คืนแรก ประมาณทุ่ม 2 ทุ่ม คนยังเดินผ่านหน้าห้องไปมา พอเข้า 3 ทุ่ม ทุกอย่างคือเงียบมาก เงียบจนตกใจ เรากับเพื่อนก็เข้านอนตามปกติ คืนแรกได้ยินเสียงจากข้างในห้องน้ำดัง ก๊อกๆ แก๊กๆ กับเสียงน้ำไหลเองบ้าง และเสียงจากนอกห้อง เหมือนของชิ้นใหญ่ๆ หล่นดัง ‘ตึงๆๆๆ’ แต่ออกไปดูก็ไม่มีอะไรบ้าง เป็นแบบนี้แทบทุกคืน.. เวลาผ่านไปจะเข้า 1 เดือน เราก็ยังเจอเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำๆ เวลาเราออกจากห้องนี้ ก็จะเห็นสายตาจากคนอื่นในหอมองเราแปลกๆ และหน้าห้องก็มีน้ำแดงที่เป็นขวดแก้วบ้าง ขวดพลาสติกบ้างตั้งอยู่ 4-5 ขวดเป็นประจำ และถูกเปลี่ยนประจำ ตอนแรกก็คิดว่าเขาเอามาวางทิ้ง แต่ทำไมดูใหม่ทุกวัน

ด้วยความสงสัย จากน้ำแดงเอย เสียงในห้อง-นอกห้องเอย สายตาคนในหอเอย เราเลยตัดสินใจไปถามน้องข้างห้องดู ว่าทำไมเขาถึงมองเราแบบนี้ ดูแปลกๆ น้องคนนั้นทำหน้าตาเลิ่กลั่ก ดูลังเลที่จะตอบเหมือนพี่เจ้าของหอเลย น้องถามเรากลับมาว่า ‘พี่ใช่คนที่เช่าห้องนั้นไหม?’ เราก็ตอบว่าใช่ น้องมันเลยตัดสินใจเล่าให้ฟังว่า ‘ก่อนหน้านี้ 1 ปี มีคนแก่ช็อคอยู่ในห้องนั้น เสียชีวิตในห้องน้ำ แล้ววิญญาณคือเฮี้ยนหนักมาก หลอกหลอนชาวหอทุกคืน พี่สังเกตไหมว่า พอเข้า 3 ทุ่มแล้วทุกอย่างคือเงียบ ไม่มีคนกล้าออกมาเดินเลย เจ้าของหอกลัวคนย้ายออก เลยเชิญพระมาสวดทำพิธีในห้องนั้น แล้วห้องก็ถูกปิดตายมาตลอดจนพวกพี่เข้ามาอยู่นี่แหละ แต่หนูนะ ยังได้ยินเสียงมาจากห้องน้ำพี่อยู่เลย ตั้งแต่ก่อนพี่ๆ ย้ายเข้ามา..’ เราได้ฟังยิ่งเหวอไปไหญ่ เท่านั้นไม่พอ น้องเล่าอีกว่า.. ‘แล้วที่เห็นน้ำแดงตั้งไว้หน้าห้องพี่ ที่ถูกเปลี่ยนใหม่ตลอด ก็คือตรงจุดนั้นเคยมีเด็กตกบันไดลงมาจากชั้น 4 มาคอหักตายหน้าห้องชั้น 3 ซึ่งเป็นห้องเรา..’ สรุปที่เราได้ยินเสียงของชิ้นใหญ่ๆ ตกอยู่บ่อยๆ ก็ไม่ต้องถามต่อแล้วล่ะค่ะ.. เราตกใจมาก ทำอะไรไม่ถูก ทำไมเจ้าของหอไม่บอกเราก่อน พอรู้แบบนี้ เรากับเพื่อนก็ชวนกันย้ายออกทันทีเลยค่ะ อยู่ไม่ได้แล้วแบบนี้

Story by คุณน้ำฝน

The post 720 ห้องเดียวที่เหลือ first appeared on The House.

ผมเริ่มตระเวนหาที่อยู่ แต่ไปที่ไหนส่วนมากก็จะเต็มหมด หรือไม่ก็ต้องจ่ายล่วงหน้า 3 เดือน ถ้าออกก่อนจะไม่ได้เงินคืนอะไรประมาณนี้ จนฟลุ๊กๆ ได้ไปเจออพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งตามคำแนะนำของวินมอเตอร์ไซค์ที่ผมซ้อนมา พี่เค้าแนะนำว่าที่ท้ายซอย (ขอไม่ระบุสถานที่) มีอพาร์ทเม้นท์เล็กๆ แห่งหนึ่ง ราคาไม่แพงมาก ลองเข้าไปถามดู ผมก็ไปตามที่พี่วินบอกแล้วก็ได้จริงๆ เป็นอพาร์ทเม้นท์เล็กๆ 3 ชั้นได้ ราคาไม่แพง ที่สำคัญ ไม่ต้องมีค่ามัดจำ แค่จ่ายเงินค่าเช่าก็เข้าอยู่ได้เลย ผมก็จัดแจงขนเสื้อผ้าข้าวของเข้าอพาร์ทเม้นท์ในวันต่อมาเลย

อพาร์ทเม้นท์นี้ค่อนข้างจะเก่า แต่ก็สะอาดดี ในห้องไม่มีอะไรเลย มีแต่ห้องว่างๆ กับพัดลมเพดานเก่าๆ เวลาเปิดมันก็จะแกว่งไปแกว่งมาเหมือนจะหลุดลงมายังงั้น แต่ผมก็ไม่คิดอะไร เอาวะทนๆ อยู่หน่อย แค่วันทำงาน เสาร์อาทิตย์ก็ไปนอนบ้าน ว่าแล้วผมก็จัดแจงเอาเสื้อผ้าออกมากองๆ ไว้ที่มุมห้อง เอาเสื่อพับได้ที่ติดตัวมาปูที่พื้นเป็นที่นอน พอทุกอย่างเรียบร้อยก็อาบน้ำพักผ่อน..

เวลาผ่านไปไม่มีอะไร ทุกอย่างปกติดี จนมีอยู่คืนหนึ่ง ขณะที่กำลังนอนเพลินๆ หูผมก็ได้ยินเสียง ‘เพี๊ยะๆๆ’ เหมือนคนเอาอะไรฟาดลงพื้น แต่เสียงนั้นไม่ได้เกิดที่พื้น แต่มันดังมาจากเพดาน แถวๆ พัดลม ผมก็ลุกไปเปิดไฟดู ในใจคิดว่าพัดลมมันจะพังลงมาหรือเปล่า เสียงมันแปลกๆ พอเปิดไฟ เสียงนั้นก็เงียบไป ผมสังเกตดูที่พัดลม ก็ปกติดี ยังดูแข็งแรงพอได้ แค่มันแกว่งๆ เท่านั้น ผมก็ล้มตัวนอนต่อ พอหลับตา เสียงนั้นก็มาอีกแล้ว ‘เพี้ยะๆๆๆ’ เป็นงี้ พอลุกไปเปิดไฟ เสียงก็หายไป แต่ด้วยความง่วง และห่วงว่าจะต้องตื่นไปทำงาน ผมเลยทำใจหลับไป ไม่คิดอะไร

คืนต่อมา ผมก็ได้ยินเสียงนั้นอีกแล้ว ‘เพี๊ยะๆๆๆๆ’ แบบนี้ บางทีก็ถี่ๆ บางทีก็หายไปช่วงนึง แล้วได้ยินใหม่ ทีนี้ผมตั้งใจฟังดีๆ มันดังมาจากเพดาน ผมนึกในใจ ไอ้ห้องข้างบนแน่ๆ มันต้องทำอะไร เสียงมันเหมือน คนกระโดดเชือก ที่เชือกฟาดลงมาบนพื้นดังเพี้ยะๆๆๆ ตั้งใจว่ารอวันหยุดก่อน จะเดินขึ้นไปคุยกับห้องข้างบนให้เกรงใจกันหน่อย ผมต้องทนฟังเสียงนั้นอีกหลายวัน จนถึงวันหยุด.. สายๆ ผมตัดสินใจเดินขึ้นไปห้องชั้นบนที่ตรงกับห้องผม แล้วเคาะประตู คนที่มาเปิดเป็นผู้ชาย อายุน่าจะมากกว่าผมนิดหน่อย ผมก็ยกมือไหว้ แล้วพูดกับเค้าดีๆ ว่า ‘เออ..พี่ครับ ห้องพี่ทำอะไรเหรอครับ เสียงมันดังลงไปห้องผมเลย’ พี่ชายคนนั้นทำหน้างงๆ ถามผมต่อ ‘เสียงอะไรเหรอ?’ ผมก็อธิบายให้พี่แกฟัง ‘เสียง เพี๊ยะๆๆ อะครับ เหมือนห้องพี่โดดเชือกเล่น เสียงมันสะท้องลงไปที่เพดานห้องผม กลางคืนผมนอนไม่หลับเลยครับ รบกวนพี่เบาๆหน่อยได้ไหมครับ?’ พี่ชายคนนั้นรีบบอกผมกลับมา ‘เออ..พี่ว่าจะลงไปบอกเหมือนกัน ว่าที่ห้องน้องทำอะไร พี่ก็ได้ยินเสียงแบบนี้สะท้อนขึ้นมาที่พื้นห้องพี่เหมือนกัน..’ อ้าว ผมก็งงสิทีนี้ ผมเลยถามกลับไป ‘พี่ได้ยินตอนไหนครับ?’ พี่แกบอก ‘ทั้งวันแหละ บางวันพี่ไม่ได้ไปทำงาน นอนเล่นอยู่ห้อง เช้ามาพี่ก็ได้ยินละ บางทีกลางวันพี่จะนอนเล่น ก็ได้ยิน ไม่เชื่อถามแฟนพี่สิ..’ ว่าแล้วแกก็หันไปมองหน้าแฟนแก แฟนก็พยักหน้าบอกผม ‘ใช่ๆ พี่ หนูอยู่ห้องทั้งวันก็ได้ยิน..’ ผมถามต่อ ‘ได้ยินทุกวันตอนเช้า กลางวัน ด้วยเหรอครับ?’ ทั้งพี่ชายและแฟนเค้าพยักหน้าพร้อมกัน แล้วตอบว่า ‘ใช่!!!’

