต้องผ่านบ้านร้างหลังนั้นด้วยนี่สิ.. มีวันหนึ่งพระพี่เลี้ยงอาพาต พวกผมก็เณรไฟแรงเลยอาสาไปกันเอง มีด้วยกัน 7 รูป ระหว่างทางมีช่วงหนึ่งจีวรผมเกิดหลุดครับ เลยต้องแวะมันหน้าบ้านร้างนี่ล่ะ ผมเอาบาตรวางบนปากโอ่งน้ำใบใหญ่ แล้วก็ยืนห่มจีวรใหม่ ระหว่างนั้นเณรเพื่อนผมที่รอกัน ก็มือบอนเดินไปเด็ดฝักมะขามหน้าบ้านมากิน หลังจากนั้นพักเดียว กลิ่นเหม็นเน่านี่ลอยมาเลยครับ แถมจู่ๆ บาตรผมที่วางอยู่บนโอ่งน้ำมันก็หมุนติ้วๆ เองเฉยๆ หมุนจนบาตรคว่ำลงพื้นเลย ผมตะโกนร้อง ‘เห้ย!’ เสียงดัง จนเณรเพื่อนต้องกลับมาดูว่าเป็นอะไร จังหวะนั้นสายตาผมดันมองไปที่หน้าต่างชั้น 2 ของบ้าน ..ชัดเลยครับ ลูกไฟสีส้มๆ ลอยผ่านหน้าต่างไปเต็ม 2 ตาเลย.. มันทำให้ผมนึกย้อนไปถึงคืนนั้นที่หาเพจเจอร์ ตัวผมสั่น ขนนี่ลุกขึ้นมาทันทีเลย ผมหูตาเหลือกรีบโกยถุงข้าวใส่บาตร แล้วรีบเดินออกไปให้พ้นจากบ้านหลังนั้นทันทีเลยครับ

จากวันนั้น ผมได้เคยถามพวกคนแก่ๆ ระแวกนั้น เขาบอกว่าบ้านหลังนั้นน่ะ เจ้าของบ้านเป็นคนหวงบ้านมาก โจรขโมยไม่เคยได้เข้าหรอก แต่วันหนึ่งเจ้าของบ้านกลับผูกคอตายในห้องนอน หลังจากนั้นมาบ้านก็ถูกทิ้งร้างเอาไว้อย่างนั้น ว่ากันว่าเฮี้ยนมาก เพราะวิญญาณแกยังคงหวงบ้าน เลยไม่มีใครกล้าไปยุ่ง ทั้งๆ ที่เป็นทำเลทอง.. แต่ปัจจุบันที่ผมผ่านไปเห็น คือบ้านนั้นถูกรื้อถอนไปเรียบร้อยแล้วครับ

Story by คุณหนึ่ง

The post 346 วิญญาณหวงบ้าน first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณซัน (นามสมมติ) ครับ คุณซันเล่าว่า.. เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อราวๆ 7-8 ปีก่อนครับ ที่จังหวัดบุรีรัมย์ เส้นทางสายในไปอำเภอปะคำ สมัยนั้นถนนเส้นนี้ค่อนข้างเปลี่ยวมากๆ คืนนั้นราว 5 ทุ่มครึ่ง ผม แม่ ป้า และพ่อเลี้ยง กำลังเดินทางกลับจากบ้านยายที่อำเภอนางรอง ก็ขับรถไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางที่ว่าครับ เวลานั้นรถจะผ่านไปมานี่แทบไม่มีเลย แถม 2 ข้างทางก็ไม่มีไฟถนนแม้แต่ดวงเดียว แล้วพอขับไปสักระยะหนึ่ง รถเจ้ากรรมก็ดันเสียครับ จอดนิ่งอยู่กลางทางอันมืดสนิท ตอนนั้นเวลาประมาณเที่ยงคืนได้ พอดีเห็นมีบ้านหลังหนึ่งเปิดไฟสว่างอยู่ไกลๆ พ่อเลี้ยงกับผมเลยช่วยกันเข็นรถไปที่บ้านหลังนั้นทันที..