ผมกลับมาที่ห้องด้วยความสงสัย แต่ก็ช่างมัน แล้วผมก็เข้าห้องน้ำอาบน้ำ ออกมานอนเล่นในห้อง แล้วเผลอหลับไป.. ไม่นานหลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียง ‘เพี๊ยะ’ ดังขึ้นอีก ผมก็คิดในใจ เสียงดังตอนกลางวันด้วยจริงๆ แฮะ แต่ผมก็นอนต่อ แล้วผมก็ฝันครับ ว่าตัวเองลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนี่แหละ แต่สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้าคือ ร่างของผู้หญิงที่แขวนคออยู่กับพัดลม และเหวี่ยงไปมาตามแรงพัดลม โอ้โหตอนนั้นผมแทบช้อคครับ จนผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาจริงๆ ผมมองที่พัดลม คราวนี้ล่ะ สมองผมเริ่มประมวลความคิด ลำดับเหตุการณ์ต่างๆ รวมถึงความฝันเมื่อครู่ แล้วรีบเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า แล้วออกจากอพาร์ทเม้นท์นั้นเลย ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว คิดในใจ ได้ยินเสียงนั้นกันทั้งวัน เช้า กลางวัน ทั้งที่ผมก็ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ใครจะมาทำเสียงอะไรนั่นในห้องผมวะ ระหว่างเดินออกมา ผมก็คิดถึงความเป็นไปได้ต่อไปอีก

ห้องที่ผมอยู่นั้น ก่อนหน้านี้อาจจะมีคนฆ่าตัวตายด้วยการผูกคอ เสียงเพี้ยะๆ นั่นอาจเป็นเสียงที่เค้ากำลังโยนเชือก หรือสายไฟขึ้นไป เพื่อพยายามให้มันคล้องกับพัดลมเพดาน เสียงเชือกหรือสายไฟคงไปตีกับเพดาน เลยทำให้เกิดเสียง เพี๊ยะๆๆ กว่าจะคล้องได้สำเร็จ แล้วห้อยตัวลงมา ด้วยน้ำหนักตัวมันเลยถ่วงให้พัดลมเพดานห้อยลงมา และเสียสูญ ก่อนที่เค้าจะฆ่าตัวตายสำเร็จ ดวงวิญญาณเค้าอาจจะอยู่ในห้องนั้น และพยายามทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีกทุกวันๆ เป็นการรับกรรมที่ฆ่าตัวตาย ผมถึงได้ยินเสียง เพี๊ยะๆๆ นั่นตลอด รวมถึงพี่ห้องข้างบนด้วย ผมคิดว่าสิ่งที่ผมคาดคะเนไว้ไม่น่าจะผิดไปจากนี้ ผมรู้สึกได้ อีกอย่าง ถึงว่าทำไมราคาห้องมันถึงถูกนักในย่านแบบนี้ สุดท้ายผมก็ไม่กลับไปที่ห้องนั้นอีกเลย ยอมกลับไปอยู่บ้าน ตื่นตี 5 ไปขึ้นรถตู้เข้าเมืองแล้วต่อรถเมล์ไปทำงานดีกว่าครับ

Story by คุณเลิฟ

The post 719 เสียงประหลาดในห้อง first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณพยุงศักดิ์ครับ คุณพยุงศักดิ์เล่าว่า.. เหตุการณ์แปลกๆ ที่จะเล่านี้ เกิดขึ้นกับตัวผมเมื่อวานนี้นี่เองครับ เรื่องของเรื่องคือ เมื่อวานช่วง 1 ทุ่ม ผมได้คุยโทรศัพท์กับแฟนผมอยู่ที่หน้าบ้านรุ่นพี่ผมคนหนึ่ง แล้วจังหวะนั้นรุ่นพี่อีกคนเค้าเพิ่งมาถึงบ้านรุ่นพี่คนนี้พอดี ในขณะที่พี่เค้ากำลังข้ามถนนมา ผมก็สวัสดีทักทายแกตามประสาพี่น้องพบปะกันประจำทุกวัน

แล้วจู่ๆ ในสายของผมที่ผมกำลังคุยกับแฟนอยู่นั้น ก็มีเสียงเด็กอายุประมาณ 7-8 ขวบ พูดขึ้นว่า ‘อยากกินน้ำแดง’ ตอนนั้นคือผมทั้งคุยโทรศัพท์ คุยกับรุ่นพี่ แล้วก็รุ่นน้องที่หน้าบ้านรุ่นพี่คนนั้นอยู่ มันก็จะหันซ้ายหันขวา งงๆ คุยกับคนนั้นที คนนี้ที แล้วก็ในสายด้วย ผมก็เลยไม่ได้คิดอะไร คิดว่าแฟนผมคงทำเสียงออดอ้อนแบบเสียงสอง (ที่เค้าชอบทำประจำ) ผมก็ย้อนถามกลับไปว่า ‘น้ำแดงอะไรอะ เฮลบลูบอย หรือ แฟนต้า?’ เสียงในสายตอบกลับผมมาทันทีว่า ‘แฟนต้า’ ผมก็เลยสวนกลับไปว่า ‘กินอย่างกับกุมารเลยนะ..’ แล้วเสียงนั้นก็เงียบไปแป๊ปนึง ก่อนจะทิ้งท้ายไว้อีกด้วยว่า ‘บอกแม่ให้ด้วย อยากกินน้ำแดง..’ แล้วเสียงนั้นก็หายไป

แล้วสักพักนึงแฟนผมก็ฮัลโหลกลับมา ผมก็เลยถามกลับไปว่า ตะกี้เธอได้พูดไหมว่าอยากกินน้ำแดงอะ? แฟนก็บอกว่า ‘เปล่านะ เค้าไม่ได้พูด..’ ผมก็เลยลองเค้นอีกที ‘เอาดีๆ อย่าอำ เธอได้ทำเสียงเป็นเด็กแล้วบอกว่าอยากกินน้ำแดงหรือเปล่า?’ คราวนี้แฟนผมตอบกลับมาเสียงแข็งเลย ‘ไม่ตลก! บอกว่าไม่ได้ทำ’ แล้วสักแป๊บแฟนผมเหมือนนึกอะไรได้ก็ถามผมว่า ‘เสียงเด็กนี่อายุสัก 7-8 ขวบใช่ไหม? อยากกินน้ำแดงด้วยใช่ไหม?’ ผมบอก ‘ใช่..ก็ที่บอกไปแล้วไง’ แฟนผมบอก ‘งั้นชัดเลย น้องเก้าชัวร์!’ ผมถามแฟนกลับไปว่า ‘น้องเก้าไหน?’ แฟนบอกว่า ‘น้องเก้าเป็นลูกชายเค้าเอง เป็นกุมาร ได้มาจากหลวงพี่ท่านหนึ่งที่วัดย่านพระประแดง’ พอได้ยินเท่านั้นล่ะ ผมก็ถึงบางอ้อเลย! แฟนบอกว่าน้องเค้าชอบมาแบบนี้บ่อยๆ เพื่อนเค้าเจอกันหมดแล้วแทบทุกคน แต่ตัวแฟนผมเองไม่ได้ยินนะ..