พอไปถึง มีลุงแก่ๆ คนหนึ่งนั่งอยู่หน้าบ้านถามว่า ‘รถเป็นอะไรเหรอ?’ แม่ผมตอบไปว่า ‘จู่ๆ รถกระตุกแล้วก็ดับไปเฉยๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย..’ จากนั้นลุงแกก็ชวนพวกเราเข้าบ้านตามมารยาทครับ พอเข้าบ้านไปก็รู้สึกแปลกใจครับ เพราะเที่ยงคืนแล้ว คนในบ้านทุกคนยังไม่นอน แถมยังหน้าตาแจ่มใสมาก ดูไม่ง่วงเลย อากาศในบ้านก็เย็นแปลกๆ ส่วนแม่กับป้าผมก็ชวนลุงกับป้าที่บ้านนั้นคุยกันไปเรื่อย จนป้าที่บ้านนั้นเล่าให้ฟังว่า ‘เนี่ยลูกสาวเพิ่งเสียไปไม่นาน..’ พร้อมกับชี้ไปที่รูปลูกสาวบนหิ้ง คุยไปสักพัก ป้าผมก็ขอไปเข้าห้องน้ำ ..แต่พอป้าผมเดินกลับมา ป้ากลับหน้าซีดพร้อมกับเหงื่อแตกเต็มหน้า มานั่งเฉยๆ แต่ไม่พูดอะไร..

จากนั้นลุงกับผู้ชายอีกคนที่บ้านนั้นก็ไปเอารถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ 2 คัน มาลากรถให้พวกเรากลับถึงบ้าน พอพวกเราถึงบ้าน ป้าผมรีบขอบคุณ แล้วลากผมกับแม่เข้าบ้านทันที ป้าเล่าว่า ‘ตอนที่เดินไปเข้าห้องน้ำ เห็นลูกสาวเขานั่งอยู่ในห้องข้างหลัง คนเดียวกันกับในรูปบนหิ้งเลย ใช่แน่ๆ ที่ไม่กล้าพูดตอนนั้นเพราะกลัวว่าทุกคนจะกลัว..’ ได้ฟังอย่างนั้น ผม แม่ และป้าต่างก็นอนไม่หลับกันทั้งคืนเลยครับ..

สัปดาห์ต่อมา พวกเราได้โอกาสซื้อของไปขอบคุณพวกเขาที่มีน้ำใจมาส่งถึงบ้าน แต่พอไปถึงที่บ้านหลังนั้น พวกผมก็ต้องถึงกับเหวอกับสภาพของบ้านที่เห็นครับ คือมันเก่าโทรมมาก ราวกับไม่มีใครอยู่มานานแรมปี แถมยังคล้องโซ่ล็อคแม่กุญแจไว้อีกต่างหาก ป้าผมเลยไปถามจากบ้านคนแถวๆ นั้นที่อยู่ห่างไปอีกหน่อย แล้วพวกผมก็ต้องถึงกับช็อคกับคำตอบที่ได้ฟัง เขาบอกว่า ‘บ้านหลังนั้นน่ะ ไม่มีคนอยู่มาจะ 10 ปีแล้ว หลังจากลูกสาวเขาตาย คนในบ้านนั้นก็เริ่มล้มหายตายจากกันจนหมด ไม่เหลือใครแล้ว..’ ป้าผมก็บอกเขาถึงสิ่งที่เราได้เจอในคืนนั้น พอเขาได้ฟังก็หน้าเสียเลยทีเดียว.. จนทุกวันนี้ พวกผมยังขนลุก และงงกับสิ่งที่เจอในคืนนั้นอยู่เลยครับ นี่พวกผมคุยกับผี แล้วยังให้ผีมาส่งถึงบ้านเลยเหรอ?

Story by คุณซัน (นามสมมติ)

The post 314 รถเสียที่ทางเปลี่ยว first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณโตครับ เนื่องจากคุณโตได้อ่าน เล่าเรื่องสยองก่อนนอน 309 แล้วบอกว่า มีน้องคนหนึ่งที่รู้จักก็เคยโดนดีที่บ้านหลังเดียวกันนี้ คุณโตเล่าว่า.. ย้อนกลับไปสัก 3 ปีน่าจะได้ พวกผม และน้องๆ ได้ไปสำรวจบ้านร้างหลังที่ว่านี้แถวซีรอ บอกกันปากต่อปากว่าน่ากลัวมากๆ บ้านนี้จะอยู่ในหมู่บ้านนะครับ ถ้าผมจำไม่ผิดเขาน่าจะเรียกกันว่า 7/7 ครับ