เอาจริงๆ ผมก็ยังงงๆ และนั่งสตั๊นท์ไปพักนึง ว่าแบบนี้ก็ได้เหรอ? แทรกเข้ามาระหว่างคุยโทรศัพท์เนี่ยนะ? ตัวผมเองก็เป็นคนที่มีเซ้นส์ และสัมผัสอะไรพวกนี้ได้บ้าง รับรู้ได้ด้วยกลิ่น เสียง และสัมผัส แต่ไม่เคยเห็นแบบเป็นตัวเป็นตน เรื่องที่จะเล่าก็มีเท่านี้ล่ะครับ

Story by พยุงศักดิ์ โสภาพรม

The post 712 เสียงแทรกปริศนา first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณ K (นามสมมติ) ครับ คุณ K เล่าว่า.. เหตุการณ์ที่จะเล่านี้ผ่านมาประมาณปีกว่าๆ แล้วค่ะ ช่วงนั้นเราเป็นเด็กกิจกรรมของชมรมในโรงเรียน ซึ่งมันก็จะมีกิจกรรมเข้ามาอยู่เรื่อยๆ หนึ่งในนั้นคือการไปประกวดชมรมที่ต่างสถานที่ และที่ที่จะไปกันคือย่านเมืองทอง จังหวัดนนทบุรี ไปกับรุ่นพี่ คณะครู และเพื่อนๆ รวม 30 กว่าคนได้ ไป 3 วัน 2 คืนค่ะ ทุกคนจะถูกแบ่งที่พักกันไว้เรียบร้อยแล้ว สถานที่พักเป็นคอนโดเก่าๆ แห่งหนึ่ง คนที่อยู่ย่านเมืองทองน่าจะรู้จักกันดี

พอไปถึงเราก็รับกุญแจอะไรเรียบร้อย ต่างกลุ่มต่างก็แยกย้ายกันไปที่ห้องพักของตัวเอง เราได้นอนกับเพื่อนอีก 3 คน รวมเราเป็น 4 คน ไขกุญแจห้องเข้าไปทุกอย่างดูปกติดีค่ะ ขวามือเป็นห้องน้ำอยู่ติดกับประตูเข้าห้อง ลักษณะห้องเป็นห้องแฝด มีห้องข้างในกับข้างนอก เรากับ เอ (นามสมมติ) นอนห้องข้างใน ส่วนเพื่อนอีก 2 คนนอนห้องข้างนอกค่ะ.. คืนแรกพอจัดของจัดอะไรเสร็จ เราเป็นคนแรกที่อาบน้ำค่ะ ตอนเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป เราเห็นเส้นผมที่พื้นกระจุกหนึ่ง ในใจก็คิดว่าแม่บ้านคงทำไม่สะอาด ก็ไม่ได้สนใจ พออาบไปได้สักพัก เราก็ได้ยินเสียงคนทุบผนังห้องน้ำค่ะ ทุบแบบดังมาก ตกใจเลย แต่ก็ยังไม่ได้เอะใจอะไร คิดว่าอาจจะเป็นเสียงห้องข้างๆ ที่อยู่ติดกัน พอเราอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องอีกค่ะ ‘ก๊อกๆๆ’ เรากำลังจะเอื้อมมือไปเปิด แต่เอมาห้ามเอาไว้ บอกว่าอย่าเปิด ให้ส่องตาแมวดูก่อน พอเอพูดจบเสียงเคาะประตูห้องก็ดังอีกค่ะ ‘ก๊อกๆๆ’ เรายืนอยู่หน้าประตูอยู่แล้วก็เลยส่องตาแมวดู แต่กลับไม่มีใคร.. เราเลยเดินงงไปที่เตียง แต่ก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเพราะเสียงเคาะประตูมันดังขึ้นอีก! บี (นามสมมติ) เพื่อนเราอีกคนทนไม่ไหว เลยเดินไปเปิดประตูออกไปดู ปรากฏว่าไม่มีใครจริงๆ ค่ะ บีคิดว่าอาจจะเป็นรุ่นพี่มาแกล้ง เลยยืนรอที่ประตูกะว่าถ้าเคาะอีกก็จะรีบเปิดเลย แล้วเสียงประตูก็ดังขึ้นอีกจริงๆ ค่ะ ‘ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ’ คราวนี้เคาะรัวกว่าทุกครั้งเลย บีรีบเปิดประตูออกไปทันที แต่สิ่งที่เห็นคือ ไม่มีใครเลย.. คือถ้าวิ่งหนีก็ต้องได้ยินเสียงร้องเท้า แต่ใครจะวิ่งได้ไวขนาดนั้น? แต่นี่คือว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงา พอบีเห็นแบบนั้นมันก็คิดว่าคงโดนแล้วแน่ๆ เลยรีบปิดประตูวิ่งกระโดดขึ้นเตียงทันที ที่เหลือก็รีบพากันอาบน้ำแล้วก็รีบเข้านอนเช่นกัน

ส่วนตัวเรากับเอเป็นคนที่นอนดึกและติดมือถือกันทั้งคู่ นอนเล่นไปเล่นมาจนถึงราวๆ ตี 2 เราก็ได้ยินเสียงคนห้องตรงข้ามทะเลาะกัน อารมณ์ประมาณผัวเมียทะเลาะกันเสียงดังมาก เสียงเหมือนทะเลาะกันอยู่หน้าห้องเราน่ะค่ะ ฝ่ายชายก็เคาะประตูห้องพร้อมกับตะโกนประมาณให้ฝ่ายหญิงออกมาคุย เรากับเอหันมามองหน้ากันแบบ ‘..มึงก็ได้ยินใช่ป่ะ?’ แต่ไม่มีใครพูดอะไร สักพักก็มีเสียงเหมือนคนปาแก้วลงพื้นค่ะ คือดังลั่นมาก ทุกคนสะดุ้งตื่นกันหมดเลย นี่แค่คืนแรกนะคะ..

ต่อมาเป็นคืนที่ 2 ค่ะ คืนสุดท้ายที่พวกเราจะพักที่นี่ พอประกวดอะไรเสร็จทุกคนก็กลับเข้าที่พักของใครของมัน แต่คืนนี้มีรุ่นพี่มานอนด้วย เป็นเพศที่ 3 ทุกคนก็คุยกันไปแกะอาหารกินกันไป จู่ๆ ไฟก็ดับค่ะ แต่ที่แปลกคือไปดับแค่ดวงตรงกลางห้อง ตรงที่พวกเรานั่งคุยกันอยู่ ห้องข้างในก็ยังสว่าง แอร์ ทีวี ทุกอย่างยังทำงานตามปกติ ทุกคนเลยหันมามองหน้าแบบรู้กัน แล้วมันเป็นแบบนี้หลายครั้งมากค่ะ ติดๆ ดับๆ เหมือนมีใครแกล้งปิด สักพักพอไฟมา เสียงทุบก็ดังรอบห้องเลยค่ะ ‘ตึงๆๆๆๆๆๆ’ ทุบแบบเดียวกันกับในห้องน้ำเมื่อวานแต่ดังกว่ามาก ทุบไล่วนไปรอบห้องเลย จะเป็นคนแกล้งก็คงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะผนังฝั่งหน้าต่างก็ยังดังด้วย (หน้าต่างเปิดออกไปไม่มีที่ยืน) ซี (นามสมมติ) เพื่อนเราอีกคนถึงกับร้องไห้ออกมาเลยค่ะ ซีเป็นคนที่กลัวผีมาก พอมาเจออะไรแบบนี้คงทนไม่ไหวแล้ว

สรุปคืนนั้นเลยตัดสินใจนอนห้องข้างนอกด้วยกันทั้ง 5 คนเลยค่ะ เป็นเตียงขนาดคิงไซส์ หน้าเตียงมีทีวี ข้างๆ เป็นตู้เสื้อผ้าแบบมีกระจก พอกำลังจะนอน รุ่นพี่ก็บอกให้ทุกคนไหว้พระด้วย ทุกคนก็ทำตามโดยไม่มีข้อสงสัย เราเป็นคนหลับยากก็มองนั่นมองนี่ไปเรื่อย แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับเงาสะท้อนในทีวีเข้า ตอนแรกก็คิดว่าตาฝาด แต่พอเพ่งมองดีๆ เราเห็นเป็นเงาสะท้อนร่างผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่บนเตียง!! ทั้งๆ ที่ตอนนั้นทุกคนอยู่ในท่านอนกันหมดแล้ว ตอนนั้นเราสติแตกหนักมาก นอนตัวแข็งทื่อ ช็อคกับสิ่งที่เห็น เราไม่พูดอะไร ไม่เรียกใคร นอนคลุมโปงยันเช้าเลยค่ะ

ยังค่ะ..ยังไม่หมด ตอนเช้าที่กำลังเก็บของจะออกจากห้อง บีที่กำลังเก็บของออกจากตู้เสื้อผ้าก็ถึงกับผงะ เพราะตรงฝาตู้ด้านซ้ายมีผ้ายันต์ติดอยู่ ตอนนั้นเห็นกันหมดทุกคน เอตั้งสติได้เลยบอกให้พวกเรารีบเก็บของจะได้รีบลงไป พอเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้วกำลังจะออกจากห้อง ตาเราก็เหลือบมองขึ้นไปบนหัวประตู สิ่งที่เห็นคือเป็นหิ้งต่อยื่นออกมา บนหิ้งมีน้ำแดงกับพวงมาลัยเก่าๆ วางอยู่ ตอนนั้นนี่คือน้ำตาคลอเลยค่ะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีของพวกนี้ในห้อง.. แค่นั้นยังไม่พอ ห้องข้างๆ ที่เราคิดว่ามีคนอยู่ ประตูห้องถูกล็อคอย่างแน่นหนา แถมมีลูกกรงล็อคแม่กุญแจอีกชั้นด้วยค่ะ และที่พีคกว่าคือห้องตรงข้ามที่เราได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน ออกมาเห็นเลยว่ามียันต์แปะอยู่ ส่วนตรงลูกกรงกับลูกบิดประตูนี่ฝุ่นเขรอะเลย เห็นแบบนั้นมั่นใจเลยว่า เสียงที่ได้ยินผ่านมา 2 คืนต้องไม่ใช่เสียงคนแน่ๆ ..และนี่คือสิ่งที่เรากับเพื่อนๆ เจอมาค่ะ ถึงจะไม่ได้เจอจังๆ แต่สำหรับเราถือว่าโหดมาก เล่นเอาหลอนไปเป็นเดือนเลยค่ะ

Story by คุณ K (นามสมมติ)

The post 549 เรื่องสยองที่เมืองทอง first appeared on The House.

เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นๆ ที่ส่งมาจากคุณแพรวครับ คุณแพรวเล่าว่า.. ต้องบอกก่อนว่าเราเป็นคนมีเซ้นส์เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เวลาไปไหนมาไหนต่างที่ก็มักจะเจอตลอด เมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา เราได้ไปนอนค้างบ้านแฟนค่ะ เป็นการไปค้างคืนครั้งแรกเลย ก่อนที่จะเข้านอนก็ปาร์ตี้กินเหล้ากันปกติ แล้วสักประมาณตี 2 กว่าๆ ก็แยกย้ายกันเข้าห้องไป

เราก็นอนในห้องกับแฟนเรากับน้องสาวแฟน นอนไปสักพักก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรเดินบนหัวเตียง เดินไปเดินมาอยู่นั่นล่ะ เราก็พยายามจะข่มตาหลับนะ เพราะวันรุ่งขึ้นต้องไปทำงาน แต่มันก็นอนไม่หลับ จนเราต้องตื่นมาสวดมนต์แผ่เมตตา ไอ้แฟนเราก็รู้แล้วล่ะว่าเราคงเจออะไรแน่ๆ เค้าก็พยายามกล่อมให้เราหลับ เราก็พยายามหลับตา แต่ในขณะที่เราหลับตาเสียงเดินนั้นก็ยังไม่หายไป.. จนราวๆ ตี 3 ได้ เสียงนั้นถึงจะหยุดไป เราก็เลยลืมตา เท่านั้นล่ะ เจอจังๆ เลยจ้า!!! มาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เตียงฝั่งเรา ภาพนี่ติดตาจนวันนี้เลย คือเป็นผู้หญิงผมยาว กำลังจ้องมองเราอยู่ เรานี่สะกิดแฟนเลย บอกว่า ‘ตัวเองๆ เค้าเจอผู้หญิงยืนจ้องหน้าอยู่..’ แฟนเรากลับบอกว่า ‘นอนๆ เลอะเทอะแล้ว พรุ่งนี้ทำงาน’ แล้วแฟนก็ดึงเราไปกอด

ไอ้เราก็อยากรู้ว่าเค้าเป็นใคร จะมาอีกไหม? จากที่เราหลับตาก็เลยลองลืมตาขึ้นมาใหม่ โอ้โห!! หน้านี่พุ่งมาใส่หน้าเราเลย!! เราทั้งกรี๊ดด ทั้งร้องไห้ น้ำหูน้ำตาไหล จนคนในบ้านแฟนตื่น และเปิดไฟเข้ามาดูเราที่เหมือนคนบ้าเลย น้องสาวแฟนที่นอนอยู่ข้างๆ ถามว่าเราเป็นอะไร? แฟนเราก็ดึงไปกอด เอาผ้าห่มมาคลุมเราทั้งตัว ก่อนจะบอกทุกๆ คนในบ้านว่า ‘ไม่มีอะไรมันละเมอ..’ เราก็แบบ.. อื้อหือ ทั้งที่เราเจอเต็มๆ คือคืนนั้นนอนไม่ได้ทั้งคืน เพราะผู้หญิงคนนั้นก็ยังเดินวนอยู่ในห้องตลอด จนเช้าเราก็รีบชวนแฟนกลับเข้าเมืองทันที

เคยลองถามแฟนว่าเป็นญาติหรือใครที่เสียไปแล้วหรือเปล่า แฟนก็บอกว่าไม่มีใครลักษณะแบบที่เราเจอ อาจจะเป็นเจ้าที่ หรือผีบ้านผีเรือนก็เป็นได้ หลังจากนั้นเราก็กลัวการไปค้างบ้านแฟนไปเลยค่ะ..

Story by คุณแพรว

The post 545 เจอดีที่บ้านแฟน first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณนก (นามสมมติ) ครับ คุณนกเล่าว่า.. เรื่องของเราเกิดขึ้นเมื่อสมัยเราเป็นเด็กค่ะ คือเราจะเป็นคนกลัวผีมาก แต่ก็ยังไม่เคยเจอนะคะ ตอนนั้นเราอยู่บ้านกับยาย 2 คน มักจะได้ยินคนบอกต่อๆ กันว่าแถวบ้านเราเจ้าที่แรง คนแถวบ้านฝันเห็นเด็กโบราณ และเจออะไรแปลกๆ อยู่บ่อยครั้ง หรือมีคนบอกว่า ถ้านอนหันหัวไปทางทิศตะวันตก คือนอนไปทางเดียวกับคนตาย จะสามารถติดต่อหรือเห็นวิญญาณได้

คืนหนึ่ง เรากับยายก็เข้านอนกันตามปกติ จำได้ว่าเวลาน่าจะเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เราหลับอยู่ แต่ก็ต้องตื่นเพราะมีคนเรียกชื่อเรา ดังมาจากตู้กระจกด้านข้าง เสียงแบบแหบๆ ยานๆ ว่า ‘น้อง..นก..’ เรียกอยู่ 3-4 ครั้งจนเรามั่นใจว่าไม่ได้หูแว่วไปเองแน่ๆ แล้วเราก็ได้ยินเสียงของตู้กระทบกับกระจกเป็นระยะๆ ‘กึกๆ แก่กๆ’ เรานอนฟังอยู่ แต่ไม่กล้าจะลืมตาขึ้นมาดู เพราะกลัวมาก มีเรากับยายนอนกันแค่ 2 คน แล้วคนที่เรียกชื่อเราตรงตู้คือใคร?

จนเราเริ่มรู้สึกได้ว่ายายเรานอนอยู่ข้างๆ ก็จริง แต่ว่าหัวเรากลับอยู่ที่เท้าของยาย หันไปทางทิศตะวันตกอยู่นั่นเอง! รู้ทันทีว่าเราคงนอนดิ้น เลยพยายามพลิกตัวกลับไปทิศตะวันออกอย่างเดิม จนสุดท้ายเสียงนั่นก็หายไป พอเราเริ่มหายกลัว เรารีบกระโดดไปทับยายทันที เหมือนคนขวัญเสียเลยค่ะ ยายเราก็ตื่นมาไม่พูดอะไร แต่เหมือนยายจะพอรู้ว่าเราเจออะไรมา ยายเลยพาเราออกไปนอนข้างนอกห้องนอน แล้วเปิดไฟ อุ้มเราให้นอนทั้งคืนจนถึงเช้าเลย

ด้วยความที่เราอยากรู้ว่าใครเรียกเรา แล้วเขารู้ชื่อเราได้ยังไง? เลยเข้าไปในห้องนอนแล้วมองขึ้นไปบนตู้ เราคิดว่าอาจจะเป็นย่าทวดของเราที่เสียไปแล้วตั้งแต่เรายังไม่เกิดนั่นเอง เพราะบนตู้มีรูป และโกฐของท่านตั้งอยู่.. ซึ่งแม่เราเคยไปดูดวงให้เรา เขาบอกว่าดวงเรามีบรรพบุรุษคอยรักษาอยู่ เราเลยไม่ได้ติดใจอะไร เพราะอาจจะเป็นท่านจริงๆ หลังจากนั้นมา เราก็ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ย่าทวดของเราเสมอ

Story by คุณนก (นามสมมติ)