เข้าเรื่องกันดีกว่า คืนนั้นช่วงเวลา 3 ทุ่ม พวกผมก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย โดยในกลุ่มผมเนี่ย จะมีรุ่นน้องคนหนึ่งชื่อ อาหมัด น้องคนนี้ออกจะปากหมา แซวทุกเรื่อง ด่าทุกอย่างที่มองไม่เห็น และคืนนั้นก็มันนั่นแหละที่ชวนไปบ้านร้างหลังนั้น แต่ทุกคนก็โอเคตกลงจะไปกันทั้งหมด 7 คน เพราะความอยากรู้อยากเห็นในสิ่งเหนือธรรมชาตินั่นเอง.. ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปกันหลายคัน จนถึงป้อมยามหน้าหมู่บ้าน สมัยนั้นมียามครับ ยามเห็นว่าเป็นเด็กวัยรุ่นมากันเยอะ จึงถามว่า ‘จะไปไหนกันครับ?’ ไอ้หมัดตอบเลย ‘ไป 7/7 เพ่.. มันมีไรเหยอ? ผมอยากรู้..’ ยามจึงบอก ‘อย่าไปเลย มันดึกแล้วอันตราย ไหนจะโจร ไหนจะงู..’ แต่นั่นก็ไม่ทำให้พวกเราเปลี่ยนใจกันครับ

พอขี่เข้าไปไอ้หมัดก็อุทานว่า ‘7/7 หรอ วันนี้หมัดมาเอง มาถึงที่เล้ย!’ ก่อนจะขี่รถนำเข้าไป พอไปถึงบ้านหลังที่ว่าก็จอดรถกันหน้าบ้าน พอดีมีป้าคนหนึ่งเดินผ่านมาถามว่า ‘พวกหนูมาทำอะไรกันเหรอ?’ ไอ้หมัดจึงพูดกลับไป ‘พวกผมมาหาผีครับป้า!’ ป้าแกก็เงียบแล้วก็เดินไปโดยไม่พูดอะไร.. ลักษณะบ้านจะเป็นบ้านเดี่ยว 2 ชั้น ภายในมืดมาก แอบมีต้นไม้รกร้าง ไอ้หมัดด้วยความไม่กลัว และไม่เชื่อเรื่องผี จึงอุทานออกมาอีกว่า ‘บ้านนี้เหรอวะ ก็บ้านธรรมดาๆ ไม่เห็นน่ากลัวเหมือนที่พวกบังๆ กูบอกเลย..’ จากนั้นพวกเราก็เปิดรั้วเข้าไปเดินสำรวจเบาๆ ไปกัน 4 คน ส่วน อีก 3 คนรออยู่หน้าบ้าน..

เดินไปได้สักแป๊บ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนที่อยู่นอกบ้านโวยวาย แล้วก็ขี่รถออกไปอย่างไว ด้วยความตกใจ พวกที่สำรวจบ้านเลยวิ่งกันออกมา แล้วไอ้หมัดด้วยความที่รักเพื่อน หรือซ่าก็ไม่แน่ใจ มันก้มหยิบหินก้อนพอดีมือมาก้อนหนึ่งปาเข้าไปในบ้าน พร้อมกับพูดว่า ‘มึงทำให้เพื่อนกูตกใจทำไม! ทำไมไม่มาหากู!’ แถมมันยังชวนเพื่อนๆ ปาหินกันเข้าไปในบ้านอีก แต่ที่แปลกคือ มันไม่มีเสียงก้อนหินกระแทก หรือกระทบกับอะไรเลยสักนิดเดียว ไอ้หมัดมันคนไม่กลัว จึงเดินเข้าไปในบ้านดู มันบอกว่าเห็นก้อนหิน 6-7 ก้อนเรียงกันเป็นแถวอยู่ที่หน้าประตู! ทุกคนที่ได้ไปเห็นก็เริ่มกลัวกันละครับ ชวนกันบอกให้รีบกลับกันดีกว่า..