The post 527 นอนผิดทิศ first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณเมครับ คุณเมเล่าว่า.. ออกตัวไว้ก่อนว่าเราเป็นคนไม่กลัวผี ไม่เชื่อเรื่องผี และไม่เคยเจอผีในชีวิตเลย เพราะคิดว่ามันไม่มีจริง จนมาเจอเหตุการณ์นี้ ซึ่งเราก็อธิบายไม่ได้ค่ะ คือเมื่อราว 3 อาทิตย์ก่อน ลูกสาวคนโตของเราป่วยต้องแอทมิทเข้าโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง รักษาตัวที่โรงพยาบาล 5 วัน ทุกอย่างก็ปกติมาโดยตลอด จนคืนก่อนที่จะออกจากโรงพยาบาล คืนนั้นระหว่างที่เรากำลังสะลึมสะลือ ครึ่งหลับครึ่งตื่น ก็ฝันว่าตัวเองเดินไปที่ประตูห้อง และเปิดม่านเล็กๆ ตรงประตู (ที่ประตูห้องจะมีม่านเล็กๆ ไว้ส่องดูข้างนอกได้) พอเราส่องออกไป ก็เห็นคนมามุงหน้าห้องเราเยอะแยะไปหมด ทั้งหญิง ชาย ชะโงกหน้ากันเข้ามาจ้องเรา เราตกใจมากจนสะดุ้งตื่น คือมันเหมือนอาการผีอำ กึ่งหลับ กึ่งฝันค่ะ เรามองนาฬิกาเป็นเวลาตี 2 พอดี จังหวะเดียวกันกับลูกสาวเราที่นอนอยู่ ก็ลุกขึ้นยืน โดยที่ตาปิดอยู่ แต่ทำปากขมุบขมิบๆ เราถาม ‘ทำอะไรลูก!?’ แต่ลูกก็ไม่ตอบ ทำปากขมุบขมิบๆ ไม่ลืมตาอยู่อย่างนั้น เราตกใจรีบไปตามพยาบาลมา พอกลับมา ลูกเรานั่งอยู่ในท่าคุกเข่า สรุปก็คือละเมอ ก็จบไป.. เราเอาไปเล่าให้สามีฟัง ก็บอกตลกดี บังเอิญ สามีบอกมันเป็นภาวะการทำงานของสมอง บอกว่าเราเหนื่อยมากๆ เครียดมากๆ ก็เลยเป็นแบบนี้..

วันนั้นก็ออกจากโรงพยาบาลมา แต่พอกลับมาถึงบ้าน ปรากฏว่าลูกสาวคนเล็กตัวร้อนจัด ไข้ขึ้น 40 องศา เลยต้องพาลูกคนเล็กกลับไปเข้าโรงพยาบาลเดิมทันทีหลังจากที่ลูกคนโตเพิ่งออก เข้าแอทมิทตอน 3 ทุ่ม มีไข้สูง ร้องโยเยตลอดเวลา วางไม่ได้ จะต้องอุ้มไว้ตลอด พอได้เข้าห้องพัก (คนละห้องกับที่ลูกสาวคนโตอยู่) คืนนั้นเราอยู่กับพี่ชายเราค่ะ ช่วยกันดูน้อง ส่วนสามีดูลูกคนโตอยู่บ้าน.. ตอนเข้าห้องไป เราได้กลิ่นเหม็นๆ ติดที่มือ กลิ่นเหมือนยางลบไหม้ ก็พยายามล้างมือ ทาครีม คือล้างหลายรอบมาก หงุดหงิดในใจว่ากลิ่นอะไรเหม็นจัง แล้วก็เหนื่อยกับลูกมากๆ เพราะวางลูกไม่ได้เลย พยาบาลก็จะคอยพาลูกไปเช็ดตัวทุกๆ 2 ชั่วโมง จนตอนประมาณตี 1 กว่าๆ พี่ชายเราก็บอกว่า ‘เดี๋ยวขอนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องรีบไปทำงานแต่เช้า’ เราก็โอเค บอกให้พี่ชายนอนเลย พี่ชายเรานอนที่โซฟาในห้องนั่นล่ะค่ะ

สักพักพยาบาลก็มา พาน้องไปเช็ดตัว (ต้องพาไปเช็ดตัวอีกห้องหนึ่ง) เราก็เดินตามไปโดยทิ้งพี่ชายเราไว้ในห้อง พอเราไปดูพยาบาลเช็ดกับลูกกลับมา โดยเราเป็นคนอุ้มกลับ เพราะลูกเราร้องไห้ตลอด ไม่ให้วาง เอามือปัดๆ ร้องๆ ตลอด เราก็อุ้มไว้อยู่ในห้อง พยายามปิดไฟ ให้มืดเพื่อที่ลูกจะได้นอน แต่ลูกเราก็ยังคงร้องอยู่แบบนั้น.. สักพักไม่นาน พี่ชายเราที่นอนอยู่ ก็ละเมอขึ้นมา เราก็ไม่ได้สนใจ แต่เค้าพูดยาวมาก ตอนแรกฟังๆ เหมือนร้องไห้ และพูดอะไรพึมพำไม่รู้เรื่อง แต่พอฟังดีๆ มันเป็นเสียงผู้หญิงแก่!! พูดอารมณ์แบบสนุกสนานชอบใจ แต่เป็นเสียงคนแก่นะ แก่มาก ยานคางเลยล่ะ สาบานเลยว่าได้ยินแบบนี้จริงๆ และแปลกมาก เกิดมาในชีวิตไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน เรากลัวมากเลยตะโกนเรียกพี่เรา จนพี่เราลุกขึ้นมา เราก็ถามว่า ‘พูดอะไรอะ?’ พี่เราถามกลับ ‘ได้ยินว่าอะไรล่ะ?’ เราก็เล่าสิ่งที่ได้ยินให้พี่เราฟัง สรุปพี่เราบอกว่าเค้าไม่ได้พูดอะไร.. เท่านั้นล่ะ ต่างคนต่างเงียบมองหน้ากัน ตอนนั้นเวลาตี 2 กว่าๆ พี่เราทำหน้าอึกอักเหมือนอยากจะบอกอะไร เรารีบบอกพี่เลยว่า ‘อย่าเพิ่งเล่านะ รอเช้าก่อน..’

จนตอนเช้าพี่ชายเราออกไปทำงาน ส่วนเราติดต่อพยาบาลทำเรื่องขอย้ายห้อง พยาบาลมาถามเราว่าทำไมถึงจะย้าย เราก็ตอบว่าอยากได้ห้องที่ใหญ่กว่านี้ แล้วมีพยาบาลอีกคนถามมาว่า ‘คุณแม่ก็เจอเหรอคะ!?’ ทีนี้เราเลยเล่าให้เค้าฟัง และถามเค้าว่าห้องนี้มีอะไร? แต่เราบอกเค้าว่า อย่าเพิ่งเล่านะ ขอให้ได้ห้องใหม่ก่อน.. พอทำเรื่องเปลี่ยนห้องได้ และย้ายไปห้องใหม่ เราเลยรีบโทรไปถามพี่ชายว่า ‘เมื่อคืนเจออะไร?’ (พี่ชายเราทำงานเป็นบุคลากรของโรงพยาบาล ทำงานมาหลายปีไม่เคยเจอ และไม่เชื่อเรื่องผีเหมือนกัน) พี่ชายเราเล่าว่า พอล้มตัวลงนอน ยังไม่ทันหลับ รับรู้ตลอดที่เราเดินออกไปกับพยาบาลที่พาลูกไปเช็ดตัว ตอนที่เราออกไป ไฟในห้องมันตก กระพริบๆ ติดๆดับๆ สักพัก พอเราเดินกลับเข้ามาในห้อง พี่เราเล่าถูกหมดเลย เราเป็นคนอุ้มลูก พยาบาลเดินตาม เดินกันเข้ามา ..แต่สิ่งที่พี่เราเห็นคือ มีหน้าคนแก่ๆ ตามมาข้างๆ ลูกเราด้วย! กำลังหลอก แบบแกล้งหยอกเด็ก อะไรแบบนั้น ลูกเราก็ร้องไห้เอามือปัดไปมา ตอนนั้นพี่เราขนลุก ชาวูบไปตั้งแต่ท้ายท้อย แต่ไม่ได้หลับ รับรู้หมด เห็นหมด แต่ขยับไม่ได้ เหมือนคนโดนบล็อกหลังผ่าตัดอะไรแบบนั้น พี่ชายเราพยายามตะโกนออกมาสุดเสียงว่า ‘ออกไป! อย่ามายุ่งกับเด็ก’ แต่ตะโกนเท่าไหร่ ก็ไม่มีเสียงออกมาเลย.. ซึ่งทั้งหมดมันคือช่วงเวลาเดียวกันกับที่เราได้ยินเสียงผู้หญิงแก่ พอเราตะโกนเรียกพี่ชายเรา พี่เราถึงหลุดมาได้

และนี่เป็นเหตุการณ์ที่แปลกมากสำหรับเรา พี่ชายเราอยู่ในภาวะที่รู้สึกตัวดี ไม่ได้ใช้ยา ไม่ได้เจ็บป่วย ไม่ได้มีประวัติทางจิตเวชใดๆ แล้วเราก็ได้กลับไปถามพยาบาล ซึ่งพยาบาลบอกว่า ‘ที่ห้องนั้น ก่อนหน้ามีแม่ลูกเข้ามาแอทมิทตอนบ่าย แล้วก็มาขอย้ายห้องออกกลางดึกเลย บอกว่ามีอะไรมากวนจนอยู่ไม่ได้.. ส่วนอีกเคส เคยเห็นเป็นผู้หญิงแก่มานั่งมองอยู่ปลายเตียง!’ ซึ่งทุกอย่างตรงกับที่พี่ชายเราเห็นว่าเป็นผู้หญิงแก่ และเสียงที่เราได้ยินเป็นเสียงผู้หญิงแก่..’ และตั้งแต่ย้ายไปห้องใหม่ กลิ่นเหม็นเหมือนยางไหม้ติดมือเราก็หายไปเลยค่ะ และก็ปกติดี ไม่มีเหตุการณ์แปลกๆ อีกเลย.. เรื่องที่เจอก็มีแค่นี้ค่ะ แต่ขอยืนยันว่าทุกเรื่องที่เล่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ

Story by คุณเม

The post 512 คืนสยองในโรงพยาบาล first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณโต้งครับ คุณโต้งเล่าว่า.. เมื่อหน้าหนาวปี 2544 ผมกับเพื่อนๆ เดินทางไปเที่ยวภูเรือด้วยรถตู้ ไปกัน 11 คน เนื่องจากเป็นเทศกาลท่องเที่ยว ทำให้บ้านพักที่จองไว้ไม่เพียงพอ จึงได้แค่บ้านพักหลังเล็กๆ 1 หลัง กับจำนวนคนที่มากกว่า จึงต้องเตรียมเต๊นท์ไปกางนอนอีก 2 หลัง แต่พวกเราไม่ได้คิดอะไรมาก เนื่องจากอีกคืนเราก็จะได้บ้านเพิ่มหลังที่ใหญ่ขึ้น

ตกดึกประมาณ 4 ทุ่ม เพื่อนที่ตั้งวงกินเหล้าก็นั่งกินไป คุยไป ร้องเพลงเบาๆ คลอไปตามเรื่อง เพราะทางอุทยานไม่อนุญาตให้ส่งเสียงดัง หรือใช้เครื่องเสียง ด้วยอากาศที่หนาวเย็นมาก อุณหภูมิตอนนั้น 7-8 อาศา ทุกคนต้องใส่เสื้อหลายชั้น บรรยากาศรอบที่พักเป็นลานโล่ง ที่พื้นมีแต่ใบไม้แห้งตกหล่น รอบๆ บ้านพักปกคลุมไปด้วยต้นสักขนาดใหญ่ คืนเดือนหงายเห็นบรรยากาศโดยรอบชัดเจนในระยะไกล ส่วนบ้านพักอยู่ใกล้หน้าผา แต่ไม่ได้น่ากลัวเพราะมีต้นไม้ขึ้นสูงปกคลุมทั่ว ส่วนเต๊นท์ 2 หลังที่กางไว้ อยู่ห่างจากบ้านพักออกไปเล็กน้อยประมาณ 20 เมตร กางติดกันโดยหน้าเต้นหันไปทางลานโล่ง หลังเต๊นท์เป็นปลายเขา.. ประมาณ 5 ทุ่ม ทุกอย่างดูราบรื่นดีครับ ผมเองเป็นนักศึกษาวิชาทหารเก่า เคยนอนเต๊นท์มาก่อน เลยเสียสละขอนอนเต๊นท์เอง นอนเดี่ยวนะครับ ส่วนเพื่อนอีกเต๊นท์ติดกัน เป็นคู่สามีภรรยาครับ.. พอเริ่มดึกอากาศยิ่งเย็นลง และผมก็เริ่มง่วงแล้ว เพื่อนร่วมเต๊นท์อีกหลังก็เข้านอนแล้ว เสียงกรนของเขา 2 คนทิ้งระยะสลับกันไปมา ‘คร่อกๆ คร่อกๆ’ ทำให้ผมอุ่นใจ

จนประมาณตี 1 กว่าได้ จากที่ผมหลับไปแล้ว ผมก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาเลยลุกเดินออกจากเต๊นท์ ตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำในบ้านพัก กลุ่มที่ตั้งวงกินเหล้าหน้าบ้านก็เข้านอนกันหมดแล้ว ผมเคาะบ้านเท่าไรก็ไม่มีใครเปิด เงียบสนิท ผมคิดว่าคงจะเหนื่อยหลับลึกไม่มีใครรู้สึกตัว เลยตัดสินใจ เอาวะ เดินไปฉี่ตรงแถวปลายเขาใกล้ๆ บ้านนี่ล่ะ.. เสร็จภาระกิจ ผมก็ยกมือไหว้ขอขมาเจ้าที่เจ้าทางตามปกติ จากนั้นก็เดินกลับมาที่เต๊นท์ แต่ผมก็สังเกตว่าเพื่อนเต๊นท์ข้างๆ ผม 2 คนไม่กรนแล้ว ทำให้บรรยากาศมันเงียบมากๆ ผมก็ไม่ได้คิดอะไร รูดซิปเต๊นท์เข้าไปนอนต่อ ทันใดนั้นเอง ผมได้ยินเสียงฝีเท้าคนครับ เดินย่ำพื้นดังมาแต่ไกล ผมนอนฟังเสียงฝีเท้าคู่นั้น ซึ่งไม่ใช่ฝีเท้าแมว หรือหมา หรือสัตว์อื่นใดแน่นอน เสียงหนักๆ นั้นเหยียบพื้นผ่านบนใบไม้แห้ง ดัง ‘กรอบ.. กรอบ..’ จากไกลๆ ก็เริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนเสียงมาหยุดอยู่ที่หน้าเต๊นท์ผม! ..ใจผมตอนนั้นเต้นรัวๆ ถี่ยิบเลย ในหัวคิดอยู่ 2 อย่าง คือเปิด กับไม่เปิด.. ถ้าเปิดออกไปดู แต่ไม่เจอใครล่ะ? แล้วถ้าเจอล่ะ จะวิ่งหรือจะสู้ แล้วจะเอาอะไรไปสู้? หรือจะวิ่งเข้าบ้านพัก แต่ถ้าบ้านพักไม่มีใครเปิดล่ะ? ผมเถียงกับตัวเองในหัว จนสุดท้ายตัดสินใจไม่เปิดดีกว่า.. แล้วผมก็นอนพนมมือสวดมนต์เท่าที่จะนึกได้ จนสุดท้ายผมเผลอหลับไปครับ

จนผมได้ยินเสียงคนคุยกัน ผมลืมตาขึ้นมา อ้าว..สว่างแล้วนี่ ผมรีบออกจากเต๊นท์เดินไปที่บ้าน เห็นทุกคนอยู่กันครบ ผมเดินเข้าบ้านไปแต่ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เพราะคิดว่าเราต้องนอนกันที่นี่อีก 1 คืน แล้วผมก็เห็นเพื่อนคู่สามีภรรยา ที่นอนเต๊นท์ข้างผม อ้าว!? ทำไมถึงมานอนอยู่ที่นี่ ตั้งแต่เมื่อไร? แต่ผมก็ยังไม่ได้ถามนะ.. จนถึงวันกลับ ผมก็เกริ่นเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน โดยถามสามีภรรยาคู่นั้นบนรถตู้ว่า ‘ทำไมคืนแรกถึงมานอนในบ้านล่ะ?’ ภรรยารีบชิงตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า.. ‘ก็หนูนอนอยู่ สักเที่ยงคืนก็ได้ยินเสียงคนเดินรอบเต๊นท์เลยนะพี่ ตอนแรกหนูก็คิดว่าเพื่อนแกล้ง แต่มาคิดอีกทีหลังเต๊นท์เราเป็นปลายเขา จะเดินได้ยังไง? เลยปลุกแฟนบอกให้เงียบๆ ลองฟังเสียงอะไร ซึ่งเขาก็ได้ยินเหมือนกัน เราเลยเปิดเต๊นท์วิ่งไม่คิดชีวิตเลย พอเข้าบ้านมาก็มองผ่านหน้าต่างกลับไปที่เต๊นท์ แทบช็อคเลย! เห็นเงาดำรูปร่างคนตัวสูงใหญ่กว่าปกติเดินวนอยู่รอบเต๊นท์ หนูรีบบอกเพื่อนให้ล็อคประตู อย่าเปิดให้ใคร..’ แต่ที่ทุกคนไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้ ก็เพราะเหตุผลเดียวกัน คือเรายังต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกคืน..

ถึงตรงนี้ผมเลยรู้ทันทีเลยว่า ไอ้เสียงที่ผมได้ยินเป็นเรื่องจริง และคืนนั้นผมนอนข้างนอกบ้านคนเดียว! แล้วที่ผมเข้าบ้านไปฉี่ไม่ได้ ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง!!!!