ขากลับมอเตอร์ไซค์ของไอ้หมัดไม่มีใครอยากซ้อน เพราะปากมันไม่ค่อยดีครับ แต่มันก็ยังไม่วาย มองเข้าไปในบ้านแล้วพูดขึ้นว่า ‘มาๆ ใครจะกลับบ้านรีบขึ้นรถ เดี๋ยวพี่พายกล้อ!!’ มันพูดเองขำเองอยู่ของมันคนเดียว คนอื่นนี่กลัวจนตัวสั่นแล้วครับ พอไอ้หมัดออกรถไปยังไม่ทันไร รถมันก็ล้มอย่างแรงมากๆ คือในสายตาพวกผมที่เห็นจากข้างหลังคือ รถมันกระเด็นไปเฉยๆ เหมือนมีคนกระโดดถีบยังไงยังงั้น แต่พอไปบอกมันมันกลับไม่คิดอะไร คิดว่าเป็นอุบัติเหตุมากกว่า แล้วคืนนั้นต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปครับ

ผ่านไปได้ประมาณ 4 วัน ไอ้หมัดก็เริ่มมีอาการแปลกๆ อยู่ๆ ก็ไม่สบายหนัก แล้วพอตกดึกแม่ของหมัดก็มักจะได้ยินเสียงคนมาเรียกที่หน้าบ้าน ก็คิดว่าเพื่อนมาแกล้งเลยไม่ได้คิดอะไร เพราะรู้นิสัยลูกตัวเอง ว่าอาจจะไปกวนตีนคนแถวบ้านไว้.. พอหมัดเริ่มอาการดีขึ้น มันก็ขี่รถมาหาพวกผมที่ที่ประจำ ที่นั่งเล่นแถวหมู่บ้านตามปกติ แต่ว่าครับ ตอนแยกย้ายกลับบ้าน มีเพื่อนในกลุ่มคนหน่ึงบอกว่า ‘ตอนไอ้หมัดขี่รถกลับไป กูเห็นเงาที่พื้นจากเสาไฟ แม่งมีเงาคนซ้อนอีกคน อย่างชัดเลย..’ เช้าวันรุ่งขึ้น หมัดและเพื่อนอีกคนกำลังจะไปเรียน ก็เดินผ่านพระรูปหนึ่ง พระท่านทักว่า ‘โยม.. อาตมารู้ว่าโยมเป็นคนไม่กลัว ไม่เชื่ออะไร แต่เชื่ออาตมาเถอะ ไปขอขมาเขาซะ..’ ไอ้หมัดได้ฟังยังกลับขำ แล้วกระซิบบอกเพื่อนว่า ‘พระพูดอะไรวะ?’

จากนั้นเหตุการณ์แปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้นกับไอ้หมัด เริ่มเห็นเงาวูบวาบที่หางตาบ้าง เวลาขี่รถจะรู้สึกหนักๆ เหมือนมีคนซ้อนบ้าง ดึกๆ ก็จะได้ยินเสียงคนมาเรียกชื่อตัวเองบ้าง เป็นแบบนี้ 4-5 วัน พอมันถูกรบกวนมากขึ้นๆ มันเลยมาบอกเพื่อนๆ ให้พาไปขอขมาที่บ้านนั้น พวกผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันเจออะไรมามากกว่าที่เล่าหรือเปล่า ถึงทำให้คนที่ไม่กลัวอะไรอย่างไอ้หมัด ต้องหน้าซีดตัวสั่นยอมไปกราบขอขมา.. แล้วหลังจากนั้นมา ทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงทุกวันนี้ ไอ้หมัดมันไม่กล้าแม้แต่จะเข้าหมู่บ้านนั้นแล้วทะลุไปอีกทางเลย จะไปอ้อมถนนใหญ่ตลอด ยังจำได้วันที่ไปขอขมาได้ดี เจอยามคนเดิมแกเห็นพวกผม แกนั่งหัวเราะอร่อยเลยครับ.. สุดท้ายนี้แค่อยากจะเตือนว่า ‘ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่าครับ..’