Story by คุณโต้ง

The post 499 ทริปท่องเที่ยวฤดูหนาว first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณกอไผ่ครับ คุณกอไผ่เล่าว่า.. สืบเนื่องจากที่เราได้อ่านเรื่องที่ 233 ‘ร่วมห้องกับผี’ วันนี้เราจะมาเล่าประสบการณ์หลอนในหอพัก ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งย่านลาดพร้าวเช่นกันค่ะ คืนนั้นจำได้ว่าเป็นคืนวันพระ เราเพิ่งกลับมาจากดูบอล ถึงหอพักประมาณเที่ยงคืนได้ แล้วก็นั่งคุยกับเพื่อนในห้องต่อถึงตี 1 ก่อนจะอาบน้ำเข้านอน ลักษณะห้องจะมีเตียง 2 ชั้น 2 เตียง อยู่กันทั้งหมด 4 คน เราจะนอนเตียงล่างค่ะ

ประมาณตี 1 ครึ่ง ขณะที่เรากำลังจะหลับ อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้อง ‘กรี๊ดดดด’ เสียงดังมาก แล้วก็หายไป.. สักพักก็มาใหม่ มาๆ หายๆ ทำให้เรานอนไม่หลับ คิดว่ามีห้องไหนเค้าทะเลาะกันหรือเปล่า? พอกำลังจะหลับได้ ก็รู้สึกเหมือนมีใครมาเดินอยู่ตรงปลายเท้า คือปลายเท้าเราจะหันไปทางประตูห้องค่ะ เราลุกขึ้นมามอง ก็เห็นเงาคนเดินวนไปวนมาผ่านช่องใต้ประตู ตอนนั้นในห้องเราปิดไฟมืดเลยเห็นเงาชัดมาก เราก็เริ่มเอะใจว่า ใครกันนะมาเดินวนไปมาหน้าห้อง? เราเลยใส่หูฟังเพลงไปเรื่อย ผ่านไปจนตี 2 ก็ยังนอนไม่หลับ ในขณะที่ฟังเพลง เราก็ยังได้ยินเสียงกรี๊ด มาเป็นระยะๆ และดูเหมือนจะดังขึ้น และยาวขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย

เราพยายามเรียกเพื่อนๆ แต่เรียกยังไงเพื่อนก็ไม่ตื่น ตอนนั้นขอบอกว่ากลัวมาก ตัวสั่นไปหมด เลยกลับเตียงพยายามจะนอนให้หลับ โดยเอาผ้าห่มมาปิดหน้าไว้ แต่ทำไม.. เรากลับรู้สึกเย็นๆ เสียวๆ ที่ปลายเท้าก็ไม่รู้ เลยกล้าๆ กลัวๆ เปิดผ้าออกแล้วมองไปที่เท้าตัวเอง สิ่งที่เห็นทำเอาเราแทบช็อคค่ะ!!! คือมีผู้หญิงนั่งก้มหน้าอยู่ที่ปลายเตียง ผมยาวเปียกน้ำโชกจนหยดลงมาที่เท้าเราเต็มไปหมด! เธอค่อยๆ เงยหน้ามองมาที่เรา แล้วพูดกับเราว่า ‘มึงเห็นกูแล้ว ทำไมไม่คุยกับกู?’ ตอนนั้นเราทำอะไรไม่ถูก อึ้ง ขนลุก ตัวสั่น น้ำตานี่ค่อยๆ ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว.. ตะโกนเรียกเพื่อนยังไงก็ไม่มีใครตื่น เลยต้องนอนหดขา ขดตัว คลุมโปงมิดเลย.. โชคดีที่มีมือถืออยู่ใกล้ตัว เราเลยโทรไปคุยกับรุ่นพี่จนเกือบเช้า กว่าจะได้นอนอีกที่ก็ตี 5 เลย

เราเล่าเรื่องที่เจอให้เพื่อนๆ ฟัง เพื่อนมันก็บอกว่า ‘มีคนเค้าบอกกันว่า ที่ตรงหอนี้มันเป็นที่ของอิสลามเก่า เจ้าที่แรงมาก..’ แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเราถึงเจออยู่คนเดียวในกลุ่ม.. คืนต่อมา เราขอแยกออกไปนอนหอนอกกับเพื่อนอีกกลุ่มแทน ส่วนเพื่อนๆ ที่ห้องเดิมก็มาเล่าให้ฟังว่า ได้ยินเสียงกรี๊ดเหมือนกัน ได้ยินเป็นพักๆ ตลอดเลย แต่ว่าไม่มีใครเห็นผู้หญิงคนนั้นเหมือนเรา.. นี่เป็นประสบการณ์ที่เราเจอมากับตัวค่ะ ใครไม่เคยเจอจะไม่เข้าใจเลยว่า มันน่ากลัวมากแค่ไหน..

Story by คุณกอไผ่

The post 446 เสียงกรีดร้องในหอพัก first appeared on The House.

เรื่องนี้ส่งเข้ามาจากคุณเลิฟครับ เป็นเหตุการณ์ต่อจากเรื่อง บ้านตัวอย่าง คุณเลิฟเล่าว่า.. ช่วงนั้นผมมักสัมผัสกับสิ่งเร้นลับอยู่บ่อยๆ บางทีเจอติดๆ กันเลย ปกติแล้วผมไม่ค่อยเล่าให้ใคร หรือที่ไหนฟังมากนัก เพราะจากที่เคยเล่าไป คนอื่นก็ขำ หาว่าเป็นบ้า เพี้ยน แต่ผมเล่าที่ TheHOUSE แล้วไม่มีใครเป็นแบบนั้น ผมเลยมั่นใจที่จะเขียนเล่าประสบการณ์ของผมเรื่อยมาครับ มาต่อกันเลย..

หลังจากที่ผมย้ายออกมาจากบ้านตัวอย่างของโครงการแล้ว ก็ได้เข้ามาอยู่บ้านใหม่สักที ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า บ้านที่แม่ผมซื้อให้อยู่กับพี่สาวจะเป็นทาวน์เฮ้าส์แฝด คือบ้าน 2 หลังจะติดกัน ใช้ผนังเดียวกัน เป็นบ้านระดับกลางๆ ไม่แพงมากนัก ทีนี้หลังจากขนของเข้าบ้านเรียบร้อย ใช้ชีวิตตามปกติ พี่สาวผมไปมหาวิทยาลัย ผมก็ไปเหมือนกัน คือบ้านใหม่หลังนี้ปกติดีทุกอย่าง อยู่สบายไม่มีอะไรมารบกวน ชีวิตผมดูจะไม่วุ่นวายเหมือนก่อนหน้านี้.. ข้างบ้านผมมีผู้หญิงแก่อยู่คนหนึ่งครับ เหมือนจะเป็นคนจีน ผิวขาว ผอม หลังงอๆ ผมขอเรียกว่า อาม่า แล้วกันครับ ช่วงเวลา 2-3 ทุ่ม เวลาผมนั่งอ่านหนังสืออยู่ชั้นล่าง ก็จะได้ยินเสียงอาม่าเปิดประตูบ้านออกมา แล้วเดินออกจากบ้านไป เดินไปหน้าปากซอย เคยเห็นอยู่ 2-3 ครั้ง ว่าจะลุกไปทักทายแกบ้างตามประสาเพื่อนบ้าน แต่ก็ไม่ทันสักที พอดึกๆ ราวเที่ยงคืนตีหนึ่ง อาม่าแกก็จะกลับเข้าบ้านมา ผมนอนได้ยินเสียงแกเปิดประตูบ้าน และเสียงแกทำอะไรกก๊อกแก๊กๆ ในบ้านของแก เสียงลากโต๊ะบ้าง เสียงล้างจาน จานแตก อะไรประมาณนี้ ผมก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจอะไร เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงใกล้สอบ.. พอสอบเสร็จผมก็ว่างละ พี่สาวชวนไปซื้อพัดลมดูดอากาศ แบบที่มันเป็นลูกกลมๆ หมุนอยู่บนหลังคา เขาว่าติดแล้วจะทำให้บ้านเย็นลง และด้วยความประหยัด แทนที่จะจ้างช่างมาติด ผมก็ทำการติดตั้งเองซะเลย เพราะถามแล้วมันก็ไม่น่ายากอะไร