Story by คุณโต

The post 310 แวะชมบ้านร้าง 2 first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณแอนนาครับ คุณแอนนาเล่าว่า.. พวกเพื่อนๆ ของแฟนเราเคยมาเล่าให้ฟัง ว่าเคยไปลองของที่บ้านร้างในหมู่บ้านใหญ่แห่งหนึ่งแถวซีรอค่ะ บ้านร้างที่ว่านี้เคยมีครอบครัวหนึ่งผูกคอตายกันทั้งบ้าน 5 คน ว่ากันว่าเฮี้ยนมากค่ะ และเมื่อปีที่แล้วนี่เอง วันที่ 13 กุมภาพันธ์ เราจำได้ขึ้นใจเลย วันนั้นเรากับแฟนจะไปบ้านของเพื่อนแฟน โดยเราก็ซ้อนมอเตอร์ไซค์แฟนไป ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ 2 ทุ่มเกือบ 3 ทุ่มแล้ว และทางที่จะไปบ้านเพื่อนแฟนนั้น จะต้องผ่านหมู่บ้านแห่งนั้นด้วยค่ะ อยู่ๆ เราก็มีความรู้สึกคึกแปลกๆ มันเป็นความรู้สึกแบบว่าอยากเจอมากๆ เลยบอกให้แฟนพาแวะเข้าไปในหมู่บ้านนั้นหน่อย คือหมู่บ้านเขาจะไม่มียามนะ จะเป็นป้ายใหญ่ชื่อหมู่บ้าน สามารถทะลุเข้า-ออกได้หลายทางค่ะ แฟนเราก็งงที่เราอยากเข้าไปดู เพราะปกติเราจะเป็นคนที่กลัวผีมาก และอีกอย่าง แฟนเราก็จำไม่ได้ด้วยว่าซอยไหน หลังไหน เพราะเคยมาเมื่อนานมากแล้ว แต่ก็ยอมพาเราเข้าไปเพราะเราเซ้าซี้จะไปให้ได้

บรรยากาศในหมู่บ้านค่อนข้างน่ากลัวค่ะ มีไฟตามทางบ้าง บ้านแต่ละหลังใหญ่มาก อารมณ์แบบบ้านใครบ้านมัน แฟนเราก็พาวนไปเข้าซอยนี้ ออกซอยนู้น เพราะว่าจำไม่ได้เหมือนกันว่าอยู่ตรงไหน มันวังเวง และอากาศเย็นจนเราขนลุกเลยค่ะ.. แฟนขี่ไปเรื่อยจนไปเจอบ้านหลังหนึ่งที่เป็นบ้านร้าง เราถามว่าใช่ไหม? แต่แฟนก็บอกไม่แน่ใจ ส่วนใจเราน่ะ อยากจะหาบ้านหลังนั้นให้เจอ แต่แฟนเรากลับพาเราออกมา บอกว่าขนลุกไม่เอาแล้ว เราก็อารมณ์ไหนไม่รู้คืนนั้น บอกจะไปดูให้ได้ แต่แฟนเราก็ไม่ยอมแล้วค่ะ ขี่ออกไปอีกทางจนไปถึงบ้านเพื่อน

ในคืนนั้นเลยค่ะ หลังจากที่เรากับแฟนกลับมาจากบ้านเพื่อนแล้ว ก็เข้านอนตามปกติ เราอยู่บ้านแฟนนะคะ เราหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ อยู่ๆ เราก็ตื่นขึ้นมาแบบงงๆ ง่วงๆ ไม่ค่อยรู้เรื่อง เสื้อผ้าเลอะเทอะไปหมด สิ่งที่เราเห็นคือ แฟนเรานั่งร้องไห้ประคองเราอยู่ เรียกชื่อเราตลอด พอมองไปที่หน้าประตูห้อง ก็เห็นพวกญาติๆ ของแฟนยืนอยู่เต็มเลย (แฟนเราเป็นอิสลามค่ะ จะเป็นบ้านใหญ่อยู่รวมกัน) แล้วจากนั้นเราก็ถูกพาไปโรงพยาบาล นอนแอดมิท 1 คืน โดยที่เราก็ยังเบลอๆ อยู่ พอเรามีสติ ก็ถามแฟนว่าเกิดอะไรขึ้น? แฟนเราเล่าว่า ตอนที่นอนอยู่จะหันมากอดเรา ก็เห็นเรานอนชัก หน้าดำ ตาเหลือกขึ้น ดูน่ากลัวมาก เรียกยังไงก็ไม่รู้ตัว จนคุณตาของแฟนมาดู มากดที่ท้องเรา เราก็อ้วกออกมา พร้อมกับร้องเป็นเสียงชายแก่! แล้วถึงตื่นขึ้นมาแบบงงๆ พูดไม่รู้เรื่อง.. แต่คือเราไม่รู้เรื่องจริงๆ ค่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้น?

พอวันต่อมาช่วงบ่าย เรากลับมาบ้านแฟนก็นอนตลอดเลยค่ะ เพลียมาก ลุกไม่ไหวเลย แล้วยายของแฟนก็มาเรียก บอกว่าคุณตาเรียกหา เราก็ขึ้นไปหาค่ะ คุณตาบอกเราว่า เรามีบางอย่างตามมา เขายืนอยู่หน้าบ้านตลอด ตัวใหญ่มาก เป็นเงาสีดำ (คือคุณตาของแฟนเขาเคยเป็นคนพุทธค่ะ และเขามีของ แต่เป็นของดีไม่ใช่ของไม่ดี ช่วยคนมาตลอด แต่พอเริ่มแก่เขาวางมือ และตอนนี้เป็นอัมพฤกอยู่ แต่สามารถพูดได้) คุณตาถามว่าเราไปทำอะไรมา เขาถึงตามมา? เขายังไม่ยอมไปนะ เขาจะเอาเราไปด้วย.. เราได้ฟังก็กลัว เลยเล่าให้คุณตาฟังเรื่องที่เข้าไปดูบ้านร้างมาเมื่อคืน คุณตาก็บอกให้ไปหาซื้อธูปเทียนมาทำพิธี และบอกอีกว่า ตอนนี้ดวงแฟนเราคุ้มเราอยู่

พอช่วงเย็นวันนั้น เราก็ตามแฟนไปซื้อธูปเทียน และแวะหาเพื่อนๆ ของเขา ไปนั่งกินกันที่ซุ้มริมทาง ข้างๆ จะเป็นป่าเป็นพงหญ้าเลย อยู่ๆ ตอนนั้นความรู้สึกเราเหมือนกับว่า เราแค่มองเข้าไปในป่าแว้บเดียว และเราก็เห็นพวกเพื่อนๆ ของแฟนมองหน้าเรา แล้วลุกหนีไปหมดเลยทีละคนสองคน พอแฟนพาเรากลับถึงบ้าน แฟนถามว่าเราเป็นอะไร? เราก็บอกว่าเปล่านี่ แต่แฟนกลับบอกเราว่า อยู่ๆ เราก็นั่งตาขวาง เหมือนไม่ใช่เรา แล้วก็นั่งนิ่งมากด้วย ใครถามว่าเราเป็นอะไร ก็ไม่ตอบ แต่กลับมองเขาตาขวาง น่ากลัวมาก! พอเราได้ฟังก็ตกใจ เพราะเราจำไม่ได้เลยว่าเราทำอะไรแบบนั้นไป..

แล้วหลังจากวันนั้น เราก็ได้ทำพิธีอะไรสักอย่างของคุณตาแฟน และตามด้วยให้แม่เรามารับไปวัด ทำบุญขอขมาเขา แล้วก็ต้องใส่พระตลอดมา หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วค่ะ แต่เราก็ไม่เอาอีกแล้วเรื่องแบบนี้ มันอาจจะไม่น่ากลัวสำหรับใครที่ได้อ่าน แต่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง และไม่คิดเลยว่ามันจะมาเกิดกับตัวเราค่ะ

Story by คุณแอนนา

The post 309 แวะชมบ้านร้าง first appeared on The House.

เรื่องนี้เป็นเรื่องของต้น นักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งแถบชานเมือง ต้นอาศัยอยู่หอใกล้กับมหาวิทยาลัย คงเพราะเป็นช่วงวัยรุ่นรักสนุก กลางคืนก็จะจับกลุ่ม ขับรถออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เป็นประจำ..