พอได้ของมาเรียบร้อย ผมก็ทำการติดตั้งเลย คือมันต้องเปิดฝ้าขึ้นไป เลาะกระเบื้องหลังคาออกแผ่นสองแผ่น แล้วเอาเจ้าตัวนี้ขึ้นไปติดตั้ง ถึงมันมีชุดสำเร็จมาให้ แต่เอาเข้าจริงก็ยากพอดู เล่นเอาลิ้นห้อยเหมือนกัน.. พอติดตั้งเรียบร้อย ด้วยความซนและอยากรู้ของผม ที่ผนังบ้านแฝดถ้าใครเคยอยู่ ลองเปิดฝ้าปีนขึ้นไปดู จะเห็นว่าผนังชั้นบนตรงหลังคามันจะใช้อิฐบล็อกเรียงแบบสลับๆ เป็นช่องโหว่ ไม่ได้เรียงชิดสนิทกัน (อาจเพราะต้องการประหยัดวัสดุ) และที่ช่องโหว่ๆ ระหว่างผนังนี่เอง ผมก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามคานบน แล้วเอาหน้าไปแนบกับผนังอิฐบล็อก พยายามมองลงไปยังบ้านอาม่า คือผมอยากรู้ว่า อาม่าแกอยู่ยังไงคนเดียว หรือว่ามีใครอยู่ในบ้านด้วยอีกไหม? และด้วยความบังเอิญ ฝ้าในห้องบ้านอาม่ามันดันหลุดอยู่ก่อนแล้วหลายแผ่นเลย ทำให้ผมมองลงไปเห็น มันเป็นห้องห้องหนึ่งคล้ายๆ ห้องนอนนะ ผมเดา เพราะผมเห็นปลายขอบเตียง ถึงแม้ในห้องนั้นมันจะมืด แต่ก็พอเห็นได้ลางๆ และดูเหมือนห้องนั้นจะรกมากด้วย มีเศษฝ้าที่ตกลงไปแตกอยู่กับพื้นด้วย ผมคิดว่าอาม่าแกอาจจะไม่ได้นอนข้างบนแล้วล่ะ เพราะขึ้นไม่ไหว คงนอนอยู่ชั้นล่าง เลยปล่อยให้ห้องข้างบนรกร้างแบบนี้.. แล้วเสียงพี่สาวก็ตะโกนเรียกให้ผมลงมากินข้าว ผมก็เลยต้องลงไป.. หลังจากวันนั้นผมก็ใช้ชีวิตตามปกติ ยังคงได้ยินเสียงอาม่าเปิดประตูออกจากบ้านตอน 2-3 ทุ่ม แล้วกลับเข้ามาตอนเที่ยงคืนตีหนึ่งเป็นประจำ จนกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับผม

จนมาวันหนึ่ง ผมออกไปกินเหล้ากับเพื่อน กลับเข้ามาบ้านเกือบเที่ยงคืน พอลงจากรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างกำลังจะไขประตูรั้วเข้าบ้าน หางตาผมก็เหลือบไปเห็นอาม่าเข้าพอดี แกก็กำลังจะเข้าบ้านเหมือนกัน ได้การล่ะ วันนี้ลองทักทายอาม่าสักหน่อย ผมคิดในใจก่อนจะเดินไปหาแก ผมยกมือไหว้กล่าวสวัสดีแกไป แต่อาม่ากลับไม่ตอบผม แกยังคงพยายามไขกุญแจประตูรั้วเพื่อจะเข้าบ้าน ผมก็เอ่ยสวัสดีไปอีกครั้ง.. คราวนี้ได้ผลครับ แกหยุดไขกุญแจแล้วค่อยๆ ยืดตัวมามองที่ผม สายตาที่อาม่ามองมาที่ผม ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ หน้าตอบๆ ตาดุๆ ผมสีขาวโพลนยุ่งเหยิงปลกลงมาที่หน้า ทำให้ผมตกใจไปนิดนึง ผมเริ่มถามอาม่าว่า ‘ไปไหนมาครับ เห็นออกไปค่ำๆ ทุกวันเลย ผมอยู่บ้านข้างๆ นะครับ มีอะไรเรียกใช้ผมได้ครับ..’ แต่อาม่าก็ไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้า แล้วหันไปไขประตูรั้วต่อ ส่วนผมก็เริ่มมึนๆ ด้วยฤทธิ์เหล้า เลยขี้เกียจสนทนาต่อ เพราะดูท่าทางอาม่าก็ไม่ได้สนใจผมเลย ผมเลยเดินผละมาไขประตูรั้วเข้าบ้าน พอหันไปอีกทีก็ไม่เห็นอาม่าละ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวเข้านอน.. ขณะกำลังเคลิ้มๆ ผมก็ได้ยินเสียงแก้วหรือจานแตก ดังมาจากบ้านอาม่า ผมพยายามเงี่ยหูฟัง ก็มีเสียงของล้ม เสียงปึงปังๆ เสียงอะไรไม่รู้กระแทกผนัง ตึงๆๆ อยู่หลายครั้ง ดังมากด้วยนะ ผมเลยแปลกใจ ก็อาม่าแกอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ? แล้วแกทำอะไรเสียงดังกลางค่ำกลางคืน ผมพยายามตัดความสงสัยทิ้ง ข่มตานอนต่อ แต่เสียง ตึงๆๆ ที่ผนังมันดังตลอดเวลาเลย ด้วยความเมาผมเลยเกิดความรำคาญ ผมกำมือแล้วทุบกลับไปที่ผนังหลายครั้งอยู่เหมือนกัน เพื่อที่จะให้ฝั่งอาม่าได้ยินบ้าง ทุบไปหลายครั้งจนเสียงนั้นเงียบลงไป ผมถึงจะหลับลงได้

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมออกไปหาอะไรกินในหมู่บ้าน ก็ไปนั่งกินข้าวแกงเจ้าประจำ แล้วผมก็เล่าให้ป้าร้านข้าวแกงฟังว่า ‘เมื่อคืนอาม่าข้างบ้านเป็นอะไรไม่รู้ โวยวาย ทำแก้วแตก ทำของล้มเสียงดัง แถมยังมาทุบผนังตึงๆ เล่นเอาผมนอนไม่หลับเลย..’ ป้าร้านข้าวแกฟังแล้วถามผมว่า ‘อะไรนะ อาม่าไหน?’ ผมก็บอกไป ‘อาม่าข้างบ้านผมไง คนจีนหลังค่อมๆ ตัวเล็กๆ’ ป้าร้านข้าวแกงได้ยินถึงกับตาเหลือก รีบเรียกลุงสามีแกออกมา แล้วบอกว่า ‘ไอ้หนุ่มนี่โดนเข้าแล้ว!’ ผมก็งงสิ ‘อะไรป้า โดนอะไร?’ แล้วลุงสามีป้าแกก็เล่าให้ฟังว่า ‘นี่ไม่รู้เลยเหรอ ข้างบ้านเราน่ะไม่มีคนอยู่มานานแล้ว ไม่ได้สังเกตเลยเหรอ? เมื่อก่อนน่ะมีอาม่าอยู่กับลูกชายติดยา ลูกชายไม่ทำงานทำการอะไรเลยเล่นแต่ยา อาม่าแกต้องออกไปรับจ้างล้างจานที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าหมู่บ้าน กลับดึกๆ ดื่นๆ ต่อมาลูกชายแกเกิดคลั่งยา ทะเลาะกันแล้วจับหัวอาม่าโขกกับกำแพงบ้านจนกระโหลกแตก สมองกระจาย ตายคาบ้านเลย แรกๆ ที่อาม่าแกตายใหม่ๆ มีคนเห็นแกยืนอยู่หน้าบ้านประจำ จนพวกวินมอเตอร์ไซค์ไม่กล้าเข้ามาส่งคนในซอยนี้ไปพักใหญ่ ..นี่เราเพิ่งมาอยู่ใหม่เหรอ?’ ลุงปิดท้ายด้วยคำถามกับผม ผมอึ้งไปพักนึง ข้าวนี่กินไม่ลงละ

จากนั้นผมก็เดินมึนกลับมาที่บ้าน ขนนี่ลุกตลอดเวลา พอมาถึงหน้าบ้าน ผมก็เพิ่งจะสังเกตดีๆ วันนี้เอง ว่าบ้านอาม่าแกน่าจะร้างมานานแล้ว ฝุ่นจับหน้าต่างประตูบ้านหนาเตอะ มีต้นหญ้าขึ้นรอบๆ ขอบรั้วบ้าน ที่กล่องจดหมายก็มีจดหมายเสียบอยู่แน่นเหมือนบ้านร้างไม่มีคนสนใจ ผมรีบไขประตูเข้าบ้านขึ้นห้องทันที ใช้เวลารวบรวมสติ แล้วโทรไปเล่าทุกอย่างให้แม่ผมฟัง โชคดีที่แม่ผมเป็นคนเชื่อเรื่องแบบนี้ แม่เลยบอก งั้นให้ไปอยู่หอแถวมหาวิทยาลัยก่อน ทำใจได้ค่อยกลับมาอยู่ จากนั้นผมก็เล่าให้พี่สาวฟังอีกคน สรุปว่าเราสองคนรีบเก็บข้าวของออกจากบ้านวันนั้นเลยครับ ต้องไปหาห้องเช่าอยู่ใหม่ แล้วปิดบ้านทิ้งไว้อย่างนั้น..

Story by คุณเลิฟ

The post 442 บ้านทาวน์เฮ้าส์แฝด first appeared on The House.