ต้นเล่าว่า.. คืนหนึ่งหลังจากเที่ยวกลางคืน ก็เมากันพอสมควร วันนั้นไปกันสี่คน มีผม หน่อง ตี่ กับแพรแฟนของตี่ ผมก็เสนอไอเดียขับรถไปสำรวจบ้านร้างกันต่อ เพราะจะมีบ้านอยู่หลังหนึ่งที่ เป็นบ้านร้างที่ค่อนข้างมีคนพูดถึงเยอะ และพวกผมก็เคยขับรถผ่านกันอยู่บ่อยๆ ทุกคนก็เห็นดีเห็นงาม ผมก็เลยขับรถไปกัน

พอไปถึงบ้านหลังนั้น ก็จอดรถลงกันมา ไม่ได้ดับเครื่อง.. ด้วยความที่ตอนนั้นเวลาก็ ตี 2 ครึ่งได้แล้ว กับบรรยากาศที่เย็น และเงียบกริบ มืดสนิท มีเพียงแสงจากไฟหน้ารถ และไฟฉาย 2 กระบอกที่เตรียมมา ทุกคนก็ดูไม่คึกเหมือนตอนอยู่ในรถ แพรเริ่มใจคอไม่ดี เลยพูดขึ้นว่า จะดีหรอวะ กลับกันเถอะ.. ผมเลยบอกว่าไหนๆ ก็มาแล้ว ลองเข้าไปในบ้านนิดเดียวก็ยังดี.. จากนั้นผม กับหน่องก็เดินผ่านทางเดิน ที่เต็มไปด้วยหญ้าคา เข้าไปที่ประตูบ้านด้านใน โดยที่ตี่ กับแพร ก็เดินตามมาห่างๆ

ผมบิดลูกบิดประตู แต่เปิดไม่ได้เพราะมันล็อคอยู่ จากนั้นหน่องก็เดินอ้อมไปข้างตัวบ้าน เห็นมีกระจกหน้าต่างแตกอยู่ จึงส่องไฟฉายมองเข้าไปในบ้าน ตอนนั้นที่ผมเห็นคือหน่องวิ่งหน้าตื่นกลับไปที่รถทันที ผมเลยอยากรู้ว่ามันไปเจออะไรเข้า จึงได้เดินไปดูที่หน้าต่างบานนั้น เมื่อส่องไฟมองเข้าไป สิ่งที่ผมเห็นคือ ผู้หญิงในชุดคลุมท้องสีขาว ผมยาวรุงรัง ยืนอยู่ตรงสุดห้อง ขณะที่ผมพยายามตั้งสติ มองอย่างละเอียดว่าไม่ได้ตาฝาด หน้าผู้หญิงคนนั้นก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าต่างข้างหน้าผมแล้ว ผมร้องลั่น และวิ่งไปที่รถอย่างไม่คิดชีวิต ตี่ กับแพรก็ตกใจ วิ่งตามผมมาทันที

พอขึ้นรถผมออกตัวทันที แต่รถก็ไปได้ไม่ไกลก็ต้องติดขัดหยุดลง เหมือนติดอะไรที่ช่วงล่าง พวกผมรีบลงมาดู ปรากฏว่าที่ล้อรถมีเส้นผมยาวเป็นก้อนพันล้อเต็มไปหมด พวกผมก็ต้องรีบดึงมันออกมา และก็ขึ้นรถไปต่อ.. เมื่อมาถึงใกล้ๆ ทางออกจากซอย พวกผมทุกคนเห็นเหมือนกัน คือผู้หญิงผมยาวยืนหันข้าง อยู่กลางถนน และค่อยๆ หันหน้ามาทางเรา ตอนนั้น ผมตัดสินใจขับตรงผ่านร่างของเธอไปเลย โดยไม่เลี้ยวหลบ

วันรุ่งขึ้นตอนเช้า พวกผมไปทำบุญที่วัดทันที และเราก็มาคุยกันถึงสิ่งที่เห็น.. แพรเล่าว่า ตอนที่จอดรถหน้าบ้าน ก่อนลงจากรถ แพรเห็นเป็นเงาผู้หญิงอยู่ที่หน้าต่างชั้น 2 แต่พอลงจากรถ มองไปก็ไม่เห็นแล้ว.. และตอนที่ ขับรถผ่านผู้หญิงคนนั้น แพรเห็นชัดเลยว่า เป็นเงาของเธอผ่านเข้ามาในรถ และผ่านไป.. ตอนที่ได้ยินนั้นทุกคนต่างก็ขนลุกกันใหญ่

Story by The SHOCK FM

The post 024 ท้าทายบ้านร้างผีสิง first appeared on The House